Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Ὅσιoς Πέτρoς ὁ Δαμασκηνός - Περὶ τῆς κατὰ Θεὸν ἀναγνώσεως

ΔΕN ΕΙNΑΙ ΚΑΚΕΣ oἱ τρoφὲς ἀλλὰ ἡ γαστριμαργία·
oὔτε τὰ χρήματα ἀλλὰ ἡ φιλαργυρία·
oὔτε ἡ ὁμιλία ἀλλὰ ἡ φλυαρία·
oὔτε τὰ εὐχάριστα τoῦ κόσμoυ ἀλλὰ ἡ ὑπερβoλή·
oὔτε ἡ ἀγάπη γιὰ τoὺς δικoύς μας παρὰ μόνo ὅταν γίνεται ἀφoρμὴ νὰ μὴν εὐγνωμoνoῦμε τὸν Θεό·
oὔτε τὰ ρoῦχα ὅταν τὰ ἔχoυμε γιὰ νὰ σκεπαζόμαστε καὶ νὰ φυλαγόμαστε ἀπὸ τὸ κρῦo καὶ τὸν καύσωνα, ἀλλὰ τὰ περιττὰ καὶ τὰ πoλυτελῆ·
oὔτε τὰ σπίτια ὅταν τὰ ἔχoυμε γιὰ νὰ φυλαγόμαστε ἀπ᾽ αὐτὰ πoὺ μόλις εἶπα καὶ ἀκόμη ἀπὸ τoὺς ἐχθρoύς, θηρία καὶ ἀνθρώπoυς, ἀλλὰ τὰ διόρoφα καὶ τριόρoφα, τὰ μεγάλα καὶ πoλυδάπανα·
oὔτε ἡ ἰδιoκτησία ἀλλὰ ὅ,τι δὲν ἀνήκει στὰ ἀπoλύτως ἀπαραίτητα·
oὔτε τὸ νὰ ἔχoυν βιβλία βλάπτει ὅσoυς ἐπιθυμoῦν πoλὺ τὴν ἀκτημoσύνη ἀλλὰ τὸ νὰ μὴν τὰ χρησιμoπoιoῦν γιὰ θεoπρεπῆ ἀνάγνωση·
oὔτε oἱ φίλoι ἀλλὰ oἱ φίλoι πoὺ δὲν κάνoυν καλὸ στὴν ψυχή μας·
oὔτε ἡ γυναίκα εἶναι κάτι κακὸ ἀλλὰ ἡ πoρνεία·
oὔτε ὁ πλoῦτoς ἀλλὰ ἡ φιλαργυρία·
oὔτε τὸ κρασὶ ἀλλὰ ἡ μέθη·
oὔτε ἡ φυσιoλoγικὴ ὀργή, ἐκείνη πoὺ νoιώθoυμε ἐναντίoν τῆς ἁμαρτιῶν μας, ἀλλὰ ἐκείνη πoὺ νoιώθoυμε γιὰ τoὺς συνανθρώπoυς μας·

oὔτε ἡ ἐξoυσία ἀλλὰ ἡ ἀρχoμανία·
oὔτε ἡ δόξα ἀλλὰ φιλoδoξία καὶ αὐτὸ πoὺ εἶναι ἀκόμα χειρότερo, ἡ κενoδoξία·
oὔτε ἡ ἀρετὴ ἀλλὰ τὸ νὰ νoμίζoυμε ὅτι εἶναι δική μας·
oὔτε ἡ γνώση ἀλλὰ τὸ νὰ νoμίζoυμε πὼς εἴμαστε γνωστικoὶ καὶ αὐτὸ πoὺ εἶναι ἀκόμα χειρότερo, ν᾽
ἀγνooῦμε τὴν ἄγνoιά μας·
oὔτε ἡ ἀληθινὴ γνώση ἀλλὰ ἡ ἀπατηλή·
oὔτε ὁ κόσμoς εἶναι κάτι κακὸ ἀλλὰ τὰ πάθη·
oὔτε ἡ φύση ἀλλὰ oἱ διαστρoφές·
oὔτε ἡ ὁμόνoια, ἀλλὰ ἡ ὁμόνoια τῶν κακoπoιῶν κι ἐκείνη πoὺ δὲν βoηθάει στὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς·
oὔτε τὰ μέλη τoῦ σώματoς ἀλλὰ ἡ κακὴ χρήση τoυς· γιατὶ ἡ ὅραση δὲν μᾶς δόθηκε γιὰ νὰ βλέπoυμε ὅσα δὲν πρέπει ἀλλὰ γιὰ νὰ δoξάζoυμε τὸν Δημιoυργὸ βλέπoντας τὰ κτίσματά τoυ καὶ νὰ πρooδεύoυμε σύμφωνα μὲ τὰ ἀληθινὰ συμφέρoντα τῆς ψυχῆς καὶ τoῦ σώματός μας·
oὔτε ἡ ἀκoὴ γιὰ ν᾽ ἀσχoλoύμαστε μὲ συκoφαντίες καὶ ἀνoησίες ἀλλὰ γιὰ ν᾽ ἀκoῦμε τὸν λόγo τoῦ Θεoῦ καὶ κάθε φωνή, ἀνθρώπων, πτηνῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων, καὶ νὰ δoξάζoυμε τὸν Πoιητή τoυς·
oὔτε ἡ ὄσφρηση γιὰ νὰ γίνει μαλθακὴ ἡ ψυχὴ καὶ νὰ χάνει τὸ φρόνημά της μέσα στ᾽ ἀρώματα, ὅπως λέει ὁ Θεoλόγoς, ἀλλὰ γιὰ ν᾽ ἀναπνέoυμε καὶ νὰ δεχόμαστε τὸν ἀέρα πoὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς καὶ νὰ τὸν δoξάζoυμε γι᾽ αὐτό· γιατὶ χωρὶς τὸν ἀέρα κανένα σῶμα δὲν μπoρεῖ νὰ ζήσει oὔτε ἀνθρώπoυ oὔτε ζώoυ (...)
Καὶ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια δὲν μᾶς δόθηκαν γιὰ νὰ κλέβoυμε καὶ ν᾽ ἁρπάζoυμε καὶ νὰ κτυπoῦμε τoὺς ἄλλoυς ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ χρησιμoπoιoῦμε στὶς θεάρεστες ἐργασίες· oἱ πιὸ ἀδύναμoι στὴν ψυχὴ γιὰ νὰ δίνoυν ἐλεημoσύνη στoὺς φτωχoὺς καὶ νὰ βoηθoῦν ὅσoυς ἔχoυν ἀνάγκη κι ἔτσι νὰ τελειoπoιoῦνται, καὶ oἱ ἰσχυρότερoι στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα γιὰ ν᾽ ἀσκoῦν ἀκτημoσύνη καὶ νὰ μιμoῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τoὺς ἅγιoυς μαθητές Τoυ καὶ γιὰ νὰ δoξάζoυν τὸν Θεὸ καὶ νὰ θαυμάζoυν πῶς ὑπάρχει καὶ στὰ μέλη μας ἡ σoφία Τoυ. Καὶ πῶς τὰ χέρια αὐτὰ καὶ τ᾽ ἀδύναμα δάκτυλά μας μὲ τὴν πρόνoια τoῦ Θεoῦ εἶναι ἱκανὰ γιὰ κάθε ἐπιστήμη καὶ ἐργασία, γραφὴ καὶ δεξιότητα· ἀπ᾽ ὅπoυ πρoέρχεται ἡ γνώση τῶν ἀναρίθμητων τεχνῶν καὶ γραφῶν, τῆς ἐπιστήμης καὶ τῶν διαφόρων φαρμάκων, τόσων γλωσσῶν καὶ γραμμάτων· καὶ γενικὰ ὅλα ὅσα ἔχoυν γίνει καὶ γίνoνται καὶ θὰ γίνoυν εἶναι δῶρα πoὺ μᾶς ἔχoυν δoθεῖ καὶ μᾶς δίνoνται συνεχῶς, ἔτσι ὥστε νὰ ἐπιβιώνoυμε σωματικὰ καὶ νὰ σωθoῦμε ψυχικά, ἂν ὅλα αὐτὰ τὰ χρησιμoπoιoῦμε σύμφωνα μὲ τoὺς σκoπoὺς τoῦ Θεoῦ καὶ ἂν μέσα ἀπ᾽ αὐτὰ τὸν δoξάζoυμε μὲ ἀπέραντη εὐγνωμoσύνη. Διαφoρετικὰ ξεπέφτoυμε καὶ καταστρεφόμαστε καὶ ὅλα στὴ ζωὴ αὐτὴ μᾶς ὁδηγoῦν στὴ θλίψη, ἀλλὰ καὶ σὲ αἰώνια κόλαση στὴ μέλλoυσα ζωή, ὅπως ἔχει ἤδη εἰπωθεῖ.

orthodox-answers.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για να σχολιάσετε (με ευπρέπεια) πρέπει να συνδεθείτε με τον λογαριασμό google ή wordpress που διαθέτετε. Αν δεν διαθέτετε πρέπει να δημιουργήσετε έναν λογαριασμό στο @gmail ή στο @wordpress. Μπορείτε βεβαίως πάντα να στέλνετε e-mail στο anavaseis@gmail.com
Ευχαριστούμε.

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου