Μοναχός Γαβριήλ Προδρομίτης. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί.

Μοναχός Γαβριήλ Προδρομίτης

Ὁ μοναχός Γαβριήλ ἔζησε πολλά χρόνια στό Μοναστήρι καί δέν ἀποφάσιζε νά γίνη μοναχός ἀπό τήν ὑπερβολική εὐλάβεια πού εἶχε γιά τό σχῆμα καί τήν μοναχική ζωή. Ἔλεγε: "Εἶναι μεγάλη τιμή νά εἶσαι μοναχός, ἀλλά ἐγώ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός καί δέν εἶμαι ἄξιος αὐτῆς τῆς τιμῆς....
Ἀγαποῦσε νά ἐπιτελῆ μέ προθυμία καί ὑπακοή τά καθήκοντα τῆς μοναχικῆς βιοτῆς καί γι᾿ αὐτό δέν ἦτο κατώτερος ἀπό τούς καλλιτέρους μοναχούς τῆς  Σκήτης τοῦ Προδρόμου.
Μεταξύ τῶν ἄλλων καλῶν καί ἐναρέτων πράξεων ὁ π. Γαβριήλ εἶχε καί τήν ἑξῆς συνήθεια: Κάθε Σάββατο, πρίν ἀρχίση ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, περνοῦσε ἀπ᾿ ὅλα τά κελλιά τῶν Πατέρων καί Δοκίμων τούς ἔβαζε μετάνοια καί τούς ἔλεγε: "Εὐλογεῖτε, Πατέρες, καί συγχωρέστε με τόν ἁμαρτωλό". Καί οἱ ἄλλοι Πατέρες, πού τόν ἤξεραν, τοῦ ἀπαντοῦσαν ὡς ἑξῆς: "Ὁ Θεός νά σ᾿ εὐλογήση καί νά σέ συγχωρήση".
Μία φορά τόν ἐρώτησε ὁ Δικαῖος τῆς Σκήτης Γέροντας ἱερομ. π. Πετρώνιος: "
-Γιατί κάνεις αὐτό τό ἔργο, πάτερ Γαβριήλ νά ἐπισκέπτεσαι τά κελλιά τῶν Πατέρων;
-Ἐδιάβασα, Γέροντα, τοῦ εἶπε, σ᾿ ἕνα παλαιό βιβλίο ὅτι κάθε Σάββατο μετά τόν Ἑσπερινό, συγκεντρώνονται ὅλες οἱ Ἀγγελικές Δυνάμεις μπροστά στόν Θρόνο τοῦ Θεοῦ γιά νά δώσουν ἀναφορά στόν Θεό γιά τό ἔργο τους, ἐφ᾿ ὅσον ἐτάχθησαν νά εἶναι φύλακες καί προστάτες τῶν ἀνθρώπων.

Μεγαλόσχημος Μοναχός Γερόντιος Προδρομίτης. Μέρος Β'.Τελευταῖο. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 Μεγαλόσχημος Μοναχός Γερόντιος Προδρομίτης. Μέρος Β'.Τελευταῖο

Ἡ ἁπλότης καί ἀκτημοσύνη τοῦ γέροντος Γεροντίου δέν περιεγράφοντο. Ἐάν ἐλάμβανε ἀπό κἄπου χρήματα ἤ τοῦ ἔδινε κάποιος προσκυνητής, τά ἔδινε ὅλα στό γραφεῖο τῆς Σκήτης λέγοντας στόν Ἀδελφό: "Πάρτα, γιατί δέν θέλω νά μ᾿ εὕρη ἡ νύκτα μέ χρήματα στά χέρια μου".
Μεγάλη ἐντύπωσι μᾶς ἔκανε ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του.
Τό πρωΐ εἶχε πάει νά βοηθήση στό μαγειρεῖο γιά τόν καθαρισμό τῶν λαχανικῶν καί τήν προετοιμασία γιά τό μαγείρευμα τῶν φαγητῶν. Μετά βγῆκε στήν αὐλή καί εἶδε τούς νεωτέρους μοναχούς νά φορτώνουν μέ τά φτυάρια ἄμμο ἐπάνω στήν καρότσα γιά νά μεταφερθῆ σέ ἄλλο σημεῖο, ὅπου ἐπρόκειτο νά γίνουν οἱ ἐπισκευές τῶν κτιρίων. Ἐπῆρε κι αὐτός ἕνα φτυάρι κι ἄρχισε νά πετάη τήν ἄμμο ἐπάνω στήν  καρότσα.
-Γιατί δέν ἀφήνεις τούς νεωτέρους Πατέρας νά κάνουν αὐτή τήν δουλειά, πάτερ Γερόντιε;
-Ἄφησέ με, Γέροντα νά τούς βοηθήσω, διότι μετά ἐγώ θά πάω νά ξεκουρασθῶ, ἐνῶ οἱ Πατέρες θά συνεχίσουν νά δουλεύουν μέχρι τό βράδυ...
Τήν ἴδια ἡμέρα ὁ φούρναρης ἔφτιαξε ψωμί καί ὁ π. Γερόντιος ἐπῆγε καί τόν βοήθησε στό κοσκίνισμα τοῦ ἀλεύρου. Ἀφοῦ τελείωσε τήν δουλειά του, ὁ φούρναρης π. Μακάριος τοῦ εἶπε:
-Πάτερ Γερόντιε, σέ παρακαλῶ νά ἔλθης πάλι μετά ἀπό μισή ὥρα γιά νά μέ βοηθήσης στό ζύμωμα.
-Κι αὐτός τοῦ ἀπήντησε: Πηγαίνω στό κελλί μου καί στήν κατάλληλη ὥρα είδοποίησέ με...
Μετά ἀπό μισή ὥρα ἐπῆγε ὁ π. Μακάριος στό κελλί του:

Μεγαλόσχημος Μοναχός Γερόντιος Προδρομίτης. Μέρος Α'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

Μεγαλόσχημος Μοναχός Γερόντιος Προδρομίτης

Μέρος Α'

Ἀπό τό 1982 συνδέθηκα μέ τήν Ρουμανική Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου, διότι ἀπό τότε μέ τήν εὐλογία τοῦ σεβαστοῦ μου Γέροντος π. Γεωργίου ἄρχισα νά μαθαίνω τήν ρουμανική γλῶσσα καί συχνά κατέβαινα στήν Σκήτη αὐτή νά βοηθηθῶ ἀπό τόν Δικαῖο ἀρχιμ. π. Πετρώνιο γιά τήν ἐκμάθησι τῆς γλώσσης.
Ἐκείνη τήν ἐποχή οἱ Πατέρες δέν ἦσαν περισότεροι ἀπό 25. Ἀνάμεσά τους διέκρινα ὁσιακές μορφές, οἱ ὁποῖοι διέβησαν τόν παρόντα ἀπατεῶνα αἰῶνα μέ ἀσκητικό φρόνημα καί ἔργα ἀρετῆς καί μετανοίας.
Ἐγνώρισα τόν Γέροντα Ματθαῖο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει στήν Σκήτη ἀπό νεαρᾶς ἡλικίας. Ἀγωνίσθηκε σκληρά καί σάν Δικαῖος μέσα σέ ἀντίξοες συνθῆκες γιά τήν ἐπιβίωσι τῆς Σκήτης τους.
Ὁ μοναχός Βαρθολομαῖος ἦτο ἕνα τυφλό Γεροντάκι, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν στήν ἐκκλησία ἀπό τούς πρώτους καί συνήθιζε νά λέγη τό Μεσονυκτικό καί τόν Ἐξάψαλμο ἀπό στήθους. Ἦτο ἄλλωστε καί τυφλός.
Ὁ Διακο-Ἀρκάδιος εἶχε ἔλθει στήν Σκήτη ἀπό τῆς ἡλικίας τῶν 12 ἐτῶν. Ἤξερε πολύ καλά καί καί τήν ἑλληνική γλῶσσα. Τόν γνώρισα λίγο καιρό πρίν ἀπό τήν ὁσία κοίμησί του. Τόν ἐθαύμαζα γιά τήν καρτερία του στούς πόνους καί τήν ἐλπίδα του πού ἔτρεφε πρός τό Πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Περιπατοῦσε μέ δύο μπαστούνια καί κυριολεκτικά σερνόταν γιά νά πάη στήν ἐκκλησία τήν ὁποία μέ κανένα τρόπο δέν ἤθελε ν᾿ ἀφήση.
Ἐντύπωσι ἐπίσης μοῦ ἔκανε ὁ Γέρο Γερόντιος. Ὁσάκις ἐπήγαινα στήν Ρουμανική Σκήτη τόν ἔβλεπα νά τρέχη παντοῦ, ὅπου τόν καλοῦσαν μέ νεανικό ζῆλο, παρά τά 80 καί πλέον χρόνια του.

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Ε'. Τελευταῖο. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

   Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Ε'. Τελευταῖο.  Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 Ἀπεκάλυψε καί στούς λαϊκούς Χριστιανούς ἀρκετά ἀπό τά προβλήματά τους. Δέν μέ συνεκίνησαν μόνον τά προγνωστικά καί προορατικά του χαρίσματα, ἀλλά καί οἱ νουθεσίες του. ῎Αν ἦταν πλανεμένος, ὅπως μερικοί τόν ἀποκαλοῦν, πῶς ἦτο δυνατόν νά μοῦ δίνῃ σωστές πνευματικές συμβουλές;
῾Ο ὑποτακτικός ἑνός Γέροντος γείτονός του, ἐπῆγε ἐξ ἀγάπης κινούμενος, νά τοῦ βάλῃ δύο λαμαρίνες στόν διάδρομο, γιά νά φυλάγεται ἀπό τήν βροχή.
Ὁ Γέρο-Τρύφων, ἀντί ν᾿ ἀπαντήσῃ, μέ τήν στάσι του ἀπέδειξε ὅτι τοῦ εἶναι περιττές οἱ λαμαρίνες. Ἀπό τό πρωῒ μέχρι τό βράδυ ἐστάθηκε ἐκείνη τήν ἡμέρα ὄρθιος κάτω ἀπό τόν διάδρομο, ἀκουμπισμένος στό ραβδί του. Τόν ἐρώτησε ὁ νεαρός Μοναχός, γιατί στέκεται ἔτσι, ὁ ἀσκητής ἀπήντησε: «μελετῶ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ».
Γιά νά βεβαιωθῶ καλλίτερα, συνέχισε ὁ π. Δ. ἐρώτησα ἀκόμη ἕνα γείτονά του ζηλωτή Μοναχό, γιά τό ποιόν αὐτοῦ τοῦ ἀσκητοῦ. Μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: «Αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι μυστήριο. Τί νά σοῦ πῶ. Δέν τόν ἄκουσα ποτέ νά κατακρίνῃ. ῞Οταν θέλῃ λίγο παξιμάδι, ἔρχεται καί μοῦ λέγει: "Δός μου λίγο παξιμάδι καί θά σοῦ φέρω χόρτα».

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Δ'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

  Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Δ'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

῞Οταν τήν πρώτη φορά τόν ἐπισκέφθηκα μέ ἄλλους δύο Ἀδελφούς, καθόταν ἔξω στήν αὐλή του. Εἶχε τυλίξει τήν γυμνότητά του μ᾿ ἕνα ροῦχο, ἐνῶ στό κεφάλι του φοροῦσε μία κάλτσα. Τόν ἐχαιρέτισα.
-Εὐλογεῖτε, Γέροντα.
-῾Ο Κύριος.      
Ἐνῶ μᾶς εἶδε,  σηκώθηκε σιγά σιγά, διότι εἶναι γεροντάκι καί περπατῶντας μ᾿ ἕνα μπαστούνι προχώρησε πρός τήν καλύβα του μουρμουρίζοντας. ῎Ελεγε τά ἑξῆς, ὅπως τόν ἀκούσαμε ἀκολουθῶντας τον.
Ἐγώ δέν ξέρω τίποτα.  Ὅλα τά γράφουν τά βιβλία. ῾Ο Μοναχός πρέπει νά κάνῃ 300 μετάνοιες. ῏Ηλθε ὁ ληστής καί μοῦ τίς ἔκλεψε. Μέ κλειστά παράθυρα, πῶς μπῆκε ὁ ληστής καί μ᾿ ἔκλεψε;
῎Εστρεψε τό βλέμμα του. Μέ ἐκύτταξε καί συνέχισε τίς σαλότητές του. Ἀδελφέ μου, μή τά καταπίνῃς ὅλα κάτω. Τό βόδι πίνει πίνει, ἀλλά μετά σκάζει. Πρόσεχε. Ἐγώ ἐξουσιάζω τά σύμπαντα. Πετάω ἐπάνω ἀπό τήν Ἀγγλία, Γαλλία καί ἀλλοῦ, ὅπου θέλω. Πηγαίνω καί στήν Κύπρο. Τότε μ᾿ ἐκύτταξε γλυκά καί χαμογέλασε. Μοῦ εἶπε τήν πατρίδα μου, στήν ὁποία γεννήθηκα καί μεγάλωσα, τήν Κύπρο.
Σ᾿ ἄλλη μου ἐπίσκεψι μέ κάποιον, τόν ἐχαιρέτισα καί τόν ἐρώτησα.
-Τί κάνεις;
-Πολεμάω, ἀδελφέ μου.

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Γ'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Γ'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

῾Ο παπᾶ-Ξενοφῶν, Ρουμᾶνος ἀσκητής γείτονάς του, πολλές φορές τόν παρακαλοῦσε, νά ἔλθῃ στό κελλί του νά μένουν μαζί γιά νά τόν βοηθήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀπαντοῦσε: «῾Ο Γέρο-Τρύφων, παπᾶ-Ξενοφῶν, ἄφησε γονεῖς, ἀδέλφια πατρίδα, συγγενεῖς, φίλους, ἄφησε τόν κόσμο καί ἔγινε Μοναχός. ῞Ολα αὐτά τά ἄφησε για νά τόν οἰκονομήσῃ ὁ παπᾶ-Ξενοφῶν, ἤ ὁ Θεός; ῎Οχι, ὁ Τρύφων δέν δέχεται οἰκονομίες. Θά μείνῃ στό Κελλί του μέχρι τόν θάνατόν του.
Μπορῶ νά ἔρχωμαι νά σέ βλέπω; Νά σοῦ φέρνω ψωμί, ἐλιές, χόρτα βραστά καί παξιμάδι;
-Νά ἔρχεσαι, ὄχι γιά πολλή ὥρα. Λίγο καί μετά νά φεύγῃς. Μία φορά στίς δύο ἑβδομάδες νά ἔρχεσαι. Δέν θέλω νά βλέπω ἀνθρώπους συχνά, διότι μοῦ φεύγουν ὁ Χριστός καί οἱ ῎Αγγελοί μου.
῾Ο π. Παῒσιος τόν ἐρώτησε: ῞Οταν δέν ἔρχεται ὁ παπᾶ-Ξενοφῶν νά σοῦ φέρῃ λίγο φαγητό, τότε ἐσύ τί τρώγεις;
-Ἐγώ εἶμαι προβατίνα. Τρώγω χόρτα. Σκύβω κάτω καί τρώγω.
Εἶχε τόση ταπείνωσι καί περιφρόνησι στό σῶμα του, ὡσάν νά μιλοῦσε γιά κάποιου ἄλλου τό σῶμα καί τήν ζωή.

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Β'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Β'

῾Ο παπᾶ-Ξενοφῶν, Ρουμᾶνος ἀσκητής γείτονάς του, πολλές φορές τόν παρακαλοῦσε, νά ἔλθῃ στό κελλί του νά μένουν μαζί γιά νά τόν βοηθήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀπαντοῦσε: «῾Ο Γέρο-Τρύφων, παπᾶ-Ξενοφῶν, ἄφησε γονεῖς, ἀδέλφια πατρίδα, συγγενεῖς, φίλους, ἄφησε τόν κόσμο καί ἔγινε Μοναχός. ῞Ολα αὐτά τά ἄφησε για νά τόν οἰκονομήσῃ ὁ παπᾶ-Ξενοφῶν, ἤ ὁ Θεός; ῎Οχι, ὁ Τρύφων δέν δέχεται οἰκονομίες. Θά μείνῃ στό Κελλί του μέχρι τόν θάνατόν του.
Μπορῶ νά ἔρχωμαι νά σέ βλέπω; Νά σοῦ φέρνω ψωμί, ἐλιές, χόρτα βραστά καί παξιμάδι;
-Νά ἔρχεσαι, ὄχι γιά πολλή ὥρα. Λίγο καί μετά νά φεύγῃς. Μία φορά στίς δύο ἑβδομάδες νά ἔρχεσαι. Δέν θέλω νά βλέπω ἀνθρώπους συχνά, διότι μοῦ φεύγουν ὁ Χριστός καί οἱ ῎Αγγελοί μου.
῾Ο π. Παῒσιος τόν ἐρώτησε: ῞Οταν δέν ἔρχεται ὁ παπᾶ-Ξενοφῶν νά σοῦ φέρῃ λίγο φαγητό, τότε ἐσύ τί τρώγεις;
-Ἐγώ εἶμαι προβατίνα. Τρώγω χόρτα. Σκύβω κάτω καί τρώγω.
Εἶχε τόση ταπείνωσι καί περιφρόνησι στό σῶμα του, ὡσάν νά μιλοῦσε γιά κάποιου ἄλλου τό σῶμα καί τήν ζωή.

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας. Μέρος Α'. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

Μοναχὸς Τρύφων ἐρημήτης τῆς Καψάλας + 1978. Μέρος Α' 

    Τόν μοναχόν αὐτόν δέν εὐτυχήσαμε νά τόν γνωρίσουμε προσωπικά. Κατά τίς συχνές μας ἐπισκέψεις στόν ἀσκητή Γέροντα Παϊσιο, κατά πρῶτα νεανικά μας χρόνια, ἀκούσαμε θαυμαστές ἱστορίες καί ἀσκητικά παλαίσματα γι᾿ αὐτόν τόν ἐραστή τοῦ Θεοῦ.
Εἶχε ἀκούσει γι᾿ αὐτόν ὁ μακαριστός τώρα Γέρο-Παΐσιος καί τόν εἶχε ἐπισκεφθῆ. Ἀπ᾿ αὐτόν λοιπόν ἐμάθαμε κι ἐμεῖς γιά τήν ἀσκητική του ζωή ἐδῶ στόν ῾Ιερόν Τόπον τῆς Παρθένου Μαρίας.
Θεωρήσαμε ἀναγκαῖο νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅσα μᾶς εἶπε γι᾿ αὐτό τό πετεινό τοῦ οὐρανοῦ ὁ Γερο-Παΐσιος γιά νά μή ἁρπαχθοῦν τά τόσα ψυχωφελῆ ἀσκητικά του κατορθώματα ἀπό τήν μανία τοῦ πανδαμάτορος χρόνου καί ριφθοῦν στήν ἄβυσσο τῆς λήθης.
Γεννήθηκε στήν Ρουμανία. Ἀρχάς τοῦ αἰῶνος μας, ἦλθε στό ῞Αγιον ῎Ορος, μαζί μέ ἄλλους συμπατριῶτες του. Ἐγκατεστάθηκε στά κελλιά τῆς Καψάλας, τῆς ἐρημικῆς περιοχῆς πού ἐκτείνεται μεταξύ τῶν Μονῶν  Παντοκράτορος καί Σταυρονικήτα. Ἐκεῖ ἔζησε περί τά 40 χρόνια, τελείως μόνος του, δηλαδή χωρίς συνοδεία καί τήν βοήθεια κάποιου ὑποτακτικοῦ. Ἐκοιμήθη τό Δεκαπενταύγουστο τοῦ 1978.

Μοναχός π. Φανούριος. Ἐρημίτης τῆς Καψάλας. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

Μοναχός π. Φανούριος. Ἐρημίτης τῆς Καψάλας

Ἡ ἔρημος τῆς Καψάλας, εἶναι μία ἀπό τίς ἡσυχαστικώτερες περιοχές τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. Ἐκεῖ μπορεῖ νά βρῆ κανείς ἀληθινούς ἐραστές τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ἀφανεῖς καί ταπεινούς ἥρωες τῆς ἐν Χριστῷ ἀγγελικῆς πολιτείας.
῾Ο Γέρο Φανούριος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἁγιωτέρους κατοίκους τῆς Καψάλας. Ρουμᾶνος στήν καταγωή, ἦλθε ἀπό τά νειᾶτα του στό Περιβόλι τῆς Παναγίας μας, καί ἀφιερώθηκε στό ἔργο τῆς καθάρσεως καί τῆς δοξολογίας τοῦ Θεοῦ.
῎Αλλοτε ἔμενε στό Κελλίον «῞Αγ. Βασίλειος» καί ἄλλοτε στόν «῞Οσιο Θεόφιλο τόν Μυροβλήτη».
Στό σπίτι αὐτό ἔζησε καί ἁγίασε τόν 17ον αἰῶνα, ὁ ὅσιος Θεόφιλος, τοῦ ὁποίου τό σῶμα παραμένει ἀκόμα στόν τάφο. Κατά διαστήματα ἐξέρχεται μία ὡραία εὐωδία ἀπό τόν τάφο του, καί οὐδείς τολμᾶ νά ἀνακομίση τόν ῞Αγιο, διότι δέν τό ἐπιτρέπει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος.
῾Ο ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί φίλος μου  π. Δ. μοῦ διηγήθηκε τά ἑξῆς γι᾿ αὐτόν τόν Ἀσκητή: «Μία ἡμέρα, ἐπισκέφθηκα μέ ἄλλους ἀδελφούς τόν π. Φανούριο. ῎Ηθελα νά προσκυνήσω τόν ὅσιον Θεόφιλο, ἀλλά καί νά γνωρίσω αὐτόν τόν Ἀσκητή.
Κτύπησα τήν πόρτα του μέ τόν συνήθη μοναχικό τρόπο καί περίμενα.
Σέ λίγο, ἦλθε καί μοῦ ἄνοιξε ἕνα κοντό, ἀδύνατο Γεροντάκι. Τό πρόσωπό του ἦταν φωτεινό, σάν τόν ἥλιο. ῏Ηταν ἀληθινά πρόσωπο μικροῦ παιδιοῦ, πρᾶο, ροδοκόκκινο, νεανικό, καθάριο, ἱλαρό, ἁγνό, ἅγιο. ῞Ολοι μας ἐξεπλάγημεν γιά τό πρόσωπό του. Τοῦ ἐβάλαμε μετάνοια.
Ἐκεῖνος μᾶς ὡδήγησε μέσα στήν ἐκκλησία, ὅπως εἶναι ἡ συνήθεια γιά ὅλους τούς προσκυνητάς. Ἐνῶ κατεβαίναμε τίς σκάλες πρός τήν ἐκκλησία, αἰσθανθήκαμε ὅλοι μία δυνατή εὐωδία. ῞Ολος ὁ τόπος εἶχε πληρωθῆ ἀπ᾿ αὐτή τήν οὐράνια εὐωδία.

῾Ο Ἐρημίτης Μοναχός Σάββας Μπάνκο. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 ῾Ο Ἐρημίτης Μοναχός Σάββας Μπάνκο

 ῾Ο π. Σάββας γεννήθηκε στήν πόλι Ἀλεξάνδρεια τῆς Ρουμανίας στίς 29 Αὐγούστου 1837. Στό βάπτισμά του πῆρε τό ὄνομα Στέφανος. Οἱ γονεῖς του Χρῆστος καί Νόννα ἦσαν Βούλγαροι καί κατοικοῦσαν στό Τύρνοβο τῆς Βουλγαρίας. Λόγῳ τοῦ ἐπισυμβάντος πολέμου μεταξύ Τουρκίας  καί τοῦ τότε σκλαβωμένου ἑλληνικοῦ ῎Εθνους, αὐτοί γιά περισσότερη ἀσφάλεια ἀνεχώρησαν γιά τήν Ρουμανία.
Στην Ρουμανική Σκήτη ἦλθε τό 1859 σέ ἡλικία 22 ἐτῶν. Μεγαλόσχημος ἔγινε τό 1863 και τό 1867 ἐξῆλθε στό ἡσυχαστικό στάδιο ἀγωνιζόμενος μέχρι θανάτου πού συνέβη στίς 20 Σεπτεβρίου 1902. Διακρίθηκε γιά τήν φιλοξενία καί τήν ταπείνωσί του. Τό Κελλί στό ὁποῖο ἀγωνίσθηκε μέ ἄκρα αὐταπάρνησι καί ὑπομονή εἶναι πλησίον τοῦ ἁγιάσματος τοῦ ῾Αγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου  καί ὀνομάζεται μέχρι σήμερα «Τουρλωτή».
῞Οταν τόν ἐπεσκέπτοντο ἀδελφοί στό Κελλί του, προσφερόταν ὁλοκληρωτικά σ᾿ αὐτούς ἀφήνοντας ὅλα τά ἰδικά του καθήκοντα. Μετά τήν ἀναχώρησί τους ἐνήστευε ἐπί διήμερον ἐπιτελῶντας ταυτόχρονα καί τά καθήκοντα τῆς προσευχῆς πού παρέλειψε, λόγῳ τῆς φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν.
Κάποτε, θέλοντας ἐγώ νά τόν πειράξω, τόν πλησίασα ἐκεῖ πού καθόταν, κάτω ἀπό τήν κληματαριά καί τοῦ εἶπα:

Μοναχός ῾Ησαϊας Προδρομίτης. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

 Μοναχός ῾Ησαϊας Προδρομίτης

῾Ο μεγαλόσχημος μοναχός ῾Ησαΐας Ντραγκιτσέσκου, γεννήθηκε στήν Κοινότητα Ἀνινοάσα τοῦ Νομοῦ Μουσκέλ Ρουμανίας τήν Μεγάλη Πέμπτη τοῦ ἔτους 1807. Στό βάπτισμά του ἐπῆρε τό ὄνομα Ἰωάννης.
Κατ᾿ ἀρχήν ἐμόνασε στήν Μονή Χωραΐτσα καί τό ἔτος 1845 ἦλθε στό ῞Αγιον ῎Ορος καί ἐγκατεστάθηκε στό Κελλί Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου τῆς ῾Αγίας ῎Αννης. Τό 1857 ἦλθε στήν Ρουμανική Σκήτη, ὅπου καί ἔμεινε μέχρι τό θάνατό του, πού συνέβη στίς 23 Σεπτεβρίου 1902. Ἐκοιμήθη σέ ἡλικία 95 ἐτῶν, ἀπό τά ὁποῖα τά 57 ἔζησε στό ῞Αγιον ῎Ορος.
῾Ο π. ῾Ησαΐας, ἦταν ἕνας σοφός διδάσκαλος καί πνευματικός ὁδηγός, παρ᾿ ὅτι δέν ἐσπούδασε στά σχολεῖα τοῦ κόσμου, ἀλλά στό πανεπιστήμιο τῆς ἐρήμου. Μέ τίς ψυχωφελεῖς διηγήσεις του καί τόν εὐπροσήγορο τρόπο του ἐστήριζε πνευματικά πολλούς ἀνθρώπους, ἐσυμβούλευε κυρίως τούς νέους μοναχούς καί εἶχε τό χάρισμα νά μαλακώνη καί τήν πιό σκληρή καρδιά.
῞Οσα χρόνια ἔζησε στήν Σκήτη, μέ τό χάρισμα τοῦ λόγου του, πολλούς λαϊκούς Χριστιανούς ἐπέστρεψε ἀπό τήν ἁμαρτία, ἐνῶ ἄλλους ἐβοήθησε ν᾿ ἀφιερωθοῦν στήν μοναχική ζωή.
Πέρασε μέ μεγάλη πτωχεία τήν ζωή του, κοπιάζοντας νά ἐφαρμόσῃ πλήρως τήν ἀρετή τῆς ἀκτημοσύνης. Μέχρι τά γεράματά του διατηροῦσε τό ἀγωνιστικό του φρόνημα καί ἀπέφευγε τήν σπατάλη γιά ὅ,τι δήποτε πρᾶγμα.

Μοναχός Λεόντιος Προδρομίτης. Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

  Ρουμάνοι Ἁγιορεῖτες μοναχοί

῾Η Ρουμανική Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου, κτίσθηκε τό 1853 στήν περιοχή τῆς Βίγλας, πού ἀπέχει ἀπό τήν κυρίαρχο Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας μία ὥρα.
Στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἡ Σκήτη αὐτή παρουσίασε μεγάλη πνευματική ἀνάπτυξι. Ἀνέδειξε σπουδαίους μοναχούς πού διέπρεψαν στήν ἀρετή, στήν ἄσκησι, στήν καλλιγραφία, βιβλιοδεσία, ζωγραφική και ψαλτική τέχνη. Εἶναι γνωστός σέ ὅλο τό ῞Αγιον ῎Ορος ὁ Ρουμᾶνος Πρωτοψάλτης Νεκτάριος ὁ Βλάχος.
Στήν βιβλιοθήκη τῆς Σκήτης, ὑπάρχει ἕνα εἰκοσάτομο ἔργο τοῦ μοναχοῦ Εἰρηνάρχου. Κάθε τόμος, καλαίσθητος καί χειρόγραφος μέ ἄφθονες καλλιτεχνικές μινιατοῦρες, σχέδια καί σκηνές ἀπό τό ῞Αγιον ῎Ορος, περιγράφει ὅλα τά στοιχεῖα γιά κάθε Μονή τοῦ ῎Ορους. Τό ἔργο αὐτό εἶναι πολυτιμώτατο, διότι ἠμποροῦμε νά μάθουμε τήν ἱστορία καί τήν τότε κατάστασι, δηλαδή τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος, ἑκάστης Μονῆς.
Στό τόμο λοιπόν, πού γράφει ὁ εὐλογημένος αὐτός συγγραφεύς γιά τήν Ρουμανική Σκήτη, διαβάζουμε μεταφρασμένα στά ἑλληνικά τά ἑξῆς συναξάρια ὁσιωτάτων πατέρων.

Μοναχός Λεόντιος Προδρομίτης

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Ι'. Ρουμάνοι Μοναχοί. Τελευταῖο

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Ι'

 Τό φθινόπωρο τοῦ 1939 τό Πατριαρχεῖο τόν ἔστειλε μαζί μέ ἀρκετούς μοναχούς στήν Τρανσυλβανία (Δυτική Ρουμανία), στόν νομό Μπάνατ γιά νά ἀνανεώσει καἰ  ἐκεῖ τό φιλομοναχικό πνεῦμα.
Πρίν ἀναχωρήσει τόν ἐπεσκέφθη ὁ τότε μοναχός Κλεόπας Ἠλίε, ἀπό τήν Συχαστρία νά πάρει τήν εὐχή του καί νά ἀκούσει μία, τήν τελευταία συμβουλή του. Ὁ π. Βικέντιος εἶπε στόν π. Κλεόπα:
-Ἄκουσε, πάτερ Κλεόπα, ἄκουσέ με τόν πατέρα σου. Αὐτή εἶναι ἡ τελευταία συμβουλή μου: «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή! Καί ὅταν νομίσεις ὅτι τήν ἐπέτυχες ν᾿ἀρχίσεις καί πάλι ἀπό τήν ἀρχή νά τήν ἀναζητεῖς.
Μέχρι ποίου σημείου, πάτερ Βικέντιε, πρέπει νά ὑπομένουμε;
-Ἄκουσέ με, πάτερ Κλεόπα. Μέχρι τήν πόρτα τοῦ τάφου!
Πρίν φύγει τοῦ ἔδωσε μέλι, δύο βιβλία καί χρήματα γιά τήν ἐπιστροφή στήν μονή του. Τοῦ εἶπε ἀκόμη: Ἐγώ μετά ἀπό λίγο καιρό, θά φύγω ἀπ᾿ αὐτή τήν ζωή. Ἐσύ εἶσαι ἀκόμη νέος. Θά γίνεις καί ἱερεύς καί σέ παρακαλῶ νά μή μέ ξεχνᾶς.

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Θ'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Θ'

Ἄλλοτε συμβούλευε ὡς ἑξῆς γιά τήν ἄσκησι τῆς ἐλεημοσύνης:
-Ἀδελφές, σᾶς παρακαλῶ νά ἀκοῦτε τόν Χριστό πού λέγει: «Μακάριοι οἱ έλεήμονες ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται». Μή ξεχνᾶτε ὅτι ὑπάρχουν γύρω μας τόσοι πεινασμένοι, ὀρφανοί καί ταλαιπωρημένοι. Μᾶς περιμένει μεγάλη τιμωρία, ἐάν δέν ἐλεοῦμε τούς ἀναξιοπαθοῦντες. Ἔτσι, ἄν κάτι σήμερα ἀποκτήσατε, θά δώσετε κάτι καί στούς ἄλλους πού δέν ἔχουν. Μεγάλη ἁμαρτία κάνουν αὐτοί πού θησαυρίζουν ἐπί τῆς γῆς καί φτιάχνουν πολλά καί ἀκριβά ροῦχα, παρασκευάζουν ἐκλεκτά φαγητά, τήν στιγμή πού ἄλλοι τά στεροῦνται καί περιμένουν τήν βοήθειά μας. Ὁ μοναχός πρέπει νά τρώγει μόνο ἕνα εἶδος φαγητοῦ κι αὐτό μέ ἐγκράτεια. Ἀπό ροῦχα νά ἔχει μόνο δύο ζωστικά, ἕνα γιά τήν δουλειά καί τό ἄλλο γιά τήν ἐκκλησία. Κι αὐτά νά εἶναι ἁπλᾶ καί ὄχι μεταξωτά.
Λόγῳ τῆς ἀσκητικῆς του διαγωγῆς ἐπεριποιεῖτο ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του.
Μία ἡμέρα τοῦ εἶπε ἡ ἀδελφή Πορφυρία:
-Δός μου εὐλογία πάτερ, νά σοῦ πλύνω ἐγώ τά ροῦχα σου.
-Καί ὁ παπᾶς τί θά κάνει, Ἀδελφή;
Μία ἄλλη φορά, ἐπῆγα νά ἐξομολογηθῶ, ἔλεγε ἡ ἀδ. Πορφυρία, καί τόν εὑρῆκα νά πλένει τά ροῦχα του. Ἦτο μέ τό ζωστικό του, χωρίς ὑποκάμισο, διότι τό εἶχε βγάλει νά τό πλύνει.

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Η'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Η'

Ἐπί πλέον δέν ἠμποροῦσε νά δέχεται συχνά πυκνά ὑψηλούς ἐπισκέπτες καί νά φθείρεται ψυχικά μέ τά ὑλικά ἀγαθά καί τά οἰκονομικά προβλήματα τῆς ζωῆς τῆς μονῆς. Ἦτο ἐκ φύσεως μορφή ἡσυχαστική καί ὁσιακή.
Ἐχάρη διά τήν παραίτησί του, διότι ἐλυτρώθη ἀπ᾿ ὅλες τίς σκοτοῦρες αὐτοῦ τοῦ δυσκόλου μοναστηριακοῦ διακονήματος. Σέ ὀλίγες ἡμέρες ἔφυγε γιά τήν γυναικεία μονή Ἀγαπία, ὅπου εἶχε προσκληθῆ νά ἀναλάβη τήν πνευματική καθοδήγησι τῶν μοναζουσῶν.
Εἶναι ἀλήθεια, κατά τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι πολλοί εἶναι οἱ διδάσκαλοι, ἀλλά ὀλίγοι οἱ πνευματικοί Πατέρες. Κι αὐτός ὁ Γέροντας ἦτο ἀπό τούς ὀλίγους καί ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ. Στήν ἐξομόγησι εἶχε μεγάλη πεῖρα. Τούς δεχόταν ὅλους μέ σεβασμό καί μέ τόν χαιρετισμό: «Ὁ Θεός νά σέ εὐλογῆ ἀδελφέ ἤ ἀδελφή». Τούς συμβούλευε:
-Βλέπε, ἀδελφέ, ἐάν δέν προσεύχεσαι, δέν σώζεσαι. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἀρετῶν. Γι᾿ αὐτό ὁ διάβολος κάνει τό πᾶν γιά νά μή προσευχώμεθα. Ἀκόμη ἐμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ἡμέρα καί νύκτα νά δοξάζουμε τόν Θεό.
Καί ἐδῶ στήν μονή Ἀγαπία συνέχισε ὁ Γέροντας νά λειτουργεῖ καθημερινά μέ περισσή εὐλάβεια, πίστι, δάκρυα καί φόβο Θεοῦ. Τούς ἔλεγε:

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Ζ'. Ρουμάνοι Μοναχοί

 

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Ζ'

Μᾶς ἐδίδασκε πρακτικά καί μέ πολλή ἁπλότητα.
-Πατέρες καί ἀδελφοί, πόσο θά ἤθελα νά κερνοῦσα στόν καθένα ἀπό ἐσᾶς ἕνα ποτήρι κρασί, ἀλλά δέν τό ἔχω. Δέν ἔχω κρασί, τό ὁποῖον πολλές φορές σκοτώνει τήν ψυχή, ἀλλά σᾶς δίνω ἕνα ὠφέλιμο πατερικό λόγο, πού δίνει ζωή στήν ψυχή.
Ἴσως νά περιμένετε ἀπό ἐμένα ὑψηλούς καί θεολογικούς λόγους, ἀλλά αὐτά τά ὑψηλά εἶναι ἐκεῖ ψηλά. Ἐκεῖ νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά συναντηθοῦμε καί νά ζήσουμε αἰώνια. Νά μήν ἀπελπιζόμεθα, Πατέρες, ἔστω καί νά ἐσφάλλαμε σέ κάτι. Νά ἐξομολογούμεθα γιά νά μή πίπτουμε πάλι στά ἴδια καί νά ζοῦμε μέ ἐλπίδα. Διότι ὁ Θεός μας, σάν Καλός Πατέρας, μᾶς περιμένει πάντοτε μέ τά χέρια ἀνοικτά λέγοντάς μας: «Ἄϊντε, παιδάκι μου, ἔλα πάλι ὀπίσω στό σπίτι σου, στόν Πατέρα σου καί στ᾿ ἀδέλφια σου...».
Στήν ἑορτή τῆς μονῆς μας, στήν Ἀποτομή τοῦ Τιμίου Προδρόμου, 29η Αὐγούστου, ἦλθαν ἑκατοντάδες προσκυνητές μέ τά δῶρα τους στά χέρια. Ὁ Γέροντάς μας, γνωρίζοντας τίς ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν τῆς μονῆς, τῶν πτωχῶν ἐπισκεπτῶν καί ὀρφανῶν, ἐμοίρασε ὅλα τά δῶρα σ᾿ αὐτούς. Ἀλλά ὁ ταμίας, ὁ π. Εὐθύμιος, λυπήθηκε καί ἐρώτησε μέ θυμό τόν Γέροντα:

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος ΣΤ'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος ΣΤ'

Ὁ π. Βικέντιος δέν δεχόταν χρήματα στό κελλίο του γιά τήν μνημόνευσι ὀνομάτων.
-Πήγαινέ τα στό παγκάρι τῆς ἐκκλησίας, τούς ἔλεγε.
Ἐάν κάποιος ἐπήγαινε στήν τράπεζα καί δέν ἔτρωγε, τόν ἐπλησίαζε στό τέλος καί μέ γλυκειά φωνή, τόν ἐρωτοῦσε:
-Γιατί, ἀδελφάκι μου, δέν ἔφαγες; Ἰδού, ἐγώ εἶμαι ὁ πατέρας σου. Τί θέλεις νά σοῦ δώσω;
-Συγχώρεσέ με, πάτερ, ἐχόρτασα.
-Ἔτσι, πατέρες. Αὐτή  εἶναι ἡ καλλίτερη νηστεία, νά σηκώνεσθε ἀπό τό κρεββάτι, χωρίς νά εἶσθε χορτασμένοι. Κανείς δέν σᾶς ἀπαγορεύει νά φᾶτε. Ὅμως τότε θά ἔχετε μισθό, ὅταν νηστεύετε, ἔχοντας ἕνα κομμάτι ψωμί στόν κόρφο σας. Ἐάν νηστεύετε ἀπό φόβο πρός τόν Γέροντά σας ἤ δέν ἔχετε τί νά φάγετε, αὐτό εἶναι ἀναγκαστική νηστεία, πού δέν γίνεται ἀπό ἀγάπη. Καί ὁ Θεός τόν καλόν ἀγωνιστή τόν ἀνταμείβει...
Ἦλθαν μερικοί ἐπισκέπτες καί ἐρωτοῦσαν: Ποῦ εἶναι ὁ πατήρ ἡγούμενος;
-Ὁ πατήρ ἡγούμενος, τούς ἔλεγε, ἔχει πάει μέ τούς μοναχούς του σέ ἐξωτερικά διακονήματα.
Καί ὅλοι τόν ἐπίστευαν, διότι φοροῦσε ταπεινά ροῦχα σάν ἕνας πτωχός καί ἁπλοϊκός μοναχός.
Ὁ π. Βικέντιος ἦτο ἕνας ἀληθινός μοναχός. Δέν ἐπέρασε ἀπό τότε ἄλλος σάν κι αὐτόν. Ἡ μεγαλύτερη ἀρετή του ἦτο ὅτι δέν κατέκρινε ποτέ κανέναν, ὅ,τι ἁμάρτημα, ἄν ἐγνώριζε, ὅτι εἶχε κάνει. Προσευχόταν γι᾿αὐτόν καί ἐνίοτε μέ δάκρυα.

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Ε'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Ε'

Ἦτο πολλά χρόνια ἐκκλησιαστικός, δηλαδή διακονητής γιά τήν εὐπρέπεια τῆς ἐκκλησίας. Δέν δεχόταν νά φέρει κάποιος κάτι στήν ἐκκλησία ἤ στό Ἅγιο Βῆμα πού νά ἀντίκειται στήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας μας. Μία φορά ἐμπῆκε στό Ἱερό Βῆμα ἕνας ἱερεύς τῆς μονῆς μας  κρατώντας στά χέρια του ἕνα πασχαλινό τσουρέκι. Ὁ Πατήρ τοῦ εἶπε:
-Πάτερ, ξέρεις ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά φέρουμε τσουρέκια, αὐγά καί τυριά μέσα στό Ἅγιο Βῆμα. Πῶς τό κάνεις αὐτό; Γιά τιμωρία σου, νά κάνεις 200 μετάνοιες. Ἀλλά, ἐπειδή δέν μοῦ ἐπιτρέπεται νά βάζω ἐγώ κανόνα σέ ἱερεῖς, ἄφησε. Θά κάνω ἐγώ ἀντί γιά σένα 500 μετάνοιες». Καί πράγματι τίς ἔκαμε.
-Πάτερ Γερόντιε, πεῖτε μας, πῶς ἔκανε τήν ἐξομολόγησι ὁ Γέροντάς σου;
-Μετά τήν λειτουργία, ἔπαιρνε τό σταυρό του, τό ἐπιτραχήλιο καί τό φαιλόνιό του καί ἐρχόταν στό ἐκκλησάκι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἤ στό ἐξομολογητήριο. Αὐτός ἦτο ὁ Πνευματικός τῆς μονῆς μας. Τότε ἦτο ὁ πιό φημισμένος Πνευματικός στήν Μολδαβία. Δεχόταν τούς πάντες μέ πολλή ἀγάπη. Ἐνίοτε ἐξωμολογοῦσε μέχρι τήν νύκτα καί ἄλλοτε μέχρι τό πρωΐ. Πολλοί χριστιανοί ἤρχοντο γιά ἐξομολόγησι ἀπ᾿ ὅλη τήν Μολδαβία.

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Δ'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945). Μέρος Δ'

Τό τρίπτυχο τῶν ἀρετῶν τοῦ μοναχοῦ: 1.Ἀκτημοσύνη μέ τό θέλημά σου.2 Καθαρότης τοῦ σώματος (ἁγνότης) καί 3. Ὑπακοή σέ ὅλα καί σέ ὅλους.

Καλά ἔργα τοῦ μοναχοῦ: 1. Νά ἐξομολογεῖσαι ὅλες τίς ἁμαρτίες σου, 2.Νά κάνεις τόν κανόνα τοῦ Πνευματικοῦ σου στό κελλίο σου, 3. Νά λέγεις πάντοτε τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, 4. ν᾿ ἀγαπᾶς τήν μοναξιά περιφρονώντας τήν ἀκρόασι καί συνομιλία μέ ἄλλους, τήν ἐπιθυμία φαγητοῦ, ἐκτός τραπέζης, τήν κριτική τῶν ἄλλων δικαίως ἤ ἀδίκως. Ὁ Σωτήρ μας κρίνει δικαίους καί ἀδίκους. 5. Ὅλους θά τούς βλέπεις σάν ἁγίους.
Ἀγωνίσου μέ ἀγάπη νά κάνεις αὐτά καί θά τό ἐπιτύχεις. Ἐάν δέν ἐφαρμόζεις αὐτά, γιατί νά κατακρίνεις τούς ἄλλους; Ὤ, τί τρέλλα καί ἀθεράπευτο κακό εἶναι νά κρίνεις τούς ἄλλους, χωρίς νά σκέπτεσαι γιατί τούς κρίνεις!
Ἰδού πῶς ὁ καλός ποιμένας ἀγρυπνοῦσε γιά τήν μετάνοια τῶν ὑποτακτικῶν του!

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου.Μέρος Γ'. Ρουμάνοι Μοναχοί

Πρωτοσύγκελλος Βικέντιος Μαλάου

Μοναστήρι Σέκου νομοῦ Νεάμτς (1887-1945)

Μέρος Γ'

Ὁ νεαρός Βασίλειος, μετά τήν κοίμησι τοῦ πρώτου ἡσυχαστοῦ Γέροντός του, ἐπέστρεψε στήν Ρουμανική σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου, στόν Ἄθωνα, ὅπου ἐκεῖ ἀσκήτευε ὁ πατέρας του.
Σέ λίγο καιρό ἐκάρη μοναχός ἐκεῖ ὁ ἀδελφός Δημήτριος καί ἐπῆρε τό ὄνομα Δομετιανός.
Τό 1906, μετά ἀπό 14 χρόνια ἀσκητικῆς άγωγῆς στόν Ἄθωνα, ἐπέστρεψαν καί οἱ δύο στήν Ρουμανία. Ἐπλησίαζε ὁ καιρός τοῦ νεαροῦ Βασιλείου νά ἐκπληρώσει καί τίς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις πρός τό κράτος.
Ὁ μοναχός Δομετιανός ἐπέστρεψε στό Σέκου, ὅπου άνέλαβε τό διακόνημα τοῦ ἀποθηκαρίου τῆς μονῆς. Στό διακόνημα αὐτό ὑπηρέτησε μέ εὐλογία τοῦ ἡγουμένου μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, περισσότερο δηλαδή ἀπό 20 χρόνια.
Οἱ παλαιοί πατέρες πού τόν ἐνεθυμοῦντο ὡμιλοῦσαν πάντοτε μέ θαυμασμό γιά τήν καλωσύνη καί τήν ἀγάπη του καί τόν ἔβλεπαν σάν τήν καλή μητέρα τους.
Ὁ νεαρός Βασίλειος, μετά τήν ὑπηρεσία του στόν στρατό, ὅπου ἔμεινε ἐπί πέντε χρόνια, ἐπέστρεψε στό Σέκου τό 1912. Τό φθινόπωροο τοῦ ἰδίου ἔτους ἐκάρη μοναχός καί ἔλαβε τό ὄνομα Βικέντιος. Τό πρῶτο διακόνημά του ἦταν ἡ ὑπηρεσία καί ἡ καθαριότης τῆς ἐκκλησίας. Ἐπέβαλλε σκληρά ἄσκησι στόν ἑαυτό του.