Παραμονή Αναλήψεως. Ο άγρυπνος. (Διήγημα). Νώντα Σκοπετέα

Παραμονή Αναλήψεως. Ο άγρυπνος

Νώντα Σκοπετέα

 Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους  , τα χώματα  άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους . Ο μπάρμπα Λύσαντρος , Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους  της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα   ξωκκλήσια . Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα .

Το όνειρο του Γιωργίνη. Κωστή Δερμιτζάκη

 Το όνειρο του Γιωργίνη

Επίκαιρο διήγημα των Φώτων τού Κωστή  Δερμιτζάκη 

Τό ψαραδοχώρι τής ιστορίας μας μετράει δέ μετράει διακόσιες ψυχές.
  Χρόνια τού μόχθου, φτώχεια, ανέχεια! Μιά στάξη λαδάκι στό τσικάλι σου, ένα ξεροκόμματο στό τραπέζι, και λογιάζεσαι αφέντης!
Στά χρόνια τούτα τό βλογημένο το ψωμάκι δέ μπαγιατεύει γιά πέταμα, κι άν τύχει νά γλιστρήσει από τό χέρι σου, τό πιάνεις από χάμω μ’ ευλάβεια καί τό φιλάς! Κι ό άνθρωπος, πιότερο από τά έχει του, μετράει γι΄ αυτό που κλείνει μες στα στήθεια! Έτσι τό νιώθουν οι φτωχοί ψαράδες τού χωριού.
Η κοινή μοίρα, μές απ’ τόν καθημερινό αγώνα, σμίγει τίς ψυχές τους σ’ ένα τίμιο πόθο, στό ίδιο αχνοδιάφανο όνειρο: ένα αύριο καλύτερο για τά παιδιά τους!
Τούς σμίγει στο ίδιο γραφτό, τούς κατασταίνει συμπορευτές στό κακοτράχαλο μονοπάτι τού κάματου, πού νιώθουν νά τούς σέρνει παραμάζεμα, δεμένους χέρια-πόδια, στανικό σαφάρι!  Τούτο το νιώθουν πιότερο τίς βαρυχειμωνιές, όταν αποκλεισμένοι σέ τούτο τό μικρό κάβο πού αποκότησε νά κουρνιάσει τό χωριουδάκι τους, τον απόμερο κι απόμακρο κόσμο τους, για βδομάδες ολάκερες συντροφιά δέν έχουν άλλη από τίς αστραπές καί τις βροντές πού συνταράζουν τόν αιθέρα τους, τούς αγέρηδες πού λυσσομανούν.

Τὸ μικρὸ διαζύγιο. (Διήγημα). Παναγιώτη Σωτήρχου

Τὸ μικρὸ διαζύγιο

τοῦ Παναγιώτη Σωτήρχου

Ἄθελά μου ἄκουσα αὐτὴ τὴν ἱστορία στὸ Πανεπιστήμιό του… Καφενὲ τοῦ Σιδηροδρομικοῦ Σταθμοῦ τῶν Ἀθηνῶν, ἐνῶ ἐπρόκειτο νὰ ταξιδέψω μὲ τὸ τραῖνο. Τὴ διηγόταν κάποιος γκριζομάλλης στὴν συντροφιά του, ποὺ καθόταν στὸ διπλανὸ τραπεζάκι. Θέμα τῆς συζητήσεως τοὺς ἦταν τὸ διαζύγιο.

Ἄλλοι ὑποστήριζαν ὅτι εἶναι ἀνάγκη ὁ χωρισμός, ὅταν ἡ οἰκογένεια δὲν προχωρεῖ ὁμαλὰ στὸ δρόμο της, ἀλλὰ σκαμπανεβάζει σὰν βάρκα σὲ τρικυμία. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι τὸ διαζύγιο εἶναι ἡ χειρότερη λύση καὶ ἂν ἀκόμα ἡ οἰκογένεια κλυδωνίζεται, γιατί ἀνοίγει πληγές, ποὺ δὲν γιατρεύονται εὔκολα…
   -  Ἐγὼ βρῆκα τὴ λύση, εἶπε μὲ αὐταρέσκια ὁ γκριζομάλλης.
  -   Ποιὰ λύση, τί λύση; τὸν ρώτησαν.
  -  Τὴ λύση τοῦ μικροῦ διαζυγίου καὶ χωρὶς δικηγόρους, ἀπάντησε.
  -  Ὑπάρχει μικρὸ καὶ μεγάλο διαζύγιο;