Τό κατά Γιανναρᾶ εὐαγγέλιον...

Κριτική στό βιβλίο του: «᾿Ενάντια στή θρησκεία» Πρεσβυτέρου Σταύρου Τρικαλιώτη, ἐφημερίου ῾Ιεροῦ ῾Αγ. Παρασκευῆς ᾿Αττικῆς.

(Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ δημοσιεύθηκε στήν ἐφημερίδα «᾿Ορθόδοξος Τύπος» ἀπό 6-4-07  ἕως 4- 5-07)

Εκπληξη καί θλίψη ἔνιωσα καθώς διάβαζα τό τελευταῖο βιβλίο  τοῦ κ. Χρήστου Γιανναρᾶ «᾿Ενάντια στή θρησκεία» (ἐκδ. ῎Ικαρος, Δεκέμβριος 2006). ῾Ο κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς (ἀπό ἐδῶ καί στό ἑξῆς κ. Γ.) εἶναι γνωστός ἀπό τό παρελθόν γιά τίς θέσεις του περί προγαμιαίων σχέσεων -θέσεις ἀντίθετες μέ τή διδασκαλία τῆς ᾿Εκκλησίας μας-, καθώς καί μέ τίς μειωτικές θέσεις του γιά τό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ ἁγ. Νικοδήμου τοῦ ῾Αγιορείτου, θέσεις οἱ ὁποῖες ἔχουν ἀντικρουσθεῖ δημοσίως ἀπό ἔγκριτα πρόσωπα.
Στό ὡς ἄνω βιβλίο ὁ κ. Γ. θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τούς πάντες καί τά πάντα. Τά βάζει μέ τούς ῾Ιερούς Κανόνες τῆς ᾿Εκκλησίας μας, τήν ῾Ιερά της Παράδοση, τούς Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας καί τά πατερικά κείμενα, τούς ὀρθόδοξους κληρικούς, τήν ῾Αγία Γραφή, τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας γιά δῆθεν δαιμονοποίηση τῆς σεξουαλικότητας, ἀκόμα καί μέ τή Φιλοκαλία.

῾Ο κ. Γ. δέν διστάζει ἀκόμα νά ἐκφέρει καί θέσεις πού ἀγγίζουν τά ὅρια τῆς βλασφημίας. Βλέπει ὅτι τά ῾Ιερά Μυστήρια καταντοῦν  ἱεροπραξίες πού ἀντί γιά χάρη μεταδίδουν ἕνα εἶδος μαγικῆς ἐνέργειας(!). Στρέφεται κατά τοῦ ᾿Αειπαρθένου τῆς Θεοτόκου, ὁμιλεῖ ὑποτιμητικά γιά τή λαϊκή εὐσέβεια, τή θεολογική γλῶσσα τῆς ᾿Εκκλησίας. Χρησιμοποιεῖ τήν Ψυχολογία καί τούς ἐπιμέρους κλάδους της γιά νά καυτηριάσει διάφορα «θρησκευτικά ψυχοπαθολογικά φαινόμενα» καί ἄλλες «ἐξωφρενικές» θέσεις δίνοντάς τους «ἐπιστημονικό γιανναρικό μανδύα» (!)
῾Ο κ. Γ. κινεῖται στό διπολικό σχῆμα θρησκευτικότητα καί ἐκκλησιαστικό γεγονός τά ὁποῖα καί

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης κατά Γιανναρά «νεονικολαϊστή»

Κατά Γιανναρά «νεονικολαϊστή»

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ο καθηγητής κ. Χ. Γιανναράς υπό των θεολόγων ονομάζεται φιλόσοφος και υπό των φιλοσόφων θεολόγος. Από ετών στα κείμενά του έχει μία συνεχή και ακατάπαυστη  γκρίνια. Παλαιότερα είχα γράψει ένα  μικρό άρθρο «η θεολογία τής γκρίνιας».
Αυτής τής θεολογίας  σίγουρα είναι  γενάρχης η και τής άλλης «του έρωτος», για την οποία είχε χαρακτηρισθεί  από τον μακαριστό Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη νεονικολαϊστής.
Ο κ. Χ. Γ. στα πλαίσια αυτής του τής «θεολογίας» αρέσκεται να ειρωνεύεται, να υβρίζει, να κατηγορεί, να κατακρίνει και να καταδικάζει· Πατριαρχεία, Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις, ενορίες, Ιερές Μονές, Κυβερνήσεις, συστήματα, πρόσωπα και πράγματα.
Ποιός είναι; Τι είναι; Εν ποία εξουσία κατακεραυνώνει τους πάντες και τα πάντα  συνεχώς; Πρόκειται για παντογνώστη, πανεπιστήμονα, εισαγγελέα, εκτιμητή, επιτιμητή, ψυχολόγο, ψυχαναλυτή και ψυχοανατόμο; Δύναται  να έχει άνετα αυστηρό λόγο επί παντός επιστητού; Μήπως  αυτά, που κατηγορεί είναι εσωτερικές του προβολές;

Μια απάντηση στον φιλόσοφο κ. Χρ. Γιανναρά για το κατάπτιστο άρθρο του «Η σιωπή των ταγών» περί Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου

Ένα άρθρο του καθηγητή κ. Χρήστου Γιανναρά με τίτλο «Η σιωπή των ταγών» δημοσιεύθηκε στο φύλλο της «Καθημερινής» της Κυριακής 14 Μαρτίου 2010.  Δημοσιεύουμε μία απάντηση του κ. Κώστα Αγγελίδη (θεολόγου, διευθυντή της Βυζαντινής Χορωδίας “Ο Τρόπος”), που λόγω της μεγάλης εκτάσεώς της δεν ήταν εφικτή η δημοσίευσή της στην εν λόγω εφημερίδα.
 
Θα ξεκινήσω τις σκέψεις μου έχοντας και εγώ την ίδια κατ’ αρχήν γνώμη με τον συγγραφέα ότι πρέπει να μιλήσουν πλέον οι ταγοί και να ενημερωθεί η «μερίδα της ελληνικής κοινωνίας (στο εσωτερικό και τη διασπορά) για το διεθνή διασυρμό μιας ιστορικής μονής αλλά και του αγιορείτικου μοναχισμού», όπως διαβάζουμε στο άρθρο.