Ἔλλειψις Ἱερέων. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ἔλλειψις  Ἱερέων

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ παραμεθόριες ἐνορίες τῆς Πατρίδας μας γιὰ ἕξι μῆνες τὸ χρόνο εἶναι ἐρημωμένες, βρίσκονται θὰ ἔλεγα σὲ παρατεταμένη χειμερία νάρκη.
Ἡ κατάσταση αὐτὴ ἀλλάζει τὸν Ἀπρίλιο, ὅταν ἐπιστέφουν μερικοὶ κάτοικοι, οἱ ὁποῖοι βάζουν ἕνα κηπάκο καὶ ἐπιδιορθώνουν τὰ σπίτια τους. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι μεγάλης ἡλικίας καὶ οἱ δυνατότητές τους εἶναι μικρές.
Γιὰ νὰ ξεπεράσουν τὶς δυσκολίες τους πληρώνουν μερικοὺς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι μόνιμοι κάτοικοι ἢ ἔρχονται καθημερινὰ ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες.
Ἔτσι παρατηρεῖται μιὰ μικρὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο μέχρι τὸ Φθινόπωρο. Παράλληλα διαπιστώνει κανεὶς τὴν ἔλλειψη ἱερέων στὶς ἐνορίες αὐτές, γεγονὸς ποὺ ἀπογοητεύει τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ἐκκλησιαστοῦν.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, στὶς πόλεις ποὺ μένουν, δὲν πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία, περιμένουν ὅμως νὰ πᾶνε στὸ χωριό τους, γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν. Πρόκειται γιὰ ἕνα πρόβλημα, ποὺ πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖ μὲ προσοχὴ καὶ διάκριση.

Ὁ παπᾶς - Τοῦ Π. Πετιμεζᾶ

Ἦταν ἐννέα. Τούς διεκρίνομεν καθαρά ἀπό τά θέσεις μας, ἐπάνω εἰς τήν κορυφήν τοῦ λόφου, ἐξηπλωμένους εἰς διαφόρους στάσεις.
Ὁ ἕνας πρηνής, ὁ ἄλλος ὕπτιος, κάποιος ἄλλος στηριζόμενος εἰς ἕνα κομμένον κορμόν δένδρου. Ὅλοι μέ τήν παγεράν ἀκαμψίαν τοῦ θανάτου εἰς τά μέλη ἔμενον ἐκεῖ ἐπί δύο ἡμέρας ἄταφοι...
 Εἶχον μείνει καί οἱ ἐννέα κατά τήν πεισματώδη συμπλοκήν, ἡ ὁποία ἐγένετο ἐπί τοῦ λόφου δύο ἡμέρας πρίν. Ἔκτοτε ὁ λόφος ἐκρίθη ἀπό ἡμᾶς καί ἀπό τούς ἄλλους ὡς μή δυνάμενος νά κρατηθῇ καί ἐγκατελείφθη μέ τούς ἐννέα νεκρούς εὐζώνους ἐπί τῆς γυμνῆς βραχώδους κορυφῆς του.

Μετά τήν ἡμέραν τῆς μάχης, κατόπιν διαρκοῦς βροχῆς καί ὁμίχλης, εἶχεν ἐπικρατήσει αἰθρία καί ἕνας γλυκύτατος καί γαλήνιος οὐρανός ἐστέγαζε τούς ἐξακολουθοῦντας νά μάχωνται διαρκῶς ἡμέραν καί νύκτα ἀπό τῶν ἰδίων θέσεων ἑκατέρωθεν τοῦ λόφου.

Γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερέας. Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

Γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερέας

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας 

 Μιλᾶμε, ἀδελφοί χριστιανοί, γιά τήν ἰσοτιμία τῶν δύο φύλων, ὅτι δηλαδή ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμοι καί δέν ὑπερτερεῖ ὁ ἕνας ἔναντι τοῦ ἄλλου.
Ἀλλά ἄν ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμη μέ τόν ἄνδρα, τότε γιατί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει «ἡ γυναίκα νά φοβᾶται τόν ἄνδρα»;
Σ᾽ αὐτό τό ἐρώτημα ἀπαντήσαμε μέ τό προηγούμενο κήρυγμά μας. Ἀλλά καί ἕνα ἄλλο δεύτερο σχετικό ἐρώτημα προβάλλει: Γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερεύς ὅπως καί ὁ ἄνδρας, ἀφοῦ εἶναι
ἰσότιμη μέ αὐτόν;
Σ᾽ αὐτό τό ἐρώτημα θά ἀφιερώσω τό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί, καί παρακαλῶ πολύ νά τό προσέξετε. Ἀπό τήν ἀρχή ὅμως σᾶς λέγω ὅτι τό θέμα αὐτό εἶναι βαθύ, χρειάζεται μελέτη πολλή καί ὁμολογῶ ὅτι δέν τήν ἔχω κάνει τήν μελέτη αὐτή. Μερικά μόνο, δυό-τρία πράγματα, θά πῶ στό σοβαρό αὐτό θέμα, πού τά θεωρῶ ἰσχυρά.

1. Τό πρῶτο ἐπιχείρημα στό γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερεύς, τό παίρνω ἀπό τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Πουθενά, οὔτε στήν Ἁγία Γραφή οὔτε στά βιβλία τῶν ἁγίων Πατέρων ἤ στά ἱερά Συναξάρια, πουθενά, λέγω, δέν βλέπουμε τήν γυναίκα νά λειτουργεῖ ὡς ἱερέας. Μόνο στήν εἰδωλολατρία φαίνεται ἡ γυναίκα ὡς ἱέρεια.

Στρατιωτικοί ιερείς στον αγώνα της εθνικής παλιγγενεσίας. Αρχιμ. Μελετίου Κουρακλή

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ
Τοῦ Ἀρχιμ. Μελετίου Κουρακλῆ,
Ἱεροκήρυκος τῆς Στρατιωτικῆς Σχολῆς Εὐελπίδων 

Μία ἀπό τίς ἄγνωστες, ἐν πολλοῖς, πτυχές τῆς ἀνεκτίμητης προσφορᾶς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό Ἑλληνικό Ἔθνος εἶναι ἡ ἀποφασιστική συμβολή τῶν στρατιωτικῶν ἱερέων στήν ἐπιτυχία τοῦ ἀγώνα τῆς Παλιγγενεσίας. 

Πρόκειται γιά τήν μεγαλειώδη πατριωτική προσφορά ὀρθοδόξων κληρικῶν, πού, ὡς διορισμένοι στρατιωτικοί ἱερεῖς ἤ ὡς ἐθελοντές στρατιωτικοί ἐφημέριοι, βρέθηκαν ἀπό τήν πρώτη στιγμή τοῦ ἀγώνα στά πεδία τῶν μαχῶν, στό πλευρό τῶν μαχομένων Ἑλλήνων. Διακρίνονται δέ σαφῶς ἀπό τούς ἱερεῖς ἐκείνους, πού ἀνέλαβαν ἅρματα καί ἀγωνίστηκαν ὡς μαχητές ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ. 

Ἡ παρουσία στρατιωτικῶν ἱερέων στόν ἀγώνα τοῦ '21 

Ἡ παρουσία στρατιωτικῶν ἱερέων στόν ἀγώνα τοῦ '21 μαρτυρεῖται ἀπό τίς πάσης φύσεως πηγές καί χρονολογεῖται ἀπό αὐτή τήν ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως.

Ἤδη, στήν πρώτη Ἐθνική Συνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, μέ τό ψήφισμα τῆς 9ης Ἀπριλίου 1822 θεσμοθετεῖται, καί ἐπισήμως, θέση ἱερέα γιά κάθε χιλιαρχία τοῦ στρατοῦ. Βάσει τοῦ κανονισμοῦ ὀνομάζεται Ἀξιωματικός καί ἐντάσσεται στό ἐπιτελεῖο τῆς μονάδος, ἀνάμεσα στόν γραμματέα, τόν ἰατρό καί τόν φροντιστή, μέ προσδιοριζόμενο μάλιστα μηνιαῖο μισθό, ὕψους 120 γροσίων.