Γερώ - Δαυίδ Διονυσιάτης. (Μέρος Β'). Τελευταῖο. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

 Γερώ - Δαυίδ Διονυσιάτης. (Μέρος Β'). Τελευταῖο

Το κελί του ήταν πολύ ατημέλητο και λερωμένο γι' αυτό είχε πολλούς ψύλλους και κοριούς. Όταν ήρθε η συνοδεία του παπα-Χαράλαμπου από το Μπουραζέρι, θέλησαν να το καθαρίσουν και πέταξαν στη θάλασσα πολλά άχρηστα πράγματα. Ο γερω-Δαυίδ δεν αντέδρασε, μόνο έλεγε: "Δόξα τω Θεώ που ήρθαν οι πατέρες και μας καθαρίζουν".

   Στο ταπεινό, μικρό, μισοσκότεινο, απεριποίητο κελάκι του καταγινόταν στην ευχή. Έκανε αγρυπνίες και για να μην τον πιάνει ο ύπνος, όταν κουραζόταν, καθόταν σ' ένα σκαμνάκι κουτσό με τρία πόδια. Μόλις αποκοιμόταν έχανε την ισορροπία πέφτοντας ξυπνούσε και συνέχιζε την αγρυπνία του.

   Είχε πραγματική ταπείνωση, ήταν ένας ταπεινός Κοινοβιάτης. Τον εαυτό του, όπως έλεγε, δεν τον λογάριαζε ούτε για σκνίπα. Αυτή η ταπείνωσή του ήταν η ασπίδα του στις πολλές επιθέσεις του διαβόλου που του εμφανιζόταν συχνά.

Γερώ - Δαυίδ Διονυσιάτης. (Μέρος Α')

Γερώ - Δαυίδ Διονυσιάτης. (Μέρος Α')

Ο κατά κόσμον Δήμος Φλώρος, ο μετέπειτα μοναχός Δαυίδ, γεννήθηκε το έτος 1889 στο χωριό Κτιστάδες της ορεινής Άρτας. Είχε άλλα δύο αδέλφια. Οι γονείς τους δίδαξαν με το παράδειγμά τους την ευλάβεια και την αγάπη στο Θεό· τους έμαθαν να πηγαίνουν στην Εκκλησία και να προσεύχονται.

   Όταν ο Δήμος ήταν πέντε χρονών, είδε ουράνιο φως, ενώ η μητέρα του, στην οποία το έδειχνε, δεν έβλεπε τίποτε.

   Άλλη φορά είδε να ανοίγει ο ουρανός και είδε μέσα σε απερίγραπτη δόξα τάγματα Αγίων και Αγγέλων να δοξολογούν το Θεό που καθόταν πάνω στο θρόνο Του.

   Από μικρός έμαθε την τέχνη του κτίστου και εργαζόταν φιλόπονα. Όταν έγινε 16 ετών, εργαζόταν σε κάποιο εξωκκλήσι του χωριού του.

Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Γ'). Τελευταῖο. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

   Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Γ'). Τελευταῖο

Είχε μεγάλη αυταπάρνηση. Για να μη βγει στον κόσμο να εγχειρισθεί στα μάτια του έμεινε τυφλός. Δεν έκανε εγχείριση κήλης, παρ' όλο που πονούσε και υπέφερε. Δε θέλησε να βάλει ξένα δόντια. Έμεινε χωρίς ούτε ένα δόντι, και δυσκολευόταν στις σκληρές τροφές.
Δεν ήθελε να του κάνουν ιδιαίτερα φαγητά. Όταν τον ρωτούσαν τι φαγητό θέλει, απαντούσε: "Ό, τι έχει το κοινό".
Πάντα έτρωγε με εγκράτεια και μέτρο. Αν τον πίεζαν να φάει περισσότερο, έλεγε: "Μη με πιέζετε. Το πολύ φαγητό δεν είναι κατά Θεόν". Έδινε και στο διακονητή του κάτι απ' αυτά που του πήγαινε.
   Όταν κοινωνούσε κλεινόταν στο κελί του και προσευχόταν. Δε μιλούσε και δεν απαντούσε σε κανέναν. Κάποτε, μετά τη θεία Κοινωνία τον βρήκαν οι πατέρες μπρούμυτα μέσα στο κελί του να προσεύχεται.

Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Β'). Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Β')

  Ο ίδιος είχε κάνει πράξη στη ζωή του το "αδιαλείπτως προσεύχεσθε", και μάλιστα έφτασε σε προχωρημένη κατάσταση πνευματική, ώστε να λέγει την ευχή και στον ύπνο του, όπως με απλότητα απεκάλυψε στο γέροντα Παΐσιο.
   Άλλοτε είπε ο ίδιος, όντας τυφλός, ότι, "όταν λέω την ευχή βλέπω στο δεξιό μέρος φως. Αυτό το βλέπω, όταν κάνω τον κανόνα με το κομποσχοίνι. Το βλέπω συχνά. Αυτό φεύγει και ύστερα πάλι ξανάρχεται. Το κυριότερο όμως είναι η αγάπη που έρχεται στην καρδιά για το Χριστό".
   Έβλεπε το άκτιστο φως και κάποια μέρα ανησύχησε γιατί δεν το είδε και ζητούσε να εξομολογηθεί στον Πνευματικό του.
   Κάποτε ο γερω-Αυξέντιος πήγε να κοινωνήσει στο παρεκκλήσι του Οσίου Γρηγορίου, του Κτίτορος, όπου γινόταν θεία Λειτουργία. Ενώ προσήλθε προετοιμασμένος με πολύ πόθο και ευλάβεια, ο λειτουργός ιερέας τυφλώθηκε από ένα φως δυνατό και ιλαρό που έβγαινε από το πρόσωπο του γέροντος Αυξεντίου.

Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Α'). Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Νηπτικός Αυξέντιος Γρηγοριάτης. (Μέρος Α')

Γεννήθηκε το έτος 1893 στην Μάνδρα (Κούντουρα) Ελευσίνος από τον Κωνσταντίνο Κωσταντώνη και την Ευαγγελία. Ήταν Αρβανίτης. Η μακρινή καταγωγή των προγόνων του ήταν από τη μαρτυρική Βόρειο Ήπειρο. Στη βάπτιση τον ονόμασαν Αθανάσιο.
Ήταν πρωτότοκος από άλλα δύο αδέλφια και δύο αδελφές, εκ των οποίων η Αντιγόνη έγινε και αυτή μοναχή με το όνομα Ανυσία. Όταν ο Αθανάσιος ήταν βρέφος, δε θήλαζε τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, σαν τον άγιο Νικόλαο, προοιμιάζοντας την μετέπειτα ισόβια εγκράτειά του.
   Αγαπούσε την Εκκλησία και την προσευχή. Τα μικρότερα παιδιά τον θαύμαζαν για την καλοσύνη του. Μεγαλώνοντας βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Εκεί κοντά στο χωριό τους υπήρχε μια σπηλιά που τη νύχτα φαινόταν φως, γι' αυτό ολόκληρη την περιοχή ονόμαζαν "Καντήλι". Ήταν σε απόκρημνα βράχια, πολύ ψηλά και κανείς δεν κατάφερε ν' ανεβεί.

Ευλάβεια και πόθος Θεομητορικός.

Ευλάβεια και πόθος Θεομητορικός

 Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

  Ρώτησε κάποιος μοναχός το γερω-Νικήτα από τη Σταυρονικητιανή Καλύβη της Παναγίας Καζνάσκας, χάριν ωφελείας και οικοδομής, τι κανόνα κάνει. Απήντησε: "Ο Γέροντάς μου στο κοινόβιο μου είπε να κάνω 6 κομποσχοίνια του Κυρίου και 6 της Παναγίας.
Εγώ τα κάνω όλα στην Παναγία. Η τιμή στην Παναγία σώζει. Ο Κύριος χαίρεται, όταν τιμάμε τη μητέρα του. Όποιος τιμά την Παναγία που θήλασε τον Κύριο του σύμπαντος, περισσότερο θα τιμά τον ίδιο τον Κύριο. Η Παναγία είναι μάνα· ξέρεις τι θα πει μάνα;".
Εδώ ο λυγμός διακόπηκε από τους λυγμούς του Γέροντα που φαινόταν σαν ένα μικρό παιδάκι με αγάπη ανυπέρβλητη προς την Παναγία-μητέρα του. Αυτή η ευλάβεια και ο παρθενικός πόθος που ανάβει το πυρ το εγκάρδιο στις καρδιές των αγιορειτών μοναχών, ομορφαίνει και αρωματίζει τη μοναχική τους ζωή.
   Ο γερω-Νικήτας, τετρωμένος και αυτός από Θεομητορικό φόβο κατάκαρδα, ήταν λάτρης και δούλος της Παναγίας της Καζνάσκας. Είχε στο κελί του θαυματουργή εικόνα, αντίγραφο της Παναγίας του Καζάν.
Μπροστά στην εικόνα έκαιγε ακοίμητο πάντα ένα καντήλι με μεγάλη φλόγα και σχεδόν πάντα ένα μεγάλο κερί.

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Γ'

  

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Γ'

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

   Έκανε υπακοή στο γηροκόμο. Τον άφησε για πρώτη φορά να του πλύνει το σώμα του. Ύστερα είπε: "Πενήντα χρόνια είχε να δει νερό το κορμάκι μου". Ποτέ του δε γόγγυσε και δεν παραπονέθηκε ούτε ποτέ είπε, "αχ, πονώ". Ήταν πάντα εύχαρις και δοξολογούσε τον Θεόν. Έλεγε: "Δόξα σοι ο Θεός. Εμείς όλα τάχουμε. Πού να δεις στα Νοσοκομεία άλλους χωρίς χέρια και χωρίς πόδια. Εμείς τι έχουμε;".
   Τον περιποιόταν ο γηροκόμος και του έλεγε ο γερω-Ευδόκιμος:
   - Η Παναγία να πληρώσει τον κόπο σου. Δόξα σοι, ο Θεός! Όλα καλά, όλα πλούσια. Καλά περνάμε.
   - Εδώ καλά περνάμε, γερω-Ευδόκιμε, εκεί τι θα κάνουμε;
   - Και εδώ καλά και εκεί καλύτερα.
   - Πώς το' χεις τόσο σίγουρο ότι θα σωθούμε;
   - Γέροντα, πώς να μην το' χω σίγουρο; Εμείς για τη σωτηρία μας ήρθαμε εδώ. Πενήντα χρόνια αγωνιζόμαστε. Αν βρω δυσκολία, θα φωνάξω το Γέροντα, τον Άγιο Παύλο: "Γέροντα, μισόν αιώνα σε διακόνησα, τώρα δε θα με βοηθήσεις;", και ήταν σίγουρος ότι θα εισακουστεί.

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Β'

   

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Β'
Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

  Τόσα χρόνια στο Μοναστήρι κανείς δεν τον είδε θυμωμένο ποτέ. Είχε το ακατάκριτον και το αγόγγυστον. Είχε επίσης και φυσική ευγένεια. Όταν ήθελε κάτι, έλεγε: "Πού είσαι, Γέροντα (και τα νέα καλογέρια έτσι τα αποκαλούσε), αν μ' αγαπάς, φέρε μου αυτό".
Συνήθως ήταν με το ράσο και το κουκούλι στην πόρτα. Είχε το διακόνημα του πορτάρη και συμβούλευε τους προσκυνητές.
   Ήθελαν να τον κάνουν προϊστάμενο, αλλά αυτός για να αποφύγει κρυβόταν στην ασβεσταριά. Τρεις μέρες τον έψαχναν. Ο Γέροντας τον παρατήρησε και του είπε να παρουσιασθεί στη Σύναξη να πει όχι, αν δε θέλει. Όταν πήγε και του πρότειναν, είπε: "Ευχαριστώ πολύ, Γέροντα, η Παναγία να πληρώσει τον κόπο σας. Έχετε κάτι άλλο;... Ευλογείτε"· και έφυγε.
Τον ρωτούσε κάποιος, αν μετάνιωσε που δεν έγινε προϊστάμενος. "Όχι", απάντησε, "χαίρομαι που δεν φαίνεται η υπογραφή μου σε κάποιο χαρτί".
   Συμβουλευόταν τον γερω-Ιωσήφ τον Ησυχαστή, για τον οποίο έλεγε ότι ήταν άγιος άνθρωπος, και από εκείνον έμαθε την ευχή. Την εξασκούσε όχι συστηματικά, όπως άλλοι, αλλά απλά. Είχε προσπάθεια να λέγει όσο συχνότερα μπορούσε την ευχή.

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Α'

Γέρων Ευδόκιμος Αγιοπαυλίτης. Μέρος Α'

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

   Ο γερω-Ευδόκιμος ο Αγιοπαυλίτης, κατά κόσμον Ευάγγελος Τραυλός, γεννήθηκε το έτος 1910 στο Φανάρι Καρδίτσας. Όταν απολύθηκε από το στρατό, είπε να γράψουν στο φύλλο πορείας Δάφνη, και έτσι δεν πήγε στο χωριό του, αλλά ήρθε κατευθείαν για μοναχός. Ήταν να κοινοβιάσει αλλού. Στάθμευσε για ένα βράδυ στον Άγιο Παύλο, του άρεσε η τάξη κι έμεινε. Τον κράτησαν. Ήταν εγγράμματος, απόφοιτος Σχολαρχείου. Ο Ηγούμενος τον είχε βοηθό του. Το 1935 έγινε η κουρά του.
   Η μητέρα του, οι αδελφές του και ο αδελφός του δεν ήθελαν να γίνει μοναχός.
Αυτός, αφότου έγινε μοναχός, ποτέ του δεν πήγε στο χωριό να δει τους συγγενείς του. Και στον κόσμο βγήκε μετά από τριάντα χρόνια, γιατί είχε αιμορραγία ακατάσχετη από τη μύτη και ο γιατρός φοβήθηκε μην πεθάνει.
   Μια χρονιά έγινε σεισμός και οι πατέρες κοιμόνταν έξω στον πίσω κήπο, στα πεζούλια. Ο γερω-Ευδόκιμος δεν βγήκε. Κοιμόταν στο κελί του και όταν τον ρωτούσαν γιατί δε φοβάται, απαντούσε:
   "Εγώ ήρθα για το Μοναστήρι. Άμα θέλει η Παναγία να ρίξει το Μοναστήρι, τί την θέλω τη ζωή μου;". Ο ίδιος άναβε τα καντήλια και καθ' όλη τη διάρκεια του σεισμού δε βγήκε από το Μοναστήρι.
   Μετάνοιες και νηστείες δεν έκανε πολλές.

Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός. (Μέρος Δ'). Τελευταῖο

 

   Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός.  (Μέρος Δ')
Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Το προνομιακόν αυτό καθεστώς ήτο εγγυημένον από το ιερόν τυπικόν του Τράγου και των άλλων Πατριαρχικών Σιγιλλίων, Αυτοκρατορικών Χρυσοβούλλων και Σουλτανικών φιρμανίων.
Εκτός των αιωνοβίων αυτών εγγυητικών εγγράφων, εδέσποζε η Ιερά Παράδοσις, η οποία εστηρίζετο εις τας Ιεράς Γραφάς, τας υποθήκας και συμβουλάς των εν αρετή προεκδημησάντων πατέρων και, το σπουδαιότερον εξ όλων, ελειτούργει ορθοδόξως, ο ορθόδοξος καταλογισμός της αγιορείτικης συνειδήσεως.
Διά τούτο ούτε Ποινικοί Κώδικες ούτε Ποινικαί Δικονομίαι εχρειάσθησαν να λειτουργήσουν προληπτικώς ή κατασταλτικώς διά την κοινήν ειρήνην του τόπου, ούτε Συνταγματικαί κυρώσεις των προνομίων.
Το προνομιακόν αυτό καθεστώς ήτο ενδογενές, αυτοδύναμον και αιώνιον.
Οι σύγχρονοι προϊστάμενοι ηπατήσθησαν και αντήλλαξαν όλα τα ανωτέρω με τον καταστατικόν χάρτην.

Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός. (Μέρος Γ').

     Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός.  (Μέρος Γ')
Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

 Είχε ένα Τριώδιο παλαίτυπο, από το οποίο έψαλλε, και μία Αγία Γραφή δερματόδετη. Κάποιος που την είδε, την επεθύμησε και την έκλεψε. Όταν τον συνάντησε στο δρόμο ο Κώστας, του είπε: «Μου πήρες την Αγία Γραφή. Να μου τη φέρεις γρήγορα».
Ο κλέφτης τα έχασε, συγκλονίστηκε και διερωτάτο πώς το κατάλαβε, αφού έλειπε και δεν τον είδε. Πίστεψε ότι έχει χάρισμα ο Κώστας, ότι είναι σε κατάσταση πνευματική και ότι προσποιείται το σαλό.
   Κάποτε ο γερω-Κώστας πλησίασε έναν μαθητή της Αθωνιάδος, του απεκάλυψε μία αμαρτία που είχε κάνει, και του είπε άλλη φορά να μην την ξανακάνει.
   Τον ρώτησε κάποτε νέος μοναχός:
-    Δεν μου λες, Κωνσταντίνε, είσαι καλόγερος;
-    Ναι, απάντησε μονολεκτικά.
-    Και πού έγινες καλόγερος;
-    Στο Διονυσίου.

Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός. (Μέρος Β')

    Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός.  (Μέρος Β')
Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

    Ο Επίσκοπος Ροδοστόλου κ. Χρυσόστομος, που τον έζησε χρόνια στο Σαράι, προσπάθησε να μάθει περισσότερα για τον Κώστα και τη ζωή του από καλή περιέργεια.
Τον παρακολούθησε. Τον άκουσε να κάνει Εσπερινό, να τα λέει όλα απ’ έξω χωρίς βιβλίο και φως, και μάλιστα έψαλε το «Κύριε εκέκραξα…», τα αναστάσιμα τροπάρια και το Θεοτόκιον στον ήχο της Κυριακής εκείνης.
   Κάποια φορά που είχε φύγει από το Κελί του, πήγαν να το εξερευνήσουν αλλά έκπληκτοι βρήκαν τον Κώστα μέσα. Και ενώ ήταν αμήχανοι, τους είπε να προσκυνήσουν τέσσερις μεγάλες εικόνες ολόσωμες σε φυσικό μέγεθος. Του ζήτησαν συγνώμη και αυτός τους είπε: «Στο καλό, ο Χριστός μαζί σας».
Στο κελί του δεν είδαν ούτε τραπέζι ούτε κρεβάτι ούτε κουβέρτες και μαξιλάρι, και φυσικά ούτε θέρμανση. Και ο χειμώνας στις Καρυές δε βγαίνει εύκολα, ακόμη και με θέρμανση.

Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός. (Μέρος Α')

 

 Καβιώτης Κώστας, δια Χριστόν σαλός.  (Μέρος Α')

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

   Όλοι οι Καρυώτες γνώριζαν τον Κώστα και του έδειχναν αγάπη και συμπάθεια. Τον έβλεπαν να περιφέρεται στις Καρυές, να λειτουργείται τακτικά στο Πρωτάτο, να κάνει τις τρέλες του, και όλοι ήταν σε απορία.
Είναι τρελός, πάσχει στα μυαλά του η κάνει τον τρελό και είναι διά Χριστόν σαλός;
Το ήρεμο, φωτεινό, αν και άπλυτο πρόσωπό του, και μερικά σοφά και προορατικά που έλεγε, προβλημάτιζαν τους πατέρες. Ήταν ήσυχος, άκακος, δεν πείραζε κανέναν και δεν ζητούσε τίποτε από κανέναν.
Αλλά ποιος ήταν ο Κώστας; Ήταν μοναχός ή λαϊκός; Αυτό ήταν μυστήριο ανεξιχνίαστο.
   Γεννήθηκε στις 10-2-1898 στο Καλέντζι Δωδώνης της Ηπείρου από τον Σταύρο Αγγελή και την Ανθούλα. Ήρθε για μοναχός και έμενε για ένα διάστημα στο Διονυσίου ως δόκιμος. Ύστερα ήρθε στις Καρυές και έμενε σαν Καβιώτης σ’ ένα ερειπωμένο κελί στο Σαράι.
Φορούσε μια καλογερική σκούφια, είχε γένια και μαλλιά, και απ’ αυτό φαινόταν σαν καλόγερος. Αντί για ράσα φορούσε ένα πανωφόρι, μία παλαιά χλαίνη.

Γέρων - Θεόφιλος Λαυριώτης. Μέρος Β'

 Γέρων - Θεόφιλος Λαυριώτης. Μέρος Β' 

  Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Το γερο-Θεόφιλο όλοι τον σέβονταν στη Λαύρα για την αρετή του, ενώ πολλοί νέοι που ήρθαν να γίνουν μοναχοί, τον είχαν Γέροντά τους.
   Ήταν αγαπητός σε όλους, γιατί ήταν ειρηνικός και ενάρετος. Μια φορά άκουσε δύο Λαυριώτες να φιλονικούν. Αμέσως πήγε και τους είπε: "Και οι δυο σας φταίτε. Να βάλετε μετάνοια μεταξύ σας και να συγχωρεθείτε". Τον άκουσαν, έκαναν ό, τι τους είπε και ειρήνευσαν.
   Κάποτε προσευχόμενος ήρθε σε θεωρία και είδε ένα όραμα. Ύστερα είπε στον παπα-Βασίλη: "Με αυτά που είδα τρόμαξα αλλά δεν μπορώ να τα πω".
   Το καλοκαίρι του 1964 μετά τις εορτές τις Χιλιετηρίδος δέχτηκε η Λαύρα να πλησιάσει ένα πλοίο με γυναίκες για να μεταφέρουν οι ιερείς το Τίμιο Ξύλο και άγια Λείψανα στο πλοίο για να προσκυνήσει. Όταν το έμαθε ο γερω-Θεόφιλος στενοχωρήθηκε, γιατί το θεωρούσε αταίριαστο και νεωτεριστικό. Προσπάθησε με επιχειρήματα προς τη Σύναξη της Μονής να ματαιωθεί η προσέγγιση του πλοίου και, όταν δεν το κατόρθωσε, παρακίνησε τους πατέρες που τον συμβουλεύονταν, να κάνουν κομποσχοίνι όλη τη νύχτα.

Γέρων - Θεόφιλος Λαυριώτης. Μέρος Α'

Γέρων - Θεόφιλος Λαυριώτης. Μέρος Α'

  Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

  Εγεννήθη το έτος 1885 στο Κανιάνι Λαμίας και στη βάπτιση έλαβε το όνομα Θωμάς (Καψής). Ήρθε για να μονάσει στη Λαύρα στις 14 Ιουλίου 1910 και μετά από ένα χρόνο δοκιμή στις 15-8-1911 έγινε μοναχός λαμβάνοντας στην κουρά το όνομα Θεόφιλος.
   Ο π. Θεόφιλος, αν και έζησε σε ιδιόρρυθμο Μοναστήρι, ήταν πολύ αγωνιστής, πολύ ασκητικός, άνθρωπος της προσευχής και της μοναχικής ακρίβειας. Δεν έχανε ακολουθία. Έμπαινε στο στασίδι του, στεκόταν πάντα όρθιος και δεν έβγαινε από κει, αν δεν τελείωνε η ακολουθία.
   Ήθελε να τηρούνται τα τυπικά στην ακολουθία, και όταν έβλεπε παραβάσεις επενέβαινε και διόρθωνε. Κάποτε ένα νέο καλογέρι σε μία αγρυπνία άρχισε να ψάλλει τον πολυέλεο με ύφος και στόμφο. Στον πρώτο στίχο πήγε ο γερω-Θεόφιλος και του είπε: "Δε σ' ακούει ούτε ο Θεός ούτε οι άνθρωποι. Τα δαιμόνια χορεύουν. Ταπεινά, ταπεινά να ψάλλουμε, να μας ακούει ο Θεός και να μας χαίρεται σαν παιδιά Του".

Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης. (Μέρος Β'). Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης. (Μέρος Β'). Τελευταῖο

   Ο π. Μιχαήλ ευλαβείτο τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, γιατί είχε το όνομά του, αλλά και για κάποιον άλλο λόγο. όπως διηγήθηκε ο ίδιος σ' έναν ομώνυμό του Κοινοβιάτη, κάποτε που έκανε τον κανόνα του παρουσιάστηκε μπροστά του ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του έδειξε πώς να προσεύχεται. Να κρατά το κομποσχοίνι, να λέγει την ευχή και να κάνει συγχρόνως σταυρούς με μικρές μετάνοιες.
   Επειδή πλέον τα κουτάλια δεν είχαν πέραση, ο π. Μιχαήλ έμαθε αγιογραφία. Εκοιμήθη ο Γέροντάς του και ήρθε για συνοδεία του ο π. Γαβριήλ, που και σ' αυτόν έμαθε αγιογραφία. Ήταν ο γερω-Μιχαήλ καλός αγιογράφος και έκανε τις εικόνες με προσευχή και ευλάβεια, γι' αυτό έγιναν και θαύματα.
   Διηγήθηκε ο π. Γαβριήλ ο υποτακτικός του: "Κάποτε που αγιογραφούσε ο Γέροντάς μου Μιχαήλ μία εικόνα του Χριστού, είδε τον ίδιο το Χριστό στον ύπνο του και του είπε ευχαριστημένος ότι είναι ωραία η εικόνα, μόνο να διορθώσει κάτι".
   Έκανε και την εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπως τον είχε δει.

Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης. (Μέρος Α'). Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

 Γέρω -Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης

Ο γερω-Μιχαήλ, κατά κόσμον Δημήτριος Γ. Καλαμιάς, γεννήθηκε στη Σύμη το έτος 1906. Ο πατέρας του ήταν οργανοπαίκτης, έπαιζε μπουζούκι. Όταν έγινε 15-16 ετών, ο πατέρας του τον πήρε μαζί του και πήγαν στη Ρόδο να του αγοράσει μπουζούκι για να εργάζεται επαγγελματικά. Κατά την επιστροφή με το καράβι συνταξίδευε με μια χριστιανική οικογένεια. Ένας απ' αυτή την οικογένεια είδε το μικρό με το μπουζούκι να χαίρεται και να το θαυμάζει. Τον ρώτησε σαν να μην ήξερε:
   - Τι είναι αυτό;
   - Μπουζούκι, του απάντησε.
   - Να ξέρεις ότι όσα σύρματα (χορδές) έχει, τόσα δαιμόνια έχει πάνω του. Όταν παίζεις μπουζούκι, χορεύουν οι δαίμονες.
   Για τον μικρό, αυτό ήταν καθοριστικό. Έκτοτε παράτησε το μπουζούκι και απεφάσισε να γίνει μοναχός. Ούτε στη δουλειά του πήγαινε πλέον, αλλά ετοιμαζόταν για τη μοναχική ζωή. Ο πατέρας του τού έλεγε: "Τουλάχιστο δούλεψε να ξεχρεώσουμε το μπουζούκι".
Αυτός όμως είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση και το έτος 1922 έφυγε για το Άγιον Όρος.

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης. Μέρος Β'. Τελευταῖο. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης

   Κάποτε σε μια πανήγυρη του Αγίου Παύλου είχε θάλασσα και είχαν τραβήξει το ξυλοκάικο πάνω στον Αρσανά. Μετά την πανήγυρη 10-15 άτομα προσπαθούσαν να το ρίξουν στη θάλασσα και δεν μπορούσαν.
 Τότε τους είπε ο παπα-Μεθόδιος να κάνουν λίγο στην άκρη. Το τράβηξε μόνος του, αλλά όχι με τη δύναμή του. Προσευχήθηκε και ο Θεός τον δυνάμωσε.
   Διηγείτο και ένα συγκλονιστικό γεγονός που έγινε στη Ρουμανία: "Από ένα γειτονικό χωριό ένας καλόγερος έβγαλε τα ράσα και παντρεύτηκε.
Έκανε παιδιά, πέρασαν τα χρόνια και ήρθε η ώρα της κοιμήσεώς του. Τον ετοίμασαν και ειδοποίησαν τον Ιερέα να 'ρθει την τάδε ώρα για την κηδεία. Πήγε ο παπάς να τον σηκώσουν και βλέπει το σπίτι άδειο, δεν υπήρχε κανείς. Ανέβηκε πάνω και είδε μόνο το λείψανο. Απορούσε και αναρωτιόταν τι συνέβη.
   Τότε άκουσε βαριά βήματα στη σκάλα. Ξαφνικά βλέπει μπροστά του μια μεγάλη αρκούδα η οποία του είπε: "Τι ήρθες εδώ, για να διαβάσεις αυτόν; Αυτός ήταν καλόγερος και απαρνήθηκε το Σχήμα του. Όσα διαβάσματα θέλεις κάνε, αυτός είναι δικός μου".
Και αμέσως πήρε το λείψανο η αρκούδα και εξαφανίστηκε. Και τότε άνοιξαν τα μάτια του και είδε τον κόσμο που έκλαιγαν το νεκρό. Σάστισε, ήταν σα χαμένος και όταν συνήλθε κάπως, ζήτησε να τον πάνε στο σπίτι του. Δεν παρέμεινε να διαβάσει τη νεκρώσιμη ακολουθία.

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης. Μέρος Α'. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Παπά Μεθόδιος Καρυώτης

   Ο παπα-Μεθόδιος ήταν Ρουμάνος στην καταγωγή. Γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου το έτος 1905 στο Σιμπίου της Ρουμανίας από τον Ιωάννη Πόπα και την Ευδοκία. Στη βάπτιση ονομάσθηκε Βασίλειος.
Ήρθε στο Άγιον Όρος να μονάσει και κοινοβίασε στο Κουτλουμουσιανό Κελί των Αγίων Θεοδώρων. Τον Απρίλιο του 1932 έγινε η κουρά του και πήρε το όνομα Μεθόδιος. Για την καθαρότητα και την ευλάβειά του τον χειροτόνησαν ιερέα.
   Τον έστειλε κάποτε ο Γέροντάς του στου Εσφιγμένου να δώσει το εργόχειρο με τη ρητή εντολή να επιστρέψει αυθημερόν.
Αφού εκτέλεσε την υπακοή του ο καιρός χάλασε και άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Οι πατέρες προσπάθησαν να τον εμποδίσουν να μη φύγει με τέτοιο καιρό.
Εκείνος έχοντας κατά νου την εντολή του Γέροντός του ξεκίνησε, προχώρησε και μετά δυσκολευόταν να συνεχίσει. Βρήκε τότε μια κουφάλα δένδρου, ζάρωσε μέσα και προσευχόταν. Τον πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησε είδε ένα φως κοντά του. Σκέφθηκε: "Θα πάω να χτυπήσω εκεί για βοήθεια". Πήγε, χτύπησε και είδε ότι ήταν στο κελί του. Τα έχασε ο Γέροντάς του που τον περίμενε με αγωνία, και θαύμασε για την υπακοή του.
   Αργότερα μετά την κοίμηση του Γέροντός του πήρε το Αγιοπαυλίτικο Κελί των Αγίων Θεοδώρων στις Καρυές και αγωνιζόταν με φιλότιμο και αυταπάρνηση.
   Ο παπα-Μεθόδιος ήταν ενάρετος και αυτό το έδειχνε η απλότητά του, η ειρήνη του, η ταπεινοφροσύνη του, οι πολλές του αρετές και ο ανεπίληπτος βίος του.

Παπά Κύριλλος Καρυώτης. Μέρος Β'. Τελευταῖο. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

  Παπά Κύριλλος Καρυώτης. Μέρος Β'

   Άλλες φορές, όταν οι εργάτες έλεγαν κανένα αστείο απρεπές, αυτός τους παρακαλούσε ταπεινά να προσεύχονται και να μη λένε άσχημα λόγια˙ μετά διακριτικά έφευγε. Δεν τους μάλωνε, αλλά προσπαθούσε να τους φέρει σε συναίσθηση με καλό τρόπο διεγείροντας το φιλότιμό τους.
   Ενώ την ημέρα κουραζόταν στις κοπιαστικές εργασίες του κελιού, τη νύχτα άναβε την γκαζόλαμπα και μελετούσε. Από την κούραση τον έπαιρνε ο ύπνος και η μύτη του ήταν σχεδόν πάντα καμένη, γιατί μόλις αποκοιμόταν ακουμπούσε πάνω στη λάμπα, καιγόταν και αμέσως ξυπνούσε. Είχε μεγάλη δίψα για μάθηση. Διάβαζε πολλά πατερικά βιβλία, έδινε την εντύπωση μορφωμένου και, ό, τι και αν τον ρωτούσαν, έδινε κατάλληλες απαντήσεις.
   Η καθαρότητά του, η αρετή και η ευλάβειά του έκαναν το Γέροντά του να τον κάνει διάκονο στις 4-1-1953. Την επόμενη ημέρα έγινε η χειροτονία του εις πρεσβύτερον, σε ηλικία 51 ετών, παρά τη θέλησή του.