Στον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Μύρων της Λυκίας. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Στον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Μύρων της Λυκίας

   Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O σκοπός της θείας ενσαρκώσεως του Θεού Λόγου απέβλεπε στο να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από την δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου.  Ήρθε ως ο αληθινός Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας.  Διά του θανάτου Του καταπάτησε τον Διάβολο και χάρισε διά της ενδόξου Αναστάσεώς Του ζωήν αιώνιο σ’ όλους εκείνους που θα πιστεύσουν και θα ομολογούν το όνομά Του.
Ως ο Καλός Ποιμήν αναζήτησε και βρήκε το απολωλός πρόβατο.  Και αυτήν την αποστολή ανέθεσε στους Αποστόλους Του και δι’ αυτών στους άμεσους διαδόχους των.  Να προσέχουν τους εαυτούς τους από τους πνευματικούς κινδύνους που προξενεί η αμαρτία, αλλά και ταυτόχρονα να προσέχουν ολόκληρο το ποίμνιο του Χριστού από τις πλάνες και τις αιρέσεις.  Το Πνεύμα το Άγιο τοποθέτησε τους επισκόπους και πρεσβυτέρους στην Εκκλησία να ποιμαίνουν την εκκλησία του Θεού, την οποία o Kύριος «περιεποιήσατο διά του ιδίου αίματος» (Πράξ. 20:29).
Και η Εκκλησία του Θεού ανάδειξε άξιους διαδόχους των Αποστόλων, οι οποίοι ως καλοί ποιμένες φρόντιζαν την πνευματική καθοδήγηση των πιστών.  Αναρίθμητοι υπήρξαν οι ιεράρχες εκείνοι, οι οποίοι θυσίασαν τα πάντα γιά τον Χριστό και τον συνάνθρωπό τους. 

O Άγιος Απόστολος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O Άγιος Απόστολος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Ο Ανδρέας (ή Ανδρεύς ή Ανδρείας) ήταν αδελφός του Σίμωνα Πέτρου. Φέρει ελληνικό όνομα και καταγόταν από την πόλη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας.. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωνάς ή Ιωάννης και Ιωάννα. Με τον αδελφό του, Σίμωνα Πέτρο, μετερχόταν το επάγγελμα του ψαρά στη λίμνη της Τιβεριάδος.
Η Καινή Διαθήκη ουσιαστικά σιωπά για το πρόσωπό του ενώ οι σχετικές παραδόσεις και θρύλοι πολλαπλασιάζονται από τον 3ο αιώνα και ιδιαίτερα κατά τον 8ο και 9ο αιώνα.
Ο Ανδρέας μαζί με τον αδελφό του τον Πέτρο ήταν οι πρώτοι που κλήθηκαν και ακολούθησαν τον Χριστό. Έτσι, ο Ανδρέας αποκαλείται και «Πρωτόκλητος».
Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά την Πεντηκοστή και το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, με τον αδερφό του Πέτρο και άλλους μαθητές βρέθηκαν στη Σινώπη του Ευξείνου Πόντου και εκεί έδρασε ανάμεσα στους Εθνικούς και Ιουδαίους, έχοντας ως ορμητήριο μια νησίδα κοντά στη Σινώπη.
Από τη Σινώπη ο Ανδρέας μαζί με το Ματθία και άλλους μαθητές πήγαν στην Αμισό (Σαμψούντα), όπου ίδρυσαν Εκκλησία.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Τα Εισόδια της Θεοτόκου

   Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Μεγάλη και παγκόσμιος είναι η σημερινή γιορτή της Παναγίας ενδόξου, υπερευλογημένης, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Ολόκληρος ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος σ’ όλα τα μέρη της γης πανηγυρίζει τα Εισόδια στα Άγια των Αγίων της Μητέρας του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Άνθρωποι και άγγελοι συγχωρεύουν και συναγάλλονται. Ευφραίνεται και πανηγυρίζει η γη και οι πιστοί σπεύδουν με κάθε ευλάβεια να τιμήσουν τη\ πανύμνητο Μητέρα του Κυρίου μας. Οι Χριστιανοί προστρέχουν με πίστη για να ασπασθούν την αγία εικόνα Της.
Με συντριβή καρδίας στρέφουν οι πονε μένοι τις προσευχές τους σ’ Αυτή, για να Της εκφράσουν τον πόνο τους, να ζητήσουν την προστασία και τη βοήθειά Της. Όλοι οι πιστοί θα Την μακαρίζουν, θα την ανυμνούν, θα την δοξάζουν σ’ όλες τις εποχές. Η Θεοτόκος Μαρία είναι η πηγή του αγιασμού και της σωτηρίας για όλους, μικρούς και μεγάλους.
Τα Εισόδια της Θεοτόκου αποτελούν το προπαρασκευαστικό στάδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Εισέρχεται στα Άγια των Αγίων όπου μόνο ο Αρχιερεύς εισήρχετο μια φορά το χρόνο.
Την υποδέχεται ο Προφήτης Ζαχαρίας, ο πατέρας του Προδρόμου, και λαμπαδηφόροι παρθένες συνοδεύουν την μόλις τριών ετών Παρθένο και Αγνή Κόρη του Ιωακείμ και της Άννης.

Κυριακή Θ΄ Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή Θ΄ Λουκά

  Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στη σηµερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί µου εν Χριστώ αδελφοί, ο Κύριος µας Ιησούς Χριστός µας παρουσίασε ένα πλούσιο άνδρα, του οποίου οι κήποι, τα αµπέλια, οι ελαιώνες, τα χωράφια απέδωσαν πλούσια καρποφορία.
Μεγάλη σοδιά και περισσότερα πλούτη προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα.
 Μέσα σ' αυτή την χαρµόσυνη µέρα µια και µόνη σκέψη βασιλεύει στο νουν και την καρδιά του πλουσίου.
Τι θα γίνουν όλα αυτά τα αγαθά; Πού θα τα αποθηκεύσω για να προστατευθούν;
Μέσα στο πέλαγος των διαλογισµών στενοχωρείτο και βασανίζετο µε σκέψεις, πώς θα απολαύσει τα υλικά αυτά αγαθά. Άξιο προσοχής είναι ότι δεν ευχαρίστησε ούτε µε µια λέξη τον Θεό για την αγαθότητα που του είχε δείξει. Δεν σκέφθεται τις χήρες, τα ορφανά και όσους έχουν ανάγκη βοηθείας. Ούτε τον Θεό ευχαριστεί, ούτε τον συνάνθρωπό του συµπονεί.

«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ μέσα, εάν φύγεις, θα πεθάνεις»!...Μητροπολίτη Αντινόης Παντελεήμονα

«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ μέσα, εάν φύγεις, θα πεθάνεις»!...

Η διήγηση του θαύματος
Ό,τι πρόκειται να ιστορήσω σ’ αυτές τις σελίδες είναι προσωπικά βιώματα που έζησα στην Αφρική διακονώντας ως απλώς υπηρέτης του Λόγου στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής στο διάστημα από τον Δεκέμβριο του 1987 μέχρι τον Νοέμβριο του 2006.
Πριν μπω στο κυρίως μέρος του παρόντος βιβλίου πρέπει να διηγηθώ στον αναγνώστη το μεγάλο θαύμα που μου έκανε η Μητέρα του Θεού.
Η ακόλουθος ιστορία αποτελεί πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» στην Αθήνα το 1985 και αποτελεί μία ζωντανή μαρτυρία, ότι ο Άγιος Θεός επιτελεί θαύματα, όταν εμείς ειλικρινά πιστεύουμε χωρίς δισταγμούς ή αμφισβητήσεις.  Τα όσα γράφονται είναι η προσωπική μου μαρτυρία.
Γεννήθηκα στην Κάλυμνο της 14 Μαϊου 1955 από ευσεβείς γονείς, τον Παντελή Λαμπαδάριο και την Καλλιόπη, το γένος Ζαϊρη.

Η Παραβολή του Πλουσίου και φτωχού Λαζάρου. Κυριακή Ε' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Η Παραβολή του Πλουσίου και φτωχού Λαζάρου

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Η Παραβολή του Ιερού Ευαγγελίου δεν αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, ούτε στην Τελική Κρίση, αλλά στην περίοδο εκείνη μεταξύ του θανάτου του ανθρώπου και της Δευτέρας ενδόξου Παρουσίας του Σωτήρος και Θεού μας Ιησού Χριστού. Αυτή η περίοδος ονομάζεται: Η Μέση Κατάσταση των ψυχών.

Αλλά, τι είναι θάνατος;
Θάνατος, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, είναι ο χωρισμός της ψυχής από το ανθρώπινο σώμα. Ο θάνατος δεν δημιουργήθηκε εξ αρχής από τον Θεό, αλλά ήρθε σαν αποτέλεσμα της πτώσης του ανθρώπου, δηλαδή στην παρακοή και λόγω της αμετανοησίας του (Γεν. 3:9-13). «Και τω δε Αδαμ είπεν Ότι ήκουσας της φωνης της γυναικός σου και έφαγες απὸ του ξύλου, ού ενετειλάμην σοι τούτου μόνου μη φαγείν απ’ αυτού, επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου· εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου· 18 ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φάγη τον χόρτον του αγρού. 19 εν ιδρώτι του προσώπου σου φάγη τον άρτον σου. ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήμφθης· ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν. 3:17-19).

Κυριακή Ζ' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Κυριακή Ζ' Λουκά

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στη ζωή του ανθρώπου επικρατεί η σχετικότης των πραγµάτων. Όλα όσα του συµβαίνουν είναι σχετικά. Δηλαδή, από τη γέννηση ενός ανθρώπου τίποτε δεν είναι απόλυτο σίγουρο. Τίποτε δεν είναι γραµµένο. Ο ίδιος ο άνθρωπος γράφει την ιστορία του, τα όσα του συµβαίνουν.
Το µέλλον είναι άγραφο και άγνωστο, το παρόν γνωστό που γίνεται παρελθόν. Όµως, όλα όσα συµβαίνουν στο χρόνο υπάγονται στη σχετικότητα. Είναι σχετικό, εάν θα µορφωθείς εάν θα επιτύχεις στην επαγγελµατική σου σταδιοδροµία εάν θα γίνεις καλός οικογενειάρχης εάν θα είσαι ευτυχή ς ή δυστυχής, υγιείς ή ασθενής εάν θα ζήσεις πολλά η λίγα χρόνια, όλα αυτά είναι σχετικά. Ένα γεγονός στη ζωή του ανθρώπου είναι αναπόφευκτο και το µόνο βέβαιο και αυτό είναι το γεγονός του θανάτου.
Ο Αρχισυνάγωγος Ιάειρος είχε µονάκριβη δωδεκαετή κόρη η οποία «απένθησκε». Δώδεκα ετών και από κάποια αιτία βρίσκεται στο τέλος της ζωής της.

O Άγιος Δημήτριος. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O Άγιος Δημήτριος

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα "κατασφραγίσας το μέτωπο αυτού δια του σταυρού", να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο "μεγέθει σώματος και ρώμη τους κατ΄ αυτόν υπεβάλλων".
Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό που παρευρίσκετο στο στάδιο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά ("λόγχη τρωθείς την πλευράν").

Κυριακή ΣΤ' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή ΣΤ' Λουκά

Κεφ. Η, χωρία 26 ἕως 39

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Σε μία από τις περιοδείες στα χωριά της Ιουδαίας ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός συναντά ένα άνθρωπο από το χωριό των Γεργεσηνών. Ο άνθρωπος αυτός είχε κυριευθεί προ πολλών ετών από δαιμόνια, τα οποία τον βασάνιζαν με κάθε τρόπο. Ο δαιμονισμένος βρισκόταν σε αγρία κατάσταση, αποτέλεσμα της επιρροής των δαιμόνων. Ξέσχιζε τα ρούχα του και κατοικούσε μέσα στα μνήματα των νεκρών.
Οι συγγενείς του τον έδεναν με αλυσίδες, για να μη βλάψει κανένα άνθρωπο, αλλ' εκείνος έσπαζε τα δεσμά του και οδηγείτο από τα πονηρά πνεύματα στην έρημο.
Σ' αυτή την αθλία κατάσταση συναντά ο Κύριος τον δαιμονισμένο. Αξιολύπητη και φρικτή είναι η εμφάνιση του δαιμονισμένου. Και ο Πολυεύσπλαγχνος Κύριος βαδίζει προς την έρημο για να συναντηθεί με το ταλαιπωρημένο πλάσμα Του, τον άνθρωπο.
Τον συναντά, και ανοίγει διάλογο μαζί με τα ακάθαρτα πνεύματα, τα οποία με τη θεϊκή Του εξουσία εκδιώκει και απομακρύνει.

Κυριακή Δ' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή Δ' Λουκά. Του σπορέως

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στη σηµερινή Ευαγγελική περικοπή ο Ευαγγελιστής Λουκάς µας παρουσίασε τη Παραβολή του Καλού Σπο¬ρέως. Ο Κύριος µας Ιησούς Χριστός έπαιρνε εικόνες και παραστάσεις από την καθηµερινή ζωή για να εκφράσει τις θείες αλήθειες. Με αυτό τον τρόπο βοηθούσε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο να καταλάβει και να αποδεχθεί το θεϊκό κήρυγµά Του.
Έτσι και σήµερα µε την Παραβολή του Καλού Σπορέως, παίρνει την εικόνα της σποράς, που σε πολλούς γεωργούς είναι τόσο οικεία.
 Αντιπαραβάλλει λοιπόν το σπόρο µε το λόγο του Θεού, τη γη µε τις ψυχές των ανθρώπων και τις διάφορες ψυχικές διαθέσεις µε τις οποίες δεχόµεθα ή αρνούµεθα το λόγο του Θεού µέσα στην προσωπική µας ζωή.

Για την αγάπη. Κυριακή Β' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή Β' Λουκά. Για την αγάπη

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Μητρ. Αντινόης Παντελεήμων διδάσκων Ελληνικά σε αραβόφωνους

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικός.  Ζει, κινείται, δρα και αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία, μία κοινωνία ανθρώπων.  Από την αρχή της Δημιουργίας ο ίδιος ο Θεός διαπιστώνει, ότι δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος του πάνω στη γη, και πλάθει την γυναίκα για να είναι βοηθός και συμπαραστάτης του. 
Μ’ άλλα λόγια, ο ίδιος ο Θεός δημιούργησε και στη συνέχεια ευλόγησε την κοινωνικότητα του ανθρώπου.  Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έλεγαν, ότι ο άνθρωπος, που δεν ζει μ’ άλλους συνανθρώπους, ή θεός πρέπει να είναι, ή εκτός του εαυτού του.

Ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός είναι κοινωνικός, διότι είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.  Ο Θεός είναι Ένας ως προς την Ουσία Του, αλλά τριαδικός κατά τις Υποστάσεις Του. Μεταξύ των τριών Προσώπων υπάρχει απόλυτη αρμονία στις σχέσεις τους.  Κανένα από τα δημιουργήματα δεν γνωρίζει εκείνα που είναι του Πατέρα παρά μόνον ο Υιός, και κανένας δεν γνωρίζει εκείνα που είναι του Υιού παρά ο Πατέρας. 

Κυριακή Α' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή Α' Λουκά (Λουκά 5:1-11)

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Απόστολος Πέτρος και οι λοιποί των Αποστόλων έμειναν εκστατικοί στην άγρα των ιχθύων.  Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ζήτησε να καθίσει στη βάρκα του Πέτρου και δίδασκε απ’ εκεί τον λαό.  Οι υπόλοιποι εργάσθηκαν σκληρά όλη νύκτα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα και προσπαθούσαν να τακτοποιήσουν τα δίκτυα τους.  Στο πρόσταγμα του Κυρίου να χαλάσουν τα δίκτυα, ο Πέτρος έριξε ξανά τα δίκτυα και τότε είδε την ευλογία του Θεού, διότι «τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ» (Λουκ. 5:6).
Η υπακοή στο θείο Θέλημα είναι η πρωταρχική φροντίδα του ανθρώπου.  Ο θεοσεβής άνθρωπος αγωνίζεται να συμβαδίσει με τις θείες εντολές.  Με την υπακοή στο θείο Θέλημα ο άνθρωπος ταυτίζει το δικό του θέλημα προς το θέλημα του Αγίου Θεού.

Κυριακή μετά την παγκόσιμο Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή μετά την παγκόσιμο Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, με την ενσάρκωση και τη μοναδική Θυσία  που πρόσφερε πάνω στο Σταυρό έδειξε την απόλυτη αγάπη του Θεού προς το ανθρώπινο γένος.  Γι’ αυτό τον λόγο καλείται ο Νυμφίος της Εκκλησίας.  Σε πολλές ευαγγελικές Παραβολές ο Κύριος χρησιμοποιεί την εικόνα της γαμήλιας γιορτής για να εκφράσει τη σχέση Του μ’ εκείνους που θα έχουν σωθεί ή όχι. 
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας διδάσκει λέγοντας, ότι ο Θεός είναι αγάπη και Εκείνος που αγαπιέται.  Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ονομάζει τον Θεό, του Οποίου η αγάπη σταυρώνεται.
   
Ο Νικόλαος Καβάσιλας για να μας δώσει να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, χρησιμοποιεί το παράδειγμα εκείνων που αγαπιόνται.  Το ζευγάρι πάντοτε αναζητά ο ένας τον άλλον, και όταν είναι μαζί αισθάνονται υπέροχα με παρόμοιο τρόπο, ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο, που έγινε ο Ίδιος άνθρωπος για να αναζητήσει εκείνον που χάθηκε. 
Ο Θεός δεν καλεί μόνον τον άνθρωπο σε μετάνοια, αλλά ο Ίδιος ήρθε στον κόσμο, έλαβε σάρκα και έγινε τέλειος άνθρωπος, χωρίς αμαρτία, και υπόφερε θάνατο πάνω στο Σταυρό.  Μέσα από το θάνατό Του, χάρισε ζωή σ’ όλους εκείνους που πιστεύουν στο Όνομά Του.
   

Iνδικτιών. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Iνδικτιών

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Η Ινδικτιών ήταν μη αστρονομική χρονική περίοδος 15 ετών. Καθιερώθηκε στα χρόνια των Ρωμαίων, λόγω κάποιου φόρου, ο οποίος διατάχτηκε να πληρώνεται κάθε δεκαπέντε χρόνια.
Γι αυτό και η ετυμολογία της λέξης είναι λατινική και προέρχεται από το «indictio», όπως ονόμαζαν οι Ρωμαίοι τη «διαταγή».
Διατηρήθηκε επί Βυζαντίου καθώς και στην Καθολική εκκλησία για την είσπραξη ορισμένου φόρου κάθε 15 χρόνια.
Γι αυτό ονομάζεται και επινέμηση. Πότε ακριβώς καθιερώθηκε δεν είναι γνωστό. Εικάζεται ότι επί Διοκλητιανού ή επί Μεγάλου Κωνσταντίνου το 312 άρχισε να χρησιμοποιείται ως χρονολογική αναφορά.
Οι Πάπες της Ρώμης χρησιμοποίησαν τον θεσμό αυτό από το 315 αρχίζοντας να μετρούν τα έτη από 1ης Ιανουαρίου και τους κύκλους από το έτος 3 π.Χ.
Ο Κάρολος ο Μέγας καθιέρωσε την χρονολόγηση αυτή από το έτος 800 και αρχίζοντας από τις 24 Σεπτεμβρίου. Το ίδιο έκαναν και οι Αυτοκράτορες της Γερμανίας. Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς, οι Πατριάρχες διέσωσαν τον θεσμό αρχίζοντας από την 1η Σεπτεμβρίου, χωρίς όμως να γράφουνε τον κύκλο.
Ο κύκλος της ινδικτιώνος στην ορθόδοξη εκκλησία προκύπτει από την διαίρεση του από Αδάμ έτους δια δεκαπέντε, και ινδικτιών είναι το καταλειπόμενο.

Στον Τίμιο Πρόδρομο. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στον Τίμιο Πρόδρομο

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

«Φωνή βοώντος εν τη ερήµω, ετοιµάσατε την οδόν του Κυρίου, ευθείας ποιείται τας τρίβους αυτού».

Με αυτά τα λόγια περιγράφεται η µεγάλη προσωπικότητα του Προφήτη και Βαπτιστή Ιωάννη, από τους θεόπνευστους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης. Προφήτης και Πρόδροµος της παρουσίας του Χριστού παρουσιάστηκε στη ξηρή και άγονη έρηµο της Ιουδαίας, για να προαναγγείλει, και να προπαρασκευάσει τις έρηµες από τη Χάρη του Θεού και διψασµένες για λύτρωση ψυχές των ανθρώπων, ώστε να υποδεχτούν το Χριστό.
Ασκητής αληθινός, απλός, λιτός στη διατροφή, κατοίκησε στα σπήλαια της Νεκρής Θάλασσας, νηστεύοντας και προσευχόµενος στο Θεό. Γεµάτος από αυταπάρνηση και αφοσίωση στο Θεό καλλιέργησε τις αρετές, που µόνον όσοι εξ ολοκλήρου ενώνονται µε το Θεό αξιώνονται να αποκτήσουν. Η παρουσία του στις ξηρές και άγονες περιοχές συµβόλιζε την παρουσία του αγίου ανάµεσα στην ηθική ξηρασία της ανθρωπότητας.
Έρηµη και χωρίς Χάρη Θεού ήταν η ανθρωπότητα τότε. Έρηµη από τα ευγενή αισθήµατα και αγαθές διαθέσεις, από καλές πράξεις και άγια παραδείγµατα. Ο κόσµος ζούσε µέσα σε µια έρηµο από την έλλειψη της αλήθειας του Θεού.
Μέσα σ’ αυτή την έρηµο της ανθρωπότητας στάλθηκε ο Πρόδροµος για να βροντοφωνάξει τα περήφηµα εκείνα λόγια: «Μετανοείτε, ήγγικε γάρ η Βασιλεία των Ουρανών».

Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Η γνήσια εικόνα του Αγίου Φανουρίου, που βρέθηκε στη Ρόδο γύρω στα 1355-1369 μ.Χ.
Ο Άγιος Φανούριος έζησε στα Ρωμαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν' αρνηθεί τις αναμφισβήτητα ενάρετες αρχές του.
Έτσι, τα 12 μαρτύρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προσκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανισμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιάκοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας.
Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν' αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.
 Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερδίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δοκιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πίστεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χριστιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυτός επάξια το τίμησε.

Βίος Αγίας Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Βίος Αγίας Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Γέννηση και ανατροφή: Η παρθενομάρτυς Μαρίνα γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αντιόχεια της Πισιδίας, γύρω στο έτος 270, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός ή ο Κλαύδιος Καίσαρας. Οι γονείς της άνηκαν στην ανώτερη τάξη της περιοχής της Πισιδίας, ο πατέρας ήταν διακεκριμένος και σεβαστός από τους εθνικούς ιερέας των ειδώλων, λεγόταν δε Αιδέσιος.
Αμέσως μετά τη γέννηση της Μαρίνας, έφυγε από την παρούσα ζωή η μητέρα της. Έτσι ο πατέρας αναγκάστηκε να αναθέσει την ανατροφή της θυγατέρας του σε μία άλλη γυναίκα.
Ασπάζεται την χριστιανική πίστη: Φαίνεται ότι η γυναίκα στην οποία ο Αιδέσιος είχε εμπιστευτεί την ανατροφή της κόρης του ήταν χριστιανή. Έτσι και η μικρή Μαρίνα γαλουχήθηκε νωρίς στη νέα πίστη του Χριστού. Και σε ηλικία 12 ετών έλαβε το Βάπτισμα και συγκαταριθμήθηκε ως μέλος στην εκλεκτή ποίμνη του Κυρίου. Με αμείωτο ενδιαφέρον ποθούσε να μάθει καθετί πού είχε σχέση με τον Ιησού Χριστό. Κι όλα αυτά δημιούργησαν μέσα της την ιερή επιθυμία να μαρτυρήσει, για το Σωτήρα και Λυτρωτή της, αν Εκείνος τη θεωρούσε ποτέ άξια για κάτι τέτοιο.

O πατέρας της Αιδέσιος όταν πληροφορήθηκε ότι ήταν χριστιανή, τυφλωμένος από το φανατισμό της ειδωλολατρικής θρησκείας του, μίσησε το ίδιο το σπλάχνο του και αποκλήρωσε τη μοναχοκόρη του.
Το άνομο σχέδιο του επάρχου: Η Μαρίνα είχε γίνει πλέον 15 ετών. Ο Θεός δεν την είχε προικίσει μόνο με πλούσια ψυχικά χαρίσματα, αλλά και με σωματικό κάλλος εντυπωσιακό.

Στους 630 Θεοφόρους Πατέρες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας 451 μ.Χ. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στους 630 Θεοφόρους Πατέρες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας 451 μ.Χ.

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O 5ος αιώνας υπήρξε ένας από τους πιο ταραχώδης στα ζητήματα που απασχόλησαν την Ορθόδοξο Χριστιανική Πίστη. Την εποχή αυτή εμφανίσθηκε ο αιρεσιάρχης Ευτυχής που δίδασκε, ότι μετά την ένωση των δύο φύσεων στο Χριστό δεν υπάρχουν δύο, αλλά μόνον μία φύση. 
Επίσης, δίδασκε, ότι το σώμα του Χριστού δεν ήταν αληθινό, αλλά ουράνιο που πέρασε μέσα από την Παρθένο Μαρία όπως το νερό περνά μέσα από σωλήνα, και επομένως δεν πλάστηκε μέσα στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου. Υπερασπιστής της αιρέσεως του Ευτυχούς υπήρξε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος. 
Το 448 λαμβάνει χώρα ενδυμούσα Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη με πρόεδρο τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό. Η Σύνοδος, αφού κάλεσε τρεις φορές τον Ευτυχή και επειδή εκείνος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τις πλάνες του, τον κατάστησε ξένο από κάθε ιερατική αξία και εκκλησιαστική κοινωνία. 
Ο Ευτυχής κατορθώνει μέσα από τους φίλους του να συγκαλέσει νέα ενδυμούσα Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 449, αλλά δεν αθωώθηκε και τότε ζητά την συγκρότηση Οικουμενικής Συνόδου.  Έγραψε και επιστολή προς τον Επίσκοπο Ρώμης Λέοντα, στον οποίον έγραψε επίσης και ο Φλαβιανός δύο επιστολές στις οποίες περιγράφει με ψυχικό πόνο την αποπλάνηση ενός μέλους της Εκκλησίας και τις αιρετικές του διδασκαλίες. 

Κυριακή της Πεντηκοστής. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακή της Πεντηκοστής

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Πενήντα μέρες μετά από την ένδοξη τριήμερη Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού η Αγία Ορθόδοξος μας Εκκλησία γιορτάζει την Πεντηκοστή.  Η γιορτή αυτή είναι σημαντική για όλη την ανθρωπότητα, διότι είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Είναι η Ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, αρχίζει να λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός μέσα στο οποίο ο άνθρωπος βρίσκει την σωτηρία του.  Είναι η Ημέρα, όπου εκπληρώνεται η υπόσχεση του Χριστού για την αποστολή του Αγίου Πνεύματος, του τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος.   
Είναι η Ημέρα, όπου το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε ως γλώσσες φωτιάς και κάθισε πάνω στα κεφάλια των δώδεκα Αποστόλων και στους λοιπούς μαθητές χαρίζοντας στον καθένα ξένες γλώσσες και ανοίγοντας τον νουν και τις καρδιές τους. Είναι η Ημέρα, όπου ο Θεός καλεί όλη την ανθρωπότητα σε ενότητα της αληθινής Πίστης στον Χριστό, τον Μονογενή Του Υιό και Σωτήρα όλων.

            Στις αρχές, η ανθρωπότητα ήταν ένα έθνος και μιλούσε μία γλώσσα (Γεν. 11:1).  Ο άνθρωπος σκέφθηκε με υπερηφάνεια και θέλησε να κτίσει πύργο του οποίου η κορυφή θα έφθανε στον ουρανό.  Έτσι, πίστευε, ότι το όνομα τους θα έμενε θαυμαστό σ’ όλες τις μεταγενέστερες γενεές (Γεν. 11:4).  Ο Θεός βλέποντας τα έργα των ανθρώπων ότι ήσαν μάταια, κατέβηκε και σύγχυσε την γλώσσα τους και κανείς πλέον δεν μπορούσε να καταλάβει τον γείτονά του (Γεν. 11:7). Γι’ αυτό και ο τόπος εκείνος ονομάστηκε «Σύγχυση» και απ’ εκεί διασκορπίστηκαν οι άνθρωποι σ’ όλο το πρόσωπο της γης (Γεν. 11:8).

Ψυχοσάββατο. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Ψυχοσάββατο

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Μνημόσυνο: Γενικά μνημόσυνο ονομάζεται η τελετή εκείνη που γίνεται σε μνήμη νεκρών. Συνήθως είναι θρησκευτική και συνοδεύεται με σχετικές δεήσεις προς ανάπαυση της ψυχής των.

Θρησκευτικά μνημόσυνα: Το θρησκευτικό μνημόσυνο έχει δύο μορφές. Είτε ψάλλεται τρισάγιο στον τάφο του νεκρού είτε ψάλλεται επιμνημόσυνη δέηση στην εκκλησία μετά τη λειτουργία (συνήθως αμέσως πριν την απόλυση). Τρισάγιο γίνεται στο τριήμερο ("τριήμερα") και στις εννιά ημέρες ("εννιάμερα") από τον θάνατο του νεκρού, ενώ επιμνημόσυνη δέηση ψάλλεται στο "σαρανταήμερο" ή "στα σαράντα" (δηλαδή στις σαράντα ημέρες), στους τρεις μήνες ("τρίμηνα"), στους έξι μήνες ("εξάμηνα") και στο χρόνο (ετήσιο) από τον θάνατο καθώς και στα τρία χρόνια από την κηδεία όπου γίνεται και η εκταφή.

Μετά το πέρας της τελετής του μνημοσύνου ακολουθεί το μοίρασμα κολλύβων στους συμμετέχοντες (όπως και στην κηδεία). Τα κόλλυβα ή "στερνά" είναι ένα γλύκισμα με κύρια συστατικά βρασμένο σιτάρι, σταφίδες και άλλα "ηδύσματα" καθώς και ζάχαρη. Αυτά λέγονται και "συγχώρια" επειδή καθένας που λαμβάνει για να φάει εύχεται τη συγχώρεση του νεκρού από τον Θεό με τη φράση "Θεός συγχωρέστον" ή "Θεός συγχωρέστω". Κόλλυβα δε μοιράζονται στο τρισάγιο.

Ψυχοσάββατο: Στον εβδομαδιαίο λειτουργικό κύκλο, η προσευχή της Εκκλησίας κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένη στους κεκοιμημένους, σε ανάμνηση της εις Άδη καθόδου του Χριστού κατά το Μ. Σάββατο.