Περί ἐλπίδος στόν Θεό καί περί ὑπομονῆς. Στάρετς Σάββας Ὁ Παρηγορητής

Περί ἐλπίδος στόν Θεό καί περί ὑπομονῆς 

«Μὴ πεποίθατε ἐπ' ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία»
( Ψαλμ. 145,3 )
Μην ελπίζεις ούτε σε φίλους , ούτε σε πλούτο, ούτε στην υγεία σου, ούτε σε τίποτα. Όλα αυτά είναι μάταια και αφανίζονται σαν όνειρο και σκορπίζονται σαν τον καπνό. Να ελπίζεις στον Ένα Δημιουργό και Σωτήρα σου. Αυτός, καλύτερα από σένα γνωρίζει όλες τις ανάγκες σου, ψυχικές και σωματικές , και μεριμνά για σένα. Με το πρόσταγμά του άγγελοι ουράνιοι σε διαφυλάττουν σε όλα σου τα διαβήματα.
Ο εχθρός μας συνεχώς μας αποσπά από την ελπίδα μας προς τον Θεό , αλλά εμείς, γνωρίζοντας τη δαιμονική του πονηρία, συνεχώς πρέπει να αποκρούουμε τις κακές του διαβολές.
Ελπίδα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς υπομονή.
Η ελπίδα , όπως και η πίστη, υποβάλλονται σε μεγάλη δοκιμασία. Στις δυστυχίες είναι απαραίτητη η υπομονή, ώστε να μην αναζητήσουμε λύτρωση από τη δυστυχία με τρόπο ανάρμοστο, αλλά να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να περιμένουμε από Εκείνον το έλεος ή τον βοηθό στην υπομονή ή το λυτρωτή από τη δυστυχία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δοκιμασία για την ελπίδα από την περίπτωση που οι λογισμοί εξεγείρονται μέσα στη συνείδηση και λένε: «Οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ» ( Ψαλμ. 3,3 ) .

Διαζύγιο μέ… τίποτα! Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής

Για πολλά χρόνια προσπαθούσα να πείσω τη γυναίκα μου να γίνει χριστιανή, αλλά όλα ήσαν μάταια. Έπαψα να ασχολούμαι , όταν μου δήλωσε:
- Εγώ δεν πιστεύω στον Θεό.
Μετά απ’ αυτά, το 1977,  αποφάσισα να αφήσω την οικογένειά μου . Πήγα στο μοναστήρι Πσκωφ- Πετσέρσκ να ζητήσω την ευλογία του Γέροντος Σάββα για διάλυση του γάμου μου. Εκείνος με άκουσε και μου είπε:
- Ζήσε με τη γυναίκα σου ακόμη ενάμισυ- δυό χρόνια και διάβαζε καθημερινά το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο τους στίχους 28-30 του 11ου κεφαλαίου.
Μόλις έφτασα στο σπίτι μου, άνοιξα το Ευαγγέλιο στους στίχους που μου υπέδειξε ο Γέροντας.
Και εκεί ήταν γραμμένο:
«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.  ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».
 Μετά απ’ αυτό μου έγινε σαφές ότι για διαζύγιο δεν μπορεί να γίνει λόγος.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. « Τά δάκρυα τῆς μετανοίας »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ
Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος 

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (320-322)

Τά δάκρυα τῆς μετανοίας

Μακάριοἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται
(Ματθ.5,4)

Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου γεννᾶ τό θρῆνο γιά τίς ἁμαρτίες μας καί γιά τή φοβερή μοῖρα πού ἀναμένει τόν ἁμαρτωλό μετά τόν τάφο.  Αὐτός ὀ θρῆνος δέν εἶναι μιά περιστασιακή θλίψη τῆς καρδιᾶς πού ἀναλύεται σέ δάκρυα, ἀλλά ἀδιάκοπος πόνος τῆς μετανοούσης ψυχῆς, πού φθάνει μέχρι τή λήθη τοῦ ἑαυτοῦ της.  Αὐτά τά δάκρυα εἶναι μερίδιο τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου ἀναπόφευκτο, ἄν ὄχι σ’ αὐτή τή ζωή, τότε μετά θάνατον, στήν αἰωνιότητα. Ὅποιος ἐδῶ δέ θρηνήσει τόν ἑαυτό του, θά θρηνεῖ ἐκεῖ αἰώνια.
Στούς ἀρχάριους ἡ προέλευση τῶν δακρύων ἔχει πολλές καί ποικίλες μορφές.  Συγκεκριμένα:συμβαίνουν δάκρυα ἐκ φύσεως, ἀπό τό Θεό, ἀπό θλίψη ἀξιοκατάκριτη ἤ ἐπαινετή, ἀπό κενοδοξία, ἀπό ἀκολασία, ἀπό ἀγάπη, ἀπό μνήμη τοῦ θανάτου καί ἀπό πολλές ἄλλες αἰτίες.
Εἶναι πολύ παρήγορο ὅτι ὅλων τῶν εἰδῶν τά δάκρυα μέσῳ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ μποροῦν νά στραφοῦν σέ δάκρυα καθαρῶς πνευματικά καί σωτήρια.
Ἡ ἀληθινή κατάνυξη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί τά δῶρα Του ὁ Θεός τά δίνει μόνο σ’ αὐτούς πού τά ζητοῦν, ἀνοίγει σέ ὅσους κρούουν, καί μόνο οἱ βιαστές ἁρπάζουν τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Μαθτ. 11,12).
Γιά νά ἀποκτήσουμε τό ὑψηλό δῶρο τῶν δακρύων εἶναι ἀπαραίτητο νά κάνουμε ὄχι καί μικρή πορσπάθεια καί νά χρησιμοποιήσουμε κάθε εἴδους μέσα, ὅπως τή μνήμη τοῦ θανάτου καί τῶν αἰώνιων βασάνων, τή διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τήν ὑπομονή, τήν αὐταπάρνηση, τήν ἐκκοπή τοῦ ἰδίου θελήματος, τήν ἔλλειψη ἐνδιαφέροντος γιά τίς ξένες ἁμαρτίες, τή φυλακή τῆς γλώσσας, τήν ἐγκράτεια στόν ὕπνο, τήν τροφή καί τή σωματική ἀνάπαυση.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. « Περί ἁπλότητας - Περί μετανοίας »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του

Περί ἁπλότητας -  Περί μετανοίας

 Περί ἁπλότητας (σελ. 312-313)

Ἡ σοφία χωρίς τή Χάρη εἶναι παραφροσύνη ἐνῷ ἡ τέλεια ταπείνωση εἶναι ἁπλῆ.
Προσπαθῆστε νά φθάσετε στήν παιδική ἁπλότητα στή σχέση σας πρός τούς ἀνθρώπους καί στήν προσευχή πρός τό Θεό. Ἡ ἁπλότητα εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό καί ἡ ὕψιστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Θεός εἶναι τελείως ἁπλός, ἐπειδή εἶναι τελείως ἀγαθός.  Καί ἡ ψυχή σου ἄς μή διχάζεται στό καλό καί τό κακό. Στίς ἁπλές κρδιές ἀναπαύεται τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐσωτερική ἁπλότητα πρέπει νά χύνεται καί σέ ὅλα τά ἔξω ἀπό μᾶς.  Πρέπει σέ ὅλα νά ὑπάρχει ἁπλότητα΄ στούς λόγους καί στήν ἐξωτερική μας ὄψη.
Νά μήν εἶσαι ὑποκριτικά εὐλαβής. Ἀκόμη κι ἄν μέ ἀγαθή πρόθεση ἐπιτηδεύσεις τήν ἐξωτερική σου ἐμφάνιση, ἡ χάρις ἀναχωρεῖ ἀπό σένα.  Ἡ ἀκακία καί ἡ ἁπλότητα περισσότερο ἀπό ὅλες τίς ἀρετές κατεβάζει σέ μᾶς τή Χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Μή χρησιμοποιεῖς τήν πανουργία σου ἔργο τῆς σωτηρίας σου.  Μήν ἀναζητεῖς εἰδικούς δρόμους, μήν ἐπιβάλλεςι στόν ἑαυτό σου εἰδικές ἀσκήσεις, ἀλλά ὄπως ἔρθουν τά πράγματα, ὄπως ὁ Κύριος στείλει τή δύναμή Του, ἔτσι κι ἐσύ, ἀδιάκοπα, ἀφειδῶς, ἀνάγκασε τόν ἑαυτό σου σέ κάθε ἀγαθό.
Καί κατά τήν προσευχή ἁπλά νά μιλάτε μέ τόν Κύριο, γιατί πράγματι εἶναι κοντά μας.  Πρέπει νά Τοῦ λέμε ὅλα ὅσα ἔχουμε στήν ψυχή μας. Ὅταν ὑπάρχει ἡ αἴσθηση τῆς μετάνοιας, μίλησε στό Θεό, ὅπως αἰσθάνεσαι: «Κύριε, εἶμαι ἐνώπιόν Σου ἁμαρτωλός, τίποτε δέν ἔχω, ἀλλά ἐλέησέ με κατά τό μέγα Σου ἔλεος.....Σύμφωνα μέ τά κρίματά Σου, σῶσον με».  Καί ὅπως τά παιδιά παρακαλοῦν τή μητέρα τους, ἁπλά, πλησιάζοντάς την καί ἐπιθυμώντας νά πάρουν αὐτό πού τῆς ζητοῦν: «Μαμά, δῶσε μου (τοῦτο ἤ

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Περί ταπεινώσεως καί πραότητος »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (308-311)

 

Περί ταπεινώσεως καί πραότητος

 

 

 Σέ κάθε χριστιανό ἀναγκαιότερο ὅλων εἶναι ἡ χριστομίμητη, μακάρια ταπείνωση καί ὅποιος δέ τήν ἔχει δέν θά ἰδεῖ ποτέ τόν Θεό.

Ἡ ταπείνωση εἶναι τό θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετῶν.  Διδάσκαλος τῆς ταπεινώσεως εἶναι ὁ ἵδιος ὁ Κύριος: Μάθατε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν» (Ματθ. 11,29).
Γιά νά ἀποκτήσετε ταπείνωση πρέπει συνεχῶς νά μέμφεσθε, νά ἐπικρίνετε και νά κατηγορεῖτε τόν ἑαυτό σας σέ ὅλα΄ νά θεωρεῖτε τόν ἑαυτό σας ὄχι μόνον ἁμαρτωλότερο ὅλων, ἀλλά καί χειρότερο ἀπό κάθε ἄλογο κτίσμα.
Ὅταν σέ κατηγοροῦν γιά κάτι, τότε νά σιωπᾶς ἤ μέ πραότητα νά ἐξηγεῖς  τήν ἀλήθεια΄ νά κόβεις τό θέλημά σου, νά ὑπομένεις τίς κακολογίες τίς προσβολές καί τούς ἐξευτελισμούς καί νά θυμᾶσαι πάντοτε τήν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα.  Νά ἡ ὁδός πρός τήν ταπείνωση.
Ὅποιες ἀρετές κι ἄν ἔχει κάποιος, πάντοτε πρέπει νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του τόν ἁμαρτωλότερο στόν κόσμο κατά τόν εἰπόντα: «Ὅταν ποιήσετε πάντα τά διαταχθέντα, ὑμῖν λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν» (Λουκ.17,10).
Ἀναμφισβήτητο σημεῖο ταπεινώσεως εἶναι ἠ ἀπιστία στούς λογισμούς, ἡ ἐπιθυμία διορθώσεως, ἡ ἀναντίρρητη ὑπακοή.
Δέν εἶπε ὁ Δαυΐδ ὅτι νήστευα, ἐπτώχευσα, κοιμήθηκα κατά γῆς, ἀλλά ἐταπεινώθην  καί ἔσωσέ με ὁ Κύριος!».
Ἡ μετάνοια τόν πεσόντα τόν ἀποκαθιστᾶ, τό δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες κρούουν τίς οὐράνιες πύλες,

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «περί τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (304-307)

 

Συντόμως περί τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ  

Προσπαθῆστε νά ἀποκτήσετε ἀδιάλειπτη προσευχή κράζοντας πρός τόν Κύριο: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» καί στό σπίτι, στό ναό, στό δρόμο καί στήν ἐργασία καί στό τραπέζι καί καθήμενοι καί κείμενοι καί νά κάνετε αὐτήν τήν προσευχή μέ εὐλάβεια καί προσοχή, μέ αἴσθηση μετάνοιας μέ μεγάλη ἁπλότητα χωρίς ἔνταση καί χωρίς νά πιέζεται τόν ἑαυτό σας γιά νά νοιώσετε νά βγαίνουν ἀπό τήν καρδιά σας κάποια ἰδιαίτερη αἰσθήματα. Ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ εἶναι εὔκολη ἐξ αἰτίας τῆς συντομίας της.
Ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἡ πιό σπουδαῖα, ἡ πιό βασική πορσευχή.
Πρέπει πάντοτε νά ἔχουμε τή μνήμη τοῦ Θεοῦ, νά σκεπτόμαστε Αὐτόν κάθε ὥρα, σέ κάθε τόπο.  Σέ κάθε ἀσχολία μέσα στήν καρδιά μας πάντοτε νά φωνάζουμε πρός Αὐτόν ἔστω καί μέ σύντομο τρόπο: «Κύριε, ἐλέησον!  Κύριε βοήθει μοι!»
Μέχρι τό γεῦμα νά λέτε τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ καί μετά τό γεῦμα νά τή λέτε μέ τήν προσθήκη: «Πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς».
Κάποιοι λέγουν τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ συνδυάζοντας την μέ τήν ἀναπνοή:
Κύριε-εἰσπνοή, Ἰησοῦ -ἐκπνοή, Χριστέ-εἰσπνοή, Υἱέ-ἐκπνοή, Θεοῦ-εἰσπνοή, ἐλέησόν-ἐκπνοή, με-εἰσπνοή, τόν ἁμαρτωλόν-ἐκπνοή.
ἤ λέγουν:
Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ Υἱέ τοῦ Θεοῦ - εἰσπνοή
ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν-ἐκπνοή.

Αὐτό εἶναι πολύ καλό.  Σημαίνει ὅτι ἀναπνέουν μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.  Αὐτή ἡ σύντομη προσευχή θά σᾶς ἐξασκήσει στή μνήμη τοῦ Θεοῦ, θά συνάξει τό νοῦ ἀπό τό διασκορπισμό καί θά τόν  συνδέσει μέ τό Θεό΄ θά βάλει στό νοῦ ἕνα εἶδος σφραγίδας, ὅπου πλέον δέν μποροῦν νά βρίσκονται τά ἀκάθαρτα πνεύματα.
Μείνετε νήφοντες καί  ἄγρυπνοι, ἰδιαιτέρως κατά τόν  χρόνο τῆς νοερᾶς-καρδιακῆς προσευχῆς.  Κανείς δέν εἶναι τόσο εὐάρεστος στό Θεό, ὅσο ἐκεῖνος πού ἀσχολεῖται ὀρθά μέ τή νοερά-καρδιακή

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Κεφάλαια περί προσευχῆς ». (ΜέροςΒ΄)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (294-303)

Μέρος Β' 

 Κεφάλαια περί προσευχῆς 

Μέρος Α'

κστ΄ Ἄν σέ κάποια φιλονεικία πού προηγήθηκε μέ κάποιο θεωρεῖς ὅτι ἔχεις δίκιο, τότε πρῶτος ζήτησε νά συμφιλιωθεῖς.

κζ΄ Πολλοί στίς ἀνάκγες καί τίς θλίψεις τους ἀναζητοῦν βοήθεια ἀπό ὅλους, ἐκτός ἀπό τό Θεό καί ὅταν δέν τή βρίσκουν πουθενά στρέφονται στό Θεό, ἀλλά γιά τή λειψή τους πίστη δέ λαμβάνουν τό αἰτούμενο.

κη΄ Ἐάν θέλεις μέ τήν προσευχή νά ζητήσεις κάποιο καλό ἀπό τό Θεό, τότε πρίν ἀπό τήν προσευχή προετοιμάσου μέ ἀταλάντευτη, δυνατή πίστη καί λάβε ἐγκαίρως τό φάρμακο κατά τῆς ἀμφιβολίας καί τῆς ἀπιστίας.  Εἶναι ἄσχημο, ἄν κατά τή διάρκεια τῆς προσευχῆς ἡ καρδιά σου ἔχει ἀδύναμη πίστη καί δέ στηρίζεται σ’ αὐτήν.  Τότε μή νομίσεις ὅτι θά λάβεις αὐτό πού ζητᾶς ἀπό τό Θεό μέ δισταγμό.
Ἡ ἀμφιβολία εἶναι ὕβρις πρός τό Θεό, θρασύ ψεῦδος τῆς καρδιᾶς.

κθ΄Ἀπαραίτητοι καί βασικοί ὅροι γιά τήν προσευχή: τελεία παράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἰλικρινής ἐπιθυμία νά διορθώσεις τή ζωή σου καί πρό πάντων νά ἔχεις ἀκακία.  Στήν προσευχή πρέπει νά εἴμαστε  ὑπομονητικοί καί νά πιστεύουμε σταθερά, ὥστε ὅλα, ὅσα ὠφέλιμα ζητοῦμε, νά τά λάβουμε.

λ΄ Ὅσο μεγάλες κι ἄν εἶναι οἱ ἁμαρτίες σου, προσευχήσου καί μή ἀπελπίζεσαι.

λα΄ Πρέπει νά κλάψουμε γιά τίς ἁμαρτίες μας.  Αὐτά τά μικρά δάκρυα σβύνουν τή γέεννα τοῦ πυρός.

λβ΄ Ἡ προσευχή, ὡς τό ὕψιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ, δέ δίνεται πάντοτε γρήγορα.  Πρέπει νά κοπιάσεις. Ὅ, τι ἀποκτᾶται μέ κόπο, ἐκεῖνο περισσότερο ἐκτιμᾶται και φυλάσσεται.

λγ΄ Κατά τήν προσευχή, πρίν ἀπ΄  ὅλα πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τόν Κύριο γιά ὅλα καί ἰδιαιτέρως γιά

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Κεφάλαια περί προσευχῆς ». (Μέρος Α΄)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (294-303)

Μέρος Α' 

 Κεφάλαια περί προσευχῆς

 α΄ Ἡ προσευχή λόγῳ τῆς ὠφέλειάς της ὀνομάζεται βασίλισσα καί κυρία ὅλων τῶν ἀρετῶν.  Γιά καμμιά ἀρετή δέν ἔχουν εἰπωθεῖ τόσα, ὅσα γιά τήν προσευχή. Αὐτή εἶναι ἐξύψωση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς πρός τό Θεό.  Μ΄ αὐτήν εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος στό χορό τῶν Ἀγγέλων καί γίνεται συμμέτοχος τῆς μακαριότητάς τους.  Καταλάμπεται διά τῆς σφορίας τους.

β΄ Ἡ προσευχή εἶναι θυμίαμα εὐπρόσδεκτο στό Θεό, γέφυρα γιά τή διάβαση τῶν πειρασμῶν, ἀκαταμάχητο τεῖχος τῶν πιστῶν, ἀσφαλές καταφύγιο, θεῖο ἔνδυμα πού περιβάλλει τήν ψυχή΄ μεγάλη εὐπρέπεια καί ὀμορφιά. Ἡ προσευχή εἶναι ἀναπνοή τῆς ψυχῆς, τροφή καί ποτό της.

γ΄ Ἡ προσευχή εἶναι μητέρα ὅλων τῶν ἀρετῶν, φύλακας τῆς σωφροσύνης, τύπος τῆς παρθενίας, ἀξιόπιστη ἄμυνα ἐναντίον ὅλων τῶν πανουργιῶν τοῦ ἀρχαίου μας ἐχθροῦ, τοῦ  Διαβόλου.

δ΄ Μαστίγωνε τούς πολεμίους μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή μέ τήν προσευχή, διότι ἰσχυρότερο ὄπλο ἀπ’ αὐτή δέν ὑπάρχει οὔτε στόν οὐρανό οὔτε στή γῆ.

ε΄ Ἡ προσευχή εἶναι καραταίωμα τοῦ κόσμου, ἐξιλέωση τοῦ Θεοῦ γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἀχείμαστο καί ἀκύμαντο λιμάνι, φωτισμός τοῦ νοῦ, πέλεκυς τῆς ἀπελπισίας, ἀφανισμός τῆς λύπης, γέννηση τῆς ἐλπίδας, κατάπαυση τοῦ θυμοῦ, ὑπερασπιστής τῶν καταδικασμένων, σωτηρία τῶν ἀπολλυμένων.  Αὐτή καί τό κῆτος τό ἔκαμε σπίτι γιά τόν Ἰωνᾶ.  Τόν Ἐζεκία ἀπό τίς πῦλες τοῦ θανάτου τόν ἐπανέφερε στή ζωή, τήν ἐν Βαβυλῶνι φλόγα μεταποίησε σέ δρόσο.  Διά τῆς προσευχῆς ὁ προφήτης Ἠλίας ἔκλεισε τόν οὐρανό: «καί οὐκ ἔβρεξε ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ» (Ἰακ. 5, 17). Ὅταν ἀκόμη καί οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν  μποροῦσαν νά ἐκδιώξουν τά ἀκάθαρτα πνεύματα, τότε ὁ Κύριος τούς εἶπε: «τοῦτο δέ τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν μή ἐν προευχῇ καί νηστείᾳ» (Ματθ.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τά δῶρα Του». (Μέρος Β΄ τελευταίο)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (258-263)

Μέρος Β'
Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τά δῶρα Του 

Μέρος Α΄

στ) Τό Ἅγιο Πνεῦμα δίνει ἀληθινή ταπείνωση. Ἀκόμη καί ὁ πιό λογικός ἄνθρωπος, ἄν δέν ἔχει μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν μπορεῖ μέ τόν πρέποντα τρόπο να γνωρίσει τόν ἑαυτό του, διότι, ὅπως εἰπώθηκε προηγουμένως, αὐτός χωρίς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά δεῖ τήν ἐσωτερική κατάσταση τῆς ψυχῆς του. Ἄν κάνει τό καλό στούς ἄλλους ἐνεργεῖ τίμια, τότε σκέφτεται γιά τόν ἑαυτό του ὅτι εἶναι ἄνθρωπος δίκαιος κι ἀκόμη τέλειος, σέ σύγκριση μέ τούς ἄλλους, καί γι’ αὐτό σκέφτεται ὅτι δέν ἔχει πιά ἀνάγκη ἀπό τίποτε.
Ἄχ, πόσο συχνά οἰ ἄνθρωποι χάνονται ἀπό τήν ψευδῆ πεποίθηση στήν τιμιότητα καί τή δικαιοσύνη τους!  Χάνονται, γιατί ἐλπίζοντας στή δικαιοσύνη τους, καθόλου δέ λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τους τό πνεῦμα τοῦ χριστιανισμοῦ οὔτε τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πῶς λοιπόν τότε θά γίνει σ’ αὐτούς ἀπαραίτητη ἡ  βοήθειά Του; Κι ἔτσι, καθώς τό Πνεῦμα τό ἅγιο δίνεται μόνο σέ ὅποιον Τό παρακαλεῖ καί Τό ἀναζητᾶ- κι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ὄχι μόνο δέν Τό παρακαλοῦν καί δέν Τό ἀναζητοῦν, ἀλλά τό θεωροῦν κιόλας ὄχι ἀναγκαῖο-, Ἐκεῖνο δέ δίνεται σ’ αὐτούς καί συνεπῶς αὐτοί μένουν στήν πλάνη καί χάνονται.
Ὅμως τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν κατοικήσει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ δείχνει ὄλη τήν ἐσωτερική του πτωχεῖα, καί τήν ἀδυναμία καί τή διαφθορά τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τό Θεό.  Παρ’ ὅλες τίς ἀρετές του καί τή δικαιοσύνη του, τοῦ δείχνει ὄλες τίς ἁμαρτίες του: τή νωθρότητα και τήν ἀμέλεια γιά τήν σωτηρία καί τό καλό τῶν ἀνθρώπων, τήν ἰδιοτέλειά  τους στίς –φανερά- πιό ἀνιδιοτελεῖς ἀρετές του, τόν ἄξεστο ἐγωισμό του, ἐκεῖ πού οὔτε κἄν τόν ὑποψιαζόταν.
Μέ λίγα λόγια τό Ἅγιο Πνεῦμα δείχνει τά πάντα μέ τήν ἀληθινή τους ὄψη.  Καί τότε ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά ταπεινώνεται μέ τή ἀληθινή ταπείνωση. Ἀρχίζει νά χάνει τή ἐλπίδα στίς ἀτομικές του

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τά δῶρα Του». (Μέρος Α΄)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος
Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

 Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (258-263)

Μέρος Α'
Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τά δῶρα Του 

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ὁ Θεός τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἶναι Παντοδύναμο, ὅπως ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός.
Αὐτό ζωοποιεῖ, ἐμψυχώνει καί δίνει ζωή στά κτίσματα.  Δίνει ζωή  στά ζῶα, στούς ἀνθρώπους νοῦ καί στούς χριστιανούς ζωή πνευματική, ἀνώτερη.  Δηλαδή τό Πνεῦμα τό Ἅγιο νουθετεῖ τόν ἄνθρωπο καί τόν βοηθεῖ νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μ’ αὐτόν τόν τρόπο:
α) Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δίνεται ὄχι κατά τήν ἀξία μας, ἀλλά κατά τήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ ἀποστέλεται ὡς δῶρο πρός σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.  Τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνοικώντας στόν ἄνθρωπο, τοῦ δωρίζει πίστη καί φῶς.  Χωρίς Αὐτό κανείς δέν μπορεῖ νά ἔχει ἀληθινή πίστη.  Χωρίς τό φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὁ πιό σοφός καί καλλιεργημένος ἄνθρωπος, στά θεῖα ἔργα καί τή Θεία Οἰκονομία εἶναι τελείως τυφλός.  Καί ἀντιθέτως τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί στόν ἀμαθῆ καί ἁπλό ἄνθρωπο μπορεῖ νά ἀνοίξει τόν ἐσωτερι¬κό του κόσμο καί νά τοῦ δείξει τά ἔργα τοῦ Θεοῦ.  Μπορεῖ νά τοῦ δώσει νά αἰσθανθεῖ μέσα του, τή γλυκήτητα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει μέσα Του τό Ἅγιο Πνεῦμα, αἰσθάνεται στή ψυχή του ἕνα ἀσυνήθιστο φῶς, μέχρι τότε τελείως ἀγνωστο σ’ αὐτόν.
β) Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐνοικώντας στόν ἄνθρωπο, γεννᾶ στήν καρδιά του ἀληθινή ἀγάπη.
Ἡ ἀληθινή ἀγάπη στήν καρδιά εἶναι σάν μιά ἄδολη ζέστη, ἤ μιά θερμότητα πού τή ζεσταίνει.  Εἶναι ἡ ρίζα πού γεννᾶ μέσα της ὅλα τά καλά ἔργα.  Γιά τόν ἄνθρωπο πού ἐμπνέεται ἀπό ἀληθινή ἀγάπη, τίποτα δέν εἶναι δύσκολο, φοβερό καί ἀδύνατο.  Γι’ αὐτόν οὔτε οἱ κανόνες οὐτε οἱ ἐντολές εἶναι

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ὁ πόλεμος τοῦ Σατανᾶ καί ὁ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

α) Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (118-119)

Ὁ πόλεμος τοῦ Σατανᾶ καί ὁ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ

Ὁ Σατανάς ἔχει πλῆθος ὑποταγμένων σ’ αὐτόν πνευμάτων, τά ὁποῖα στέλνει νά μᾶς πειράξουν καί τά ὀποῖα μᾶς παραφυλάσσουν ἐπίμονα.  Μᾶς πειράζουν ἰδιαίτερα τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, ἐπειδή πάνω ἀπ’ ὅλα μισοῦν τήν προσευχή.  Βάζουν στά μάτια τοῦ ἀνθρώ-που ἕνα «δάχτυλο» καί τόν παίρνει ὁ ὕπνος.  Καί τότε εἰσχωρώντας στήν ψυχή βάζουν διάφορους λογισμούς καί ὁ ἄνθρωπος χάνει τήν εἰρηνική κατάσταση τοῦ νοῦ του. Ἐάν κατά τήν διάρκεια τῆς λει-του¬ργίας ἤ τῆς κατ’ ἰδίαν προσευχῆς δέν καταφέρει τό κακό πνεῦμα νά πειράξει τήν ψυχή, τό κάνει σ’ ἄλλη στιγμή.
Θέλετε νά μοιραστεῖτε τίς θλίψεις σας μέ κάποιον καί ἀπρόσε¬κτα κατά τή διάρκεια τῆς συζητήσεως κρίνετε κάποιον.  Τότε φανε¬ρώ¬νεται ὁ εὐέξαπτος χαρακτήρας, ἡ κακία, ἡ μελαγχολία. Ὁ ἄνθρω¬πος ἀρχίζει νά ἔχει διάθεση νά καυγαδίζει μέ ὅλους, ὅλα τοῦ φαίνο¬νται ὅτι δέν γίνονται καλά. Ὁ Σατανᾶς ἐκδικεῖται γιά τό καλό, τό ὁποῖο ἀπέκτησε ὁ ἄνθρωπος.  Μᾶς τριγυρίζει καί βρυχᾶται μέ  τήν ἀκριβῆ ἔννοια τῆς λέξεως.
Αὐτό τό βρυχηθμό του τόν ἄκουσαν ὄχι μιά φορά οἱ ἅγιοι πατέρες: ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας,  ὁ Μακάριος ὁ Μέγας, ὁ Σέργιος τοῦ Ραντονέζ, ὁ Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ καί ἄλλοι.  Γράφει καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στή πρώτη Ἐπιστολή του: «Ὁ Διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πετρ. 5,8).
Γι’ αὐτό πρέπει πάντοτε νά εἴμαστε σέ ἐπιφυλακή.  Καί μετά τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς πού δίνει ἡ θεία χάρις, πρέπει πάντοτε νά περιμένουμε πειρασμούς καί θλίψεις.  Δέν πρέπει νά χάνουμε τό θάρρος μας,

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ὁ Ἅδης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς »

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ – Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Μετάφραση ἀπό τη ρωσική γλῶσσα:
Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

α) Ἀποσπάσματα πού ἐλήφθησαν ἀπό τά κηρύγματά του (117-118)

Ὁ Ἅδης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς

Ὁ Διάβολος κατοικεῖ στόν ἄνθρωπο μόνο μέχρι τό βάπτισμα, ἀλλά μετά τό  βάπτισμα ἐπιστρέφει σ’ αὐτόν, μόνο ὅταν ὁ ἄνθρω¬πος πέσει σέ ἁμαρτίες.  Τί Ἅδης στ’ ἀλήθεια ὑπάρχει μέσα στήν καρδιά, ὅταν ὁ Διάβολος κατοικήσει στήν ψυχή!  Θυμός, κακία, προσβολή μελαγχολία τόσο πολύ βασανίζουν τήν ψυχή, ὥστε ὁ ἄνθρωπος δέ βρίσκει τόπο νά σταθεῖ: Δέν τρώει, δέν πίνει, χάνεται ὁ ὕπνος του.  Στήν καρδιά ἐγκαταθίσταται ἐπίσης ἡ σαρκική ἐπιθυμία.  Στόν καιρό μας αὐτό τό πάθος ξεχύθηκε σάν ἕνα πελώριο κῦμα μέσα στή ζωή τῶν ἀνθρώπων.  Σέ κάποιους μέχρι τά γεράματα δέ σβύνουν αὐτά τά πάθη.  Γιά τόν ἱερέα ἡ πιό βαρειά ἁμαρτία εἶναι ἡ σαρκική.  Οἱ τύψεις τῆς συνειδήσεως τόν τυραννοῦν φοβερά, ὅταν αὐτός λειτουργεῖ ὄντας ἀκάθαρτος.  Σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις ὁ Θεός τόν ἀπομακρύνει ἀπό τήν τέλεση τῶν μυστηρίων καί ἀντι γι’ αὐτόν λειτουργοῦν Ἄγγελοι. Ὅταν ὅμως ἡ Χάρις ἀγγίξει τήν ψυχή, τότε κανένα σαρκικό αἴσθημα δέν μπορεῖ νά τήν ἀγγίξει.
Οἱ ἀμπαθεῖς ἄνθρωποι δέ βρίσκουν πουθενά ἡσυχία καί, ἀνα-ζη¬τώντας τή σωτηρία, θέλουν νά τρέξουν μακριά στήν ἔρημο, στό μοναστήρι. Ἀλλά ἡ ἀνθρώπινη καρδιά εἶναι μόνη της καί τά βάσανά της εἶναι κρυμμένα μέσα της. Ὅπου καί ἄν φύγει ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἠ καρδιά του θά ἐξάπτεται τό ἴδιο, δέ θά βρίσκει ἡσυχία.  Γιά νά μπορέσει νά ἀφανίσει αὐτόν τόν Ἅδή τῆς ψυχῆς πρέπει πρίν ἀπ΄ ὅλα νά προσεύχεται καί νά ἀναγνωρίσει τήν ἐνοχή του.  Διά τῆς προσευχῆς ἀποκαλύπτεται ὁ ἅδης, ἡ φυλακή τῆς ψυχῆς μας.  Μετά πρέπει νά ἀποκαλύψουμε στόν πνευματικό τά πάντα ὅλους τούς