Μια ανησυχία που οπωσδήποτε δεν έχει ως βάση της «το φόβο, την ανασφάλεια, ή το φθόνο», ούτε υπόκειται σε γνωστές, υποκειμενικές ερμηνείες ψυχαναλυτικού τύπου οι οποίες καλύπτονται κάτω από το μανδύα της «επιστήμης»· αλλά μια γνήσια ανησυχία για την επικείμενη αλλοίωση του ορθοδόξου φρονήματος, που πόρρω απέχει τόσο από το φανατισμό όσο και από την άκριτη αποδοχή κτιστών, κοσμικών, πεπερασμένων μεθόδων στο χώρο της θεραπευτικής της Εκκλησίας.
Η κριτική αυτή, προϊόν ενδελεχούς μελέτης, δεν επιθυμεί να στραφεί εναντίον προσώπων, τα οποία φυσικά είναι καθ’ όλα σεβαστά και αγαπητά, αλλά να καταδείξει τεκμηριωμένα πώς μέσα από τις επιχειρούμενες προσπάθειες «διαφώτισης» της Εκκλησίας σε ζητήματα ψυχικής υγείας, εισβάλλουν κακοδοξίες και θεολογικές αστοχίες οι οποίες δεν εντοπίζονται μόνο από τους «φονταμενταλιστές».
