26 Ιουλίου Συναξαριστής

Τῶν Ἁγίων Ἐρμολάου, Ἐρμίππου καί Ἐρμοκράτη, Παρασκευῆς Ὁσιομάρτυρος, Ὡραιοζήλης, Ἰγνατίου Στειρωνίτη, Ἀππίωνος, Ἱερουσαλήμ, Γεροντίου Ἁγιορείτου, Συμεών Ὁσίου, Ἰακώβου ἐν Ἀλάσκα, Ἐγκαίνια Ναῶν Ἀρχαγγέλων Γαβριήλ καί Μιχαήλ, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Πηγαδίω


Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς

Ἡ Ἁγία Ὁσιομάρτυς Παρασκευή, καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη, οἱ δὲ γονεῖς της Ἀγάθων καὶ Πολιτεία ἦταν χριστιανοί.
Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί. Πράγματι ὁ Θεὸς τοὺς ἄκουσε καὶ τοὺς χάρισε ἕνα παιδί. Καὶ ἐπειδὴ ὅταν γεννήθηκε ἦταν ἡ ἕκτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν ὀνόμασαν Παρασκευὴ καὶ ἀπὸ μικρὴ τὴν ἀφιέρωσαν στὸν Θεό.
Ἡ Παρασκευή, ἔλαβε τὴν χριστιανικὴ μόρφωση ἀπὸ τὴν μητέρα της καὶ μάλιστα μελετοῦσε συνέχεια τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ προσευχόταν πολλὲς ὧρες στὴν ἐκκλησία.
Μετὰ τὸν θάνατο τῶν δικῶν της μοίρασε ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔγινε μοναχή. Ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα καὶ μετὰ λαμβάνοντας τὴν εὐχὴ τῆς ἡγουμένης βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο καὶ κήρυττε τὸν Χριστὸ προσελκύοντας πολὺ κόσμο στὸν χριστιανισμό.
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁδηγήθηκε στὸν βασιλιὰ Ἀντωνῖνο ὁ ὁποῖος θαμπωμένος ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σύνεσή της προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ θὰ τῆς ἔδινε ὅτι ἤθελε.
Ἡ Ἁγία ὅμως ἀρνήθηκε καὶ τότε διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια.

Ἡ σχέσις τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμόν. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος.

Ἡ σχέσις τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμόν

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ὁ Βολταῖρος (1694-1778) εἶναι γνωστό ὅτι ἀνήκει στούς πλέον ἐπι φανεῖς ἐκπροσώπους τοῦ γαλλικοῦ Διαφωτισμοῦ.Τό ὄνομα Βολταῖρος, μέ τό ὁποῖο εἶναι εὐρύτερα γνωστός, εἶναι φιλολογικό ψευδώνυμο καθώς τό πραγματικό του ὄνομα ἦταν Francois Marie Arouet.
Ἡ ἀντίθεσή του πρός τόν Χριστιανισμό, ὅπως τόν ἐκπροσωποῦσε παραμορφωμένο ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία τῆς ἐποχῆς του, μέ νωπά ἀπό τό ἱστορικό παρελθόν τά ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, ἀλλά καί τούς θρησκευτικούς πολέμους, εἶναι γνωστή.
Ὁ Χριστιανισμός ὡς θρησκεία, ὑποστήριζε ὁ Βολταῖρος: «εἶναι καλός γιά καμαριέρες καί γιά ράφτες», ἐνῶ εὐρύτερα γνωστή εἶναι ἡ θέση του ὅτι: «Ἑκατό χρόνια ἀπό σήμερα δέν θά ὑπάρχει οὔτε μία Βίβλος στόν κόσμο. Τό τελευταῖο ἀντίτυπο θά βρίσκεται σέ κάποιο παλαιοπωλεῖο».
Ὁ Ἀ. Κοραῆς ἐπιβεβαιώνει: «ὅτι ὁ Βολταῖρος ἔγραψε κατά τῆς θρησκείας, τοῦτο εἶναι ἀληθές»1 καί ἐξηγεῖ στή συνέχεια τό γιατί αὐτῆς τῆς στάσης τοῦ Βολταίρου. Ἀκόμα πιό ἀπαξιωτική ὅμως ὑπῆρξε ἡ γνώμη τοῦ Γάλλου Διαφωτιστῆ γιά τό Ἰσλάμ.
Ὁ ἴδιος ὁ Βολταῖρος ὑπῆρξε ὀπαδός ἑνός φιλοσοφικοῦ θεϊσμοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως πού δεν εἶναι εὐρύτερα γνωστό εἶναι ἡ σχέση τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμό. Ὁ ἴδιος ἔγινε Τέκτονας λίγο πρίν τό θάνατό του.
Ἡ μύησή του, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ Τεκτονικές πηγές, ἔγινε στίς17- 2-1778, παρουσίᾳ 250 Τεκτόνων στήν Τεκτονική Στοά «Ἐννέα Ἀδελφές» στό Παρίσι2.

Ὁ Θεός καί οἱ «Θεοί». Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

  Ὁ Θεός καί οἱ  «Θεοί»

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΠΟΛΛΟΙ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δηλώνουν δημοσίως ὅτι δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν τὶς ἐντολές του καὶ ἐπιλέγουν τοὺς «θεοποιημένους» συνανθρώπους τους.
Παρατηρεῖται ἕνας παραλογισμὸς στὶς προτιμήσεις τους. Πίστη στὸ Θεό, ὄχι. Πίστη στὰ χαρίσματα τῶν «θεοποιημένων» ἀνθρώπων, ναί.
Οἱ ἄπιστοι δέχονται μὲ ἐμπιστοσύνη τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τοὺς ταιριάζουν, ἐνῶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀποστρέφονται. Τοὺς ἐμπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς τοὺς ἔχουν ὡς παραδείγματα ζωῆς. Τοὺς καλοὺς καὶ ταπεινοὺς ὡς παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν.
Ἔχουν ὡς Θεοὺς πολιτικούς, ἀξιωματικούς, ἠθοποιούς, τραγουδιστές, λοιποὺς καλλιτέχνες, ἀθλητές, ποδοσφαιριστές κ.ἄ. Γι᾽ αὐτοὺς μιλοῦν, αὐτοὺς θαυμάζουν, αὐτοὺς μιμοῦνται, τέτοιοι θέλουν νὰ γίνουν καὶ αὐτοί, ἀλλὰ καί τὰ παιδιά τους!
Εἶναι δυστυχῶς αἰχμάλωτοι τῆς ὕλης καὶ τῆς γῆς, χωρὶς καμιὰ πνευματικὴ ἀναζήτηση, χωρὶς καταφυγὴ στὸ Θεὸ καὶ χωρὶς νόημα στὴ ζωή τους. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀμετανόητοι. Καὶ ἀποτελοῦν, ἀλίμονο, τὰ μεγάλα στρώματα τῆς κοινωνίας, γεγονὸς ποὺ πικραίνει τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς.

Πνευματικό φως από την Αγία Παρασκευή. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος

Πνευματικό φως από την Αγία Παρασκευή

Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς

 Εν Πειραιεί 25-7-2013

Στίς 26 Ιουλίου η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική, Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει τήν μνήμη της αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής της αθληφόρου. Όπως είναι γνωστό, η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή έλαβε από τόν Άγιο Τριαδικό Θεό τό ιδιαίτερο χάρισμα της θεραπείας τόσο της σωματικής όσο κυρίως της πνευματικής οράσεως. Είναι η προστάτις των ματιών. Μάς χαρίζει τό φως. Βέβαια, τό χάρισμα αυτό η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή δέν τό έχει κατά φύσιν, αλλά κατά Χάριν, ως δωρεά, η οποία πηγάζει από τήν πηγή του φωτός, από τό φυσικό φως, από τό αυτοφώς, τόν Ίδιο τόν Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος εκήρυξε στεντορεία τη φωνή ότι «Εγώ ειμί τό Φως του κόσμου»[1].

Πώς, όμως, η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή αξιώθηκε τοιούτου χαρίσματος;

Σύμφωνα με το συναξάριο, ο ειδωλολάτρης τότε βασιλιάς Αντωνίνος, θέλοντας νά πείσει τήν Αγία νά θυσιάσει στά είδωλα καί βλέποντας τήν σταθερά καί επίμονη άρνησή της, πρόσταξε νά ανάψουν μιά μεγάλη φωτιά καί νά βάλουν ένα καζάνι γεμάτο πίσσα καί θειάφι νά βράζει καλά καί νά ρίξουν μέσα στό καζάνι τήν Αγία, νά καεί.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Δ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Δ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Οἱ χριστιανοί τῆς Ναζιανζοῦ ἦσαν ὅλοι μέσα κι ἔξω ἀπό τό ναό, γιά νά πάρουν τήν εὐλογία τῶν ἐπισκόπων καί νά τούς εὐχηθοῦν ἐπιτυχία στή Σύνοδο.  Καί οἱ κατηχούμενοι τῆς περιοχῆς, ἐπίσης ἐκεί. Ἔτυχε ἡ πόλη νά μήν ἔχει τότε ἐπίσκοπο.
Γι’ αὐτό οἱ ἱερεῖς ζήτησαν ἀπό τό Λεόντιο, στόν ὁποῖο ἐκκλησιαστικά ὑπάγονταν, νά διαβάσει ἐκεῖνος τήν εἰδική εὐχή γιά τούς κατηχουμένους.
Ἦταν ὡραία εὐκαιρία καί ὁ Λεόντιος προχώρησε.  Στάθηκαν ἐνώπιόν του οἱ κατηχούμενοι –μαζί καί ὁ πρώην ὑψιστάριος Γρηγόριος, ὁ συγκλητικός τῆς Ναζιανζοῦ, τό πιό ἐπίσημο πρόσωπο μεταξύ τῶν κατηχουμένων.
Ὅλοι ἔκλιναν ἐλαφρά τήν κεφαλή γιά νά τούς διαβασθεῖ ἀπό τόν ἱερό ἄνδρα ἡ εὐχή.
Ὁ Γρηγόριος ὅμως, ἀντί νά κλίνει ἁπλῶς τήν κεφαλή, γονάτισε καί δέχτηκε τούς εἰδικούς λόγους τῆς εὐχῆς γονατιστός.  Τό ἔκανε ἀπό ἄγνοια;
Ὅλοι γνώριζαν ὅτι γονατιστοί ἀκοῦνε τίς εὐχές οἱ ὑποψήφιοι ἱερεῖς καί ὄχι οἱ κατηχούμενοι. Γι’ αὐτό, καθώς βεβαιώνει ὁ γιός του Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, πολλοί ἀπό τούς παρόντες προεῖπαν ὅτι ὁ συγκλητικός Γρηγόριος θά γίνει ἱερέας.
 Ἑρμήνευσαν τήν γονυκλισία, πού γι’ αὐτούς ἔγινε ἀπό ἄγνοια, σημάδι τῆς ἱερωσύνης, πού ἀργότερα θά λάβαινε ὁ Γρηγόριος.  Καί δέν ἔπεσαν ἔξω οἱ «προφῆτες».  Σέ λίγα χρόνια –τρία ὥς τέσσερα τό πολύ- ὁ Γρηγόριος ἔλαβε καί τήν ἱερωσύνη, δηλαδή τό 328/9.

Γνήσιες ἐμπειρίες τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Γνήσιες ἐμπειρίες τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀγωνίζεται πνευματικά σταδιακά καθαρίζεται φωτίζεται καί θεώνεται. Ἀποκτά αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, αἰσθάνεται τήν Θεία Χάρη, αἰσθάνεται τόν Θεό¹.

Στόν Παράδεισο πρίν τήν προπατορική ἁμαρτία οἱ πρωτόπλα­στοι συνομιλοῦσαν μέ τόν Θεό, αἰσθάνονταν τήν Θεία Χάρη. Ἀπό τήν στιγμή, πού ἔπεσαν στήν παρακοή ἔχασαν τήν Θεία Χάρη καί αἰσθάνθηκαν τή γυμνότητά τους.

Ὁ Θεός ἔπλα­σε τόν ἄνθρωπο γιά νά εἶναι ἱερεύς, προφήτης καί βασιλεύς. Τοῦ ἔδωσε τήν Θεία Χάρη ὥστε νά μετέχει στά τρία ἀντίστοιχα ἀξιώματα τοῦ Χριστοῦ². Μετά τήν διάπραξη τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τά τρία αὐτά ἀξιώματα.

Ὅμως ὁ ἅγιος Θεός, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη θέλησε νά ξαναφέρει τόν ἄνθρωπο στήν κατάσταση νά μπορεῖ πάλι νά γίνει, ἄν θέλει, ἀληθινός ἱερεύς, προφήτης καί βασιλεύς. Νά μπορεῖ πάλι νά ἔχει ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ· νά κοινωνήσει καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του³.

Αὐτή τήν ἐπανένωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό τήν ἔκανε ὁ Σωτήρας μας Χριστός μέ τήν ἐνανθρώπησή Του⁴.

Ὁ δρόμος πλέον εἶναι ἀνοιχτός γιά κάθε ἄνθρωπο πού θέλει νά φτάσει στόν Θεό νά ἑνωθεῖ μαζί Του, νά ἔχει γνήσια ἐμπειρία-αἴσθηση Θεοῦ⁵.

Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης. (Μέρος Α'). Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

 Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης

Ο γερω-Μιχαήλ, κατά κόσμον Δημήτριος Γ. Καλαμιάς, γεννήθηκε στη Σύμη το έτος 1906. Ο πατέρας του ήταν οργανοπαίκτης, έπαιζε μπουζούκι. Όταν έγινε 15-16 ετών, ο πατέρας του τον πήρε μαζί του και πήγαν στη Ρόδο να του αγοράσει μπουζούκι για να εργάζεται επαγγελματικά. Κατά την επιστροφή με το καράβι συνταξίδευε με μια χριστιανική οικογένεια. Ένας απ' αυτή την οικογένεια είδε το μικρό με το μπουζούκι να χαίρεται και να το θαυμάζει. Τον ρώτησε σαν να μην ήξερε:
   - Τι είναι αυτό;
   - Μπουζούκι, του απάντησε.
   - Να ξέρεις ότι όσα σύρματα (χορδές) έχει, τόσα δαιμόνια έχει πάνω του. Όταν παίζεις μπουζούκι, χορεύουν οι δαίμονες.
   Για τον μικρό, αυτό ήταν καθοριστικό. Έκτοτε παράτησε το μπουζούκι και απεφάσισε να γίνει μοναχός. Ούτε στη δουλειά του πήγαινε πλέον, αλλά ετοιμαζόταν για τη μοναχική ζωή. Ο πατέρας του τού έλεγε: "Τουλάχιστο δούλεψε να ξεχρεώσουμε το μπουζούκι".
Αυτός όμως είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση και το έτος 1922 έφυγε για το Άγιον Όρος.

Ο νέος οσιομάρτυς Αθανάσιος Ιβηρίτης († 1628)

 Ο νέος οσιομάρτυς Αθανάσιος Ιβηρίτης († 1628)

Το μαρτύριο αυτό του ελληνικής καταγωγής νεομάρτυρα Αθανασίου του Ιβηρίτου, που συνέβη το 1628, έγινε γνωστό χάρη στη γραφίδα του Μητροπολίτη Κιέβου Πέτρου Μογίλα (1633-1647) και δημοσιεύθηκε στο Κίεβο τον 19ο αι. αλλά πέρασε απαρατήρητο στο ελληνικό κοινό.
Με την πρόσφατη εκδοσή του και σε ελληνική μετάφραση, πλουτίζονται ακόμη περισσότερο οι γνώσεις μας για τους Αγιορείτες νεομάρτυρες και εδραιώνεται η βεβαιότητα για τη σπουδαιότητα του Αγίου Όρους, ως τόπου που ανέδειξε και αυτήν την έκφραση αγιότητας.

Το μαρτύριο του ηρωϊκού νέου Αγιορείτου μοναχού Αθανασίου συντάχθηκε από τον Ιβηρίτη μεγαλόσχημο μοναχό Πρόχορο Κομπλιάνσκυ, Ουκρανό στην καταγωγή και αυτόπτη μάρτυρα των όσων περιγράφει.
Συμφωνά με το Βίο, ο Αθανάσιος ήταν Έλληνας το γένος και γεννήθηκε περί το 1608. Ο πατέρας του είχε εκτουρκιστεί και είχε το βαθμό του λοχία. Σε ηλικία δώδεκα μόλις ετών ο Αθανάσιος εγκατέλειψε τόσο την εκτουρκισμένη οικογένεια, η οποία το πιθανότερο ζούσε σε κάποια πόλη της Μακεδονίας ή της Θράκης, όσο και την μωαμεθανική πίστη, και ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου εγκαταβίωσε στη μονή των Ιβήρων.

Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Εὐστάθιος ὁ Πλακίδας. (Μέρος Η'). Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

  Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Εὐστάθιος ὁ Πλακίδας. Μέρος Η΄

Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

 Ἔτσι ἔζησε στό χωριό 15 χρόνια σέ μεγάλη πτώχεια καί ταπείνωσι καί μέσα σέ πολλούς κόπους, διότι ἀπό τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου του ἤθελε νά τρώγη τό ψωμί του. Γιά τά καλά του ἔργα καί τίς ἀσκήσεις του ποιός νά τά διηγηθῆ;  Μπορεῖ κάθε ἄνθρωπος νά νομίζη σέ μιά πτώχεια καί ξενητειά σάν αὐτή, ὅτι δέν εἶναι συνηθισμένο ν᾿ ἀσχολῆται ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή, τήν νηστεία, τά δάκρυα, τίς ἀγρυπνίες καί τούς στεναγμούς τῆς καρδίας.
Ἀλλά μ᾿ αὐτή τήν εὐσεβῆ ζωή ὁ Εὐστάθιος  ὕψωνόταν μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του στόν Θεό, ἀπ᾿ ὅπου ἐλάμβανε παρηγοριά στίς δοκιμασίες του. Τά παιδιά του ἐμεγάλωναν σ᾿ ἕνα ἄλλο κοντινό χωριό, ἀλλά αὐτός δέν ἤξερε γι᾿ αὐτά τίποτε, οὔτε τά παιδιά ἐγνώριζαν τό ἕνα μέ τό ἄλλο, παρότι ζοῦσαν στό ἴδιο χωριό, διότι εἶχαν παραληφθῆ ἀπό διαφορετικές οἰκογένειες.
Καί ἡ γυναῖκα του διαφυλάχθηκε ἀπό Θεό μά θαυμαστό τρόπο.
Ὅταν τήν ἄρπαξε ἐκεῖνος ὁ βάρβαρος, κτυπήθηκε ἀπό κάποιο ἀνερμήνευτο πόνο καί φθάνοντας στόν προορισμό του, ἀπέθανε καί τήν ἄφησε ἀνέγγιχτη. Ἔτσι ἡ γυναῖκα του ζοῦσε εἰρηνικά, χωρίς πειρασμούς κερδίζοντας τήν τροφή της μέ τούς κόπους τῶν χεριῶν της.
Τόν καιρό ἐκεῖνο ἔγινε πόλεμος ἀπό δύο ἔθνη ἐναντίον τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους καί σκοτώθηκαν πολλοί. Κατελήφθησαν φρούρια καί σύρθηκαν πολλοί στρατιῶτες στήν αἰχμαλωσία. Τότε ὁ ρωμαῖος αὐτοκράτορας Τραϊανός ἦταν πολύ ὠργισμένος καί ἐνθυμηθείς τόν γενναῖο στρατηγό του Πλακίδα, εἶπε:

25 Ιουλίου Συναξαριστής

Κοίμηση τῆς Ἁγίας Ἄννας, τῶν 165 Πατέρων τῆς Ἐ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Ὀλυμπιάδας Διακόνισσας, Εὐπραξίας Ὁσίας, τῶν Ἁγίων Σάκτου, Ματούρου, Ἀττάλου καί Βλανδίνας, Μακαρίου Θαυματουργοῦ, Ἠλία Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.


Ἡ Κοίμηση τῆς Ἁγίας Ἄννας Μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἡ Ἁγία Ἄννα, ἡ μητέρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευί.
Ὁ πατέρας της, ποὺ ἦταν ἱερέας, ὀνομαζόταν Ματθᾶν καὶ ἡ μητέρα της Μαρία. Ἡ Ἄννα εἶχε καὶ δυὸ ἀδελφές, τὴν ὁμώνυμη μὲ τὴ μητέρα της Μαρία καὶ τὴ Σοβήν. Καὶ ἡ μὲν Μαρία εἶχε κόρη τὴ Σαλώμη, ἡ δὲ Σοβῆ τὴν Ἐλισάβετ.
Καὶ ἡ Ἄννα τὴν Παρθένο Μαρία.Ἡ Ἁγία  Ἄννα ἀξιώθηκε νὰ ἔχει τὴ μεγάλη τιμὴ καὶ εὐτυχία νὰ ἀποκτήσει μοναδικὴ κόρη, τὴν μητέρα τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου.
Ἀφοῦ ἡ Ἁγία Ἄννα ἀπογαλάκτισε τὴν Θεοτόκο καὶ τὴν ἀφιέρωσε στὸ Θεό, αὐτὴ πέρασε τὴν ὑπόλοιπη ζωή της μὲ νηστεῖες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες πρὸς τοὺς φτωχούς.
 Τέλος, εἰρηνικὰ παρέδωσε στὸ Θεὸ τὴ δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τὰ αἰώνια ἀγαθά. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος διαβεβαίωσε ὅτι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιο ἀπελεύσονται». Οἱ δίκαιοι, δηλαδή, θὰ μεταβοῦν γιὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴ αἰώνια.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε
Ζωὴν τὴν κυήσασαν, ἐκυοφόρησας, Ἁγνὴν Θεομήτορα, θεόφρον Ἄννα· διὸ πρὸς λῆξιν οὐράνιον, ἔνθα εὐφραινομένων, κατοικία ἐν δόξῃ, χαίρουσα νῦν μετέστης, τοῖς τιμῶσί σε πόθῳ, πταισμάτων αἰτουμένη ἱλασμόν, ἀειμακάριστε.

Τό πρῶτο ταξίδι στήν Πετρούπολη. (Μέρος Δ'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό πρῶτο ταξίδι στήν Πετρούπολη.(Μέρος Δ)

 Στό μεταξύ ὁ μητροπολίτης Ἀντώνιος, στή προσπάθειά του νά μέ βοηθήσει, μοῦ συνέστησε ν’ ἀπευθυνθῶ στόν κυβερνητικό ἐπίτροπο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πού λεγόταν Λουκιάνωφ. Ἡ εἰσήγησή του θά ἔπαιζε ἀποφαστικό ρόλο στήν ἔγκριση ἤ τή ἀπόρριψη τοῦ καταστατικοῦ τῆς ἀδελφότητος.
Πῆγα λοιπόν στό συνοδικό μέγαρο καί ζήτησα νά ἐμφανιστῶ στόν ἐπίτροπο.  Μετά ἀπό μικρή ἀναμονή, μέ ὁδήγησαν στό μεγάλο γραφεῖο του.
Ὁ Λουκιάνωφ ἦταν σκυμμένος πάνω σ’ ἕνα σωρό ἔγγραφα καί φακέλους.  Μόλις μπῆκα μέσα, σήκωσε τά μάτια καί μέ κοίταξε.  Τό στρογγυλό πρόσωπό του ἦταν ἀνέκφραστο καί παγερό, τό ὕφος του στυφό, τό βλέμμα του σκληρό.  Μέ περιεργάστηκε ἀπό τήν κορυφή ὥς τά νύχια.  Καί χωρίς νά μοῦ δώσει τήν εὐκαιρία ν’ αὐτοσυστηθῶ, μέ ρώτησε κοφτά:
-Ποιός εἶστε; ..... Ἀπό ποῦ;  Γιατί ἤρθατε στή Σύνοδο;
Τοῦ ἐξήγησα ἁπλά καί σύντομα τήν ταυτότητά καί τήν ἰδιότητά μου, καθώς καί τήν αἰτία τοῦ ταξιδιοῦ μου στή πρωτεύουσα.  Πρίν τελειώσω ὅμως, καί ἐνῶ ἤμουν ἕτοιμος νά τοῦ παραδώσω τό σχέδιο κανονισμοῦ καί ὁρισμένες εἰσηγήσεις μου γιά τήν Καμτσατκική Ἀδελφότητα, μέ διέκοψε ἀπότομα καί δήλωσε:
-Ἔχετε ὑπόψη σας ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν πρόκειται ν’ ἀσχοληθεῖ μέ τόν κανονισμό αὐτῆς τῆς ἀδελφότητος ! Ἄς ἀσχοληθεῖ ὁ ἀρχιερέας τῆς ἐπαρχίας σας.

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης. Μέρος Β'. Τελευταῖο. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης

   Κάποτε σε μια πανήγυρη του Αγίου Παύλου είχε θάλασσα και είχαν τραβήξει το ξυλοκάικο πάνω στον Αρσανά. Μετά την πανήγυρη 10-15 άτομα προσπαθούσαν να το ρίξουν στη θάλασσα και δεν μπορούσαν.
 Τότε τους είπε ο παπα-Μεθόδιος να κάνουν λίγο στην άκρη. Το τράβηξε μόνος του, αλλά όχι με τη δύναμή του. Προσευχήθηκε και ο Θεός τον δυνάμωσε.
   Διηγείτο και ένα συγκλονιστικό γεγονός που έγινε στη Ρουμανία: "Από ένα γειτονικό χωριό ένας καλόγερος έβγαλε τα ράσα και παντρεύτηκε.
Έκανε παιδιά, πέρασαν τα χρόνια και ήρθε η ώρα της κοιμήσεώς του. Τον ετοίμασαν και ειδοποίησαν τον Ιερέα να 'ρθει την τάδε ώρα για την κηδεία. Πήγε ο παπάς να τον σηκώσουν και βλέπει το σπίτι άδειο, δεν υπήρχε κανείς. Ανέβηκε πάνω και είδε μόνο το λείψανο. Απορούσε και αναρωτιόταν τι συνέβη.
   Τότε άκουσε βαριά βήματα στη σκάλα. Ξαφνικά βλέπει μπροστά του μια μεγάλη αρκούδα η οποία του είπε: "Τι ήρθες εδώ, για να διαβάσεις αυτόν; Αυτός ήταν καλόγερος και απαρνήθηκε το Σχήμα του. Όσα διαβάσματα θέλεις κάνε, αυτός είναι δικός μου".
Και αμέσως πήρε το λείψανο η αρκούδα και εξαφανίστηκε. Και τότε άνοιξαν τα μάτια του και είδε τον κόσμο που έκλαιγαν το νεκρό. Σάστισε, ήταν σα χαμένος και όταν συνήλθε κάπως, ζήτησε να τον πάνε στο σπίτι του. Δεν παρέμεινε να διαβάσει τη νεκρώσιμη ακολουθία.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Γ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

 Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή. Μέρος Γ. 

Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη. Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Οἱ ἐπίσκοποι ὅλοι πῆραν τό μήνυμα μέ τό αὐτοκρατορικό ταχυδρομεῖο κι ἑτοιμάζονταν νά εἶναι στή Νίκαια, τό Μάιο του 325.
Ἀκριβῶς τήν ἐποχή τούτη, ὁ ὑψιστάριος Γρηγόριος, πού λάτρευε τό ὕψιστο ὄν μέ φλόγες καί φωτιές, εἶδε ὄνειρο σημαδιακό.
Βέβαια, ὅσο περνοῦσαν τά χρόνια ὁ Γρηγόριος δέν ἤταννε ἀπόλυτος στίς ἀπόψεις του. 
Δέν ἀντιδροῦσε, ὅταν ἡ Νόννα τοῦ ἔλεγε νά διαβάζει τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Ἀλλά καί δέν ὑποχωροῦσε, δέ διάβαζε τούς Ψαλμούς.  Καί τώρα συνέβη τό ἑξῆς θαυμαστό.  Νύχτα. Ὁ Γρηγόριος ξύπνησε μέ συναισθήματα παράξενα. Ἡ Νόννα κάτι κατάλαβε καί ἀνασηκώθηκε στό κρεββάτι.  Τότε ὁ Γρηγόριος, μέ ἤρεμη φωνή τῆς διηγήθηκε:
-Περίεργο, Νόννα.  Ξέρεις, εἶδα πώς ἔψελνα τοῦ Δαβίδ. Ἔψελνα, λέει, τό ‟εὐχαριστήθηκα γιά τό λόγο πού μοῦ εἶπαν· ἄς πᾶμε στόν οἶκο τοῦ Κυρίου’’(Ψαλμ.121, 1). Ἦταν ὡραία ψαλμωδία καί.... πῶς νὰ τὸ πῶ... κάπως μέ γλύκανε. Τήν ἀγάπησα.
Ἡ Νόννα εἶχε μπροστά της τό θαῦμα. Ὁ Θεός ἄκουσε τίς πολλές παρακλήσεις της. Πείσθηκε ὅτι ὁ ἀγαπημένος της Γρηγόριος, ἔστω καί πενηντάρης, δέχτηκε τή θεία χάρη.  Καί ἄρχισε ἀμέσως.  Τώρα πού ὁ Γρηγόριος ἔνιωθε ἀκόμα στήν καρδιά του τή θέρμη τῆς χάρης:
-Αὔριο κιόλας, αὔριο, Γρηγόριέ μου, νά πᾶμε στόν ἱερέα, νά ἐγγραφεῖς, ἀγαπημένε μου, στούς κατηχουμένους, στήν Ἐκκλησία... Εἶδες, εἶδες, Γρηγόριε, πόσο σ’ ἀγαπάει ὁ Θεός!  Σηκώθηκε ἡ Νόννα, πῆγε στό διπλανό δωματιάκι, πού τό εἶχε σάν παρεκκλήσι, καί ἄρχισε δοξολογικές τώρα κι εὐχαριστήριες γονυκλισίες.

Προδοσία και προδότες...Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Προδοσία και προδότες...

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Η 24η Ιουλίου είναι η επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Συνέβη μετά την σε βάρος της Κύπρου  προδοσία και την κατάρρευση της στρατιωτικής χούντας, υπό το βάρος των τεράστιων ιστορικών της ευθυνών, από την εισβολή του Αττίλα στη Μεγαλόνησο και την έκτοτε και μέχρι σήμερα βίαιη κατοχή σημαντικού μέρους της. Η προδοσία είναι από όλους αποδεκτή, όμως ακόμη αναζητούνται οι προδότες...Ο φάκελος της Κύπρου παραμένει κλειστός και σε κανέναν δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες.
Οι γενικόλογες καταγγελίες θολώνουν την αλήθεια. Υπάρχουν πρόσωπα – προδότες, που διέταξαν το πραξικόπημα στην Κύπρο και την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, από τη θέση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα από το ποιοί τους έβαλαν, τί εξυπηρετούσαν και ποια τα κίνητρά τους, τα πρόσωπα αυτά εγκλημάτισαν κατά του Έθνους και πρέπει να λογοδοτήσουν. Η συσκότιση στην προδοσία και στους προδότες σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάθαρση στην τραγωδία της Κύπρου και ότι η πληγή παραμένει ανοικτή.

῞Ενα θαῦμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 ῞Ενα θαῦμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν 

῏Ηταν τό Καλοκαίρι τοῦ 1947. ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Κλεόπας εἶχε ἀναχωρήσει γιά τό Βουκουρέστι γιά ν' ἀγοράση ἐκκλησιαστικά ἀντικείμενα γιά τό Νέο Παρεκκλήσιο. ῞Οταν ἔφθασε στήν πρωτεύουσα, οἱ Πατέρες τοῦ Πατριαρχείου τόν ἐκάλεσαν σέ μία πνευματική συνάντησι στό σπίτι τοῦ πανεπιστημιακοῦ διδασκάλου κ. 'Αλεξάνδρου Μιρονέσκου, ὅπου εἶχαν συγκεντρωθῆ ἀρκετοί ἱερεῖς, καθηγητές καί ἁπλοῖ Χριστιανοί.
'Ανάμεσά τους ἦτο καί ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Βενέδικτος Γκίους, ὁ π. Δοσίθεος Μοράριου, ὁ π. Γερόντιος Γκενοῒου, ὁ π. Δημήτριος Στανιλοάε καί πολλοί διανοούμενοι. ῎Εκαναν ἐρωτήσεις κι ἐλάμβαναν πνευματικές ἀπαντήσεις. Οἱ προσκληθέντες ἐσηκώθησαν ὄρθιοι καί, παίρνοντας τήν εὐλογία του, ἐπερίμεναν ἀπό τόν π. Κλεόπα λόγους ψυχωφελεῖς.
'Επειδή τόν παρεκάλεσαν ὁ π. Κλεόπας ἀρχισε νά ὁμιλῆ γιά τούς 'Αγίους Πατέρας καί τήν τιμή πού ἁρμόζει στήν Κυρία Θεοτόκο. 'Ενῶ ὡμιλοῦσε ξαφνικά ἔγινε ἕνα θαῦμα!
'Η Εἰκόνα τῆς Κυρίας Θεοτόκου πού εὑρισκόταν στόν τοῖχο, ὅπου εἰκονιζόταν καί ὁ Προφήτης Δαβίδ, ἄρχισε νά κινῆται δυνατά ἀρκετά λεπτά καί νά βγαίνη ἕνας ἦχος, ὡσάν νά ἔρχεται ἀπό ἅρπα (μουσικό ὄργανο).

Ἡ συλλογική ἐπανάσταση καί ἡ διαδεδομένη ἐπανάσταση. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἡ συλλογική ἐπανάσταση καί ἡ διαδεδομένη

ἐπανάσταση

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τό κύριο ἔργο τῆς “ἀναμόρφωσης” δέν εἶχε ποτέ καταδικαστεῖ. Ἡ “ἀναμόρφωση” συνέχιζε νά ἐφαρμόζεται ὑπό ἄλλες μορφές. Πολλοί ἀναμορφωτές ἀποφυλακίσθηκαν.  Ἀπ᾿αὐτούς μερικοί παρενοχλοῦν μέχρι σήμερα τό Καθεστώς.
 Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀρνοῦνται κάθε συμβιβασμό καί τούς ὁποίους ἡ Ἀσφάλεια τοῦ Κράτους τούς θεωρεῖ ἀδιόρθωτους φανατικούς, μολονότι αὐτοί εἶναι πραγματικά φωτεινές διάνοιες, πού ἔμαθαν ἀπ᾿ αὐτήν τήν τρομερή ἐμπειρία τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος.
Στήν κοινωνία αὐτοί περνᾶνε σάν τίς σκιές μέσα στά κατώτατα κοινωνικά ἐπίπεδα.
Ζοῦνε ἕνα μεγάλο ἐσωτερικό δρᾶμα, δέν ἔχουν τήν ἰκανότητα τῆς ἀποτροπῆς ἀπό τό κακό καί μέ ὅλους τούς κινδύνους φανερώνουν δημόσια τά ὅσα ἔχουν ὑποφέρει. Εἶναι «σταμπαρισμένοι» ἀπό τήν Ἀσφάλεια τοῦ Κράτους, ἔχουν συληφθῆ καί ἔχουν συχνά καταδικαστεῖ.

Γέρων Συμεών Γρηγοριάτης (+1918-1999). Μέρος Ε'. Τελευταῖο

    Γέρων Συμεών Γρηγοριάτης (+1918-1999). Μέρος Ε'

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στήν συμπεριφορά του ἦτο σάν ἕνα μεγάλο παιδί. Ἀπαλλαγμένος ἀπό κενοδοξίες, στενοκεφαλιές καί ὑποκρισίες, χαιρόταν νά τόν περιφρονοῦν. Ἐνίοτε φοροῦσε ἕνα ζωστικό, τό ὁποῖον εἶχε πλύνει μέσα σέ νερό μέ χλωρίνη, ὁπότε φαινόταν σάν νά εἶχε τριαντάφυλλα.
Ἐνῶ σέ ὧρες ἐργασίας του, μπροστά του εἶχε κρεμασμένο γιά ποδιά τό πλαστικό τσουβάλι καί μέ τήν μαύρη κάλτσα στό κεφάλι ἐνόμιζες ὅτι ἦτο ἕτοιμος νά παίξη θέατρο. Ἤθελε νά εἶναι θέατρο στόν κόσμο, ὅπως τό ἔλεγε καί τό ζοῦσε ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος. Δέν τόν ἐνδιέφερε, ἐάν τόν κακολογήση ὁ κόσμος, διότι εἶχε στραμμένο μόνιμα τόν νοῦ του στόν Χριστό.
Ὅταν ἐρχόταν κάποιος Ἐπίσκοπος στήν Μονή μας, ἐπήγαινε τελευταῖος καί τοῦ ἔβαζε μετάνοια. Ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδινε τό χέρι του νά τό ἀσπασθῆ καί ὁ Γερο-Συμέων τοῦ ἔλεγε:
-Ὄχι ἐσύ, πρῶτα Αὐτός. (δείχνοντας μέ τόν χέρι του τόν Χριστό στό ἐγκόλπιό του) . Καί προσκυνοῦσε τόν Χριστό πού ἦτο στό ἐγκολπιό του καί μετά ἀσπαζόταν τό χέρι τοῦ Ἐπσικόπου.
Ἕνα μῆνα πρίν τόν ὁσιακό του θάνατο, δέχθηκε τήν ἐπίσκεψι τοῦ Θεοῦ μέσῳ κάποιας σοβαρῆς ἀσθενείας. Μεταφέρθηκε στό νοσοκομεῖο τῆς Μονῆς, ὅπου ἰατροί καί νοσοκόμοι τόν περιέθαλψαν μέ περισσή στοργή καί φιλαδελφία. Στό διάστημα αὐτό ἐπί δύο ἡμέρες ἔπαυσε νά κινῆται καί νά ὁμιλῆ. Πάντες τόν περιμέναμε ἤ νά ἐπανέλθη στήν ζωή ἤ νά ἀπέλθη τῆς παρούσης. Μετά ἀπό 2-3 ἡμέρες συνῆλθε καί τόν ἐρώτησαν οἱ Πατέρες:

24 Ιουλίου Συναξαριστής

Χριστίνας Μεγαλομάρτυρος, Καπίτων, Ὑμεναίου, Ἐρμογένους, Σαλομπτίνου, Θεοφίλου Νεομάρτυρα, Ἀθανασίου ἐκ Κίου, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Μπορίσου, Γλιέβου, Συμεών Ὁσίου, Ἀθηναγόρα Ἀθηναίου, Ὅσιος Ἰλαρίων.


Ἡ Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς

Ἡ Ἁγία μεγαλομάρτυς Χριστῖνα, καταγόταν ἀπὸ τὴν Τύρο τῆς Συρίας.
Ἦταν κόρη στρατηγοῦ. Ὁ πατέρας της, τῆς ἔχτισε ἕναν πύργο καὶ τὴν ἔβαλε μέσα σ’ αὐτόν.
Μάλιστα κατασκεύασε ἀγάλματα τῶν εἰδώλων καὶ τὴν διέταξε νὰ θυσιάσει σ' αὐτά. Ἐκείνη ὅμως τὰ ἔκανε ὅλα κομμάτια. Γιὰ αὐτές της τὶς πράξεις, ἡ Ἁγία ὑποβλήθηκε σὲ βασανιστήρια ἀπὸ τὸν ἴδιο της τὸν πατέρα καὶ μετὰ φυλακίστηκε.
Στὴν φυλακὴ τὴν ἄφησαν νηστικὴ γιὰ νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα. Ὅμως, ἄγγελος Κυρίου τῆς πήγαινε τροφὴ καὶ τῆς θεραπεύτηκαν ὅλες οἱ πληγές της.
Μετὰ τὴν ἔριξαν στὴν θάλασσα, ὅπου ἔλαβε τὸ Ἅγιο Βάπτισμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ ἄγγελος Κυρίου τὴν ἔβγαλε στὴν στεριά. Μόλις ἔγινε γνωστὸ ὅτι εἶχε διασωθεῖ, ὁ πατέρας της πρόσταξε καὶ τὴν ἔκλεισαν πάλι στὴν φυλακή. Τὴν νύχτα ποὺ ἀκολούθησε ὁ πατέρας της πέθανε καὶ τὴν θέση του στὸ ἀξίωμα τοῦ στρατηγοῦ, πῆρε κάποιος ὀνόματι Δίων.

Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Εὐστάθιος ὁ Πλακίδας. (Μέρος Ζ'). Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Εὐστάθιος ὁ Πλακίδας. Μέρος Ζ΄

Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ Εὐστάθιος δέν ἤξερε τίποτε ἀπ᾿ ὅλα αὐτά. Ἐβάδιζε στόν δρόμο του καί ἐνίοτε εὐχαριστοῦσε τόν Θεό γιά τήν ὑπομονή του καί ἄλλοτε νικώμενος ἀπό τήν φύσι, ἔκλαιγε καί ἔλεγε:
-Ἀλλοίμονο σέ μένα, τόν κάποτε πλούσιο καί τώρα πτωχόν καί γυμνόν! Ἀλλοίμονό μου τόν κάποτε φημισμένο καί τώρα ξένο καί ἄγνωστον! Ἤμουν ἕνα ὤριμο φροῦτο καί τώρα ἕνα ξερόκλαδο. Τό σπίτι μου ἦταν περιτριγυρισμένο ἀπό δούλους καί τώρα ἔμεινα μόνος καί σ᾿ ἔρημο τόπο! Μή μέ ἀφήνης, Κύριε, μή μέ παραβλέπης Παντεπόπτα, μή μέ ξεχνᾶς Πανάγαθε βασιλεῦ! Κύριε, μή μέ ἐγκαταλείπης μέχρι τέλους! Ἐνθυμοῦμαι τά λόγια σου, Κύριε, πού μοῦ εἶπες, ὅταν μοῦ ἐμφανίσθηκες, ὅτι θά μέ δοκιμάσης σάν τόν Ἰώβ.
Ἀλλά σέ μένα συνέβησαν περισσότερα ἀπό ὅ,τι στόν Ἰώβ. Διότι αὐτός ἀλήθεια στερήθηκε τήν περιουσία του καί τήν τιμή του, άλλά ἔμενε τουλάχιστον στήν κοπριά, ἐνῶ ἐγώ εἶμαι σέ ξένη χώρα καί δέν γνωρίζω ποῦ βαδίζω. Αὐτός εἶχε φίλους πού τόν παρηγοροῦσαν, ἐνῶ δική μου παρηγοριά ἦταν τά παιδιά μου τά ὁποῖα τ᾿ ἅρπαξαν τά θηρία καί ἔφυγαν γιά τήν ἔρημο. Κι αὐτός βέβαια ἔχασε τά παιδιά του, ἀλλά τοῦ ἔμεινε ἡ γυναῖκα του γιά νά αἰσθάνεται κάποια παρηγοριά καί ἀνακούφισι. Ὅμως ἡ καλή μου σύζυγος ἔπεσε στά χέρια τοῦ βαρβάρου ἐκείνου ἀνθρώπου κι έγώ σάν τό καλάμι τῆς ἐρήμου κτυπιέμαι ἀπό τήν χιονοθύελλα τῶν συμφορῶν μου.

Οι ξενισμοί στη γλώσσα μας. Δημήτρης Νατσιός

Οι ξενισμοί στη γλώσσα μας

Δημήτρης Νατσιός   Δάσκαλος Κιλκίς -θεολόγος

Ξενισμός είναι η γλωσσική ξενομανία, η γλωσσική μας εξάρτηση από τις ξένες γλώσσες –μακροπρόθεσμα η πιο επικίνδυνη- κυρίως από την Αγγλική. Ο μεγάλος μας ποιητής Γ. Σεφέρης είχε επισημάνει το πρόβλημα από πολύ παλιά, όταν έλεγε πως «….στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική.  Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά». 

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν στην άλωση της γλώσσας μας από τους ξενισμούς; Πού οφείλεται αυτή η αδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων και φράσεων; Εν τάχει απαριθμούμε κάποιους απ’ αυτούς.

Πρώτον: Η κάμψη των παραγωγικών και αφομοιωτικών ικανοτήτων της γλώσσας μας. Δείγμα ευρωστίας μιας γλώσσας είναι να εντάσσει και να προσαρμόζει στο δικό της κλιτικό σύστημα ξένες λέξεις ή να πλάθει ελληνολεκτικά αντίστοιχα στοιχεία.