Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης

Ο Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης πνευματικό τέκνο του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή/Σπηλαιώτη. Μεγάλος ασκητής γεμάτος Απλότητα και Χάρη.
Ηγούμενος της Ι.Μ.Διονυσίου.


Πηγή αρχείου http://www.youtube.com/user/dr9392?feature=watch

Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης

VatopaidiFriend: «παπαΧαράλαμπος Διονυσιάτης, ο απλοϊκός ηγούμενος και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής» είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που γράφτηκε μετά την κοίμηση του Γέροντα, από ένα από τα πολλά πνευματικά του τέκνα· τον Ι.Μ.Δ. το γεγονός αυτό μας ώθησε να επικοινωνήσουμε τον π. Ιωσήφ για να γράψει ειδικά για το ιστολόγιό μας, ένα μικρό κείμενο αφιέρωμα στην δέκατη επέτειο από την κοίμηση του γέροντά του, παπαΧαράλαμπου προηγουμένου της Ιεράς Μονής Διονυσίου. Από τον ίδιο τον π. Ιωσήφ λίγο πρωτύτερα είχε γραφεί και ο βίος του μεγάλου ασκητού Αρσενίου Σπηλαιώτη, συναγωνιστού του μεγίστου νηπτικού διδασκάλου των ημερών μας Ιωσήφ του Ησυχαστού.
 

Ιωσήφ Μοναχού Διονυσιάτη

Μέσα από τα δύο αυτά βιβλία βλέπομεν υπερανθρώπινους αγώνες και χαρίσματα, όμοια με τους πα;λαιούς μεγάλους αθλητάς της ερήμου, Αντώνιον, Σάββαν, Συμεών Νέον Θεολόγον, τους Στουδίτες, τους ησυχαστές του 14ου αιώνα, τους Κολλυβάδες και και γενικά τους παλαιούς και νεώτερους αγιορείτες οσίους.
Έτσι λοιπόν με τη ζωή τους αλυσιδωτά οι άγιοι αποδεικνύουν ότι «Ιησούς Χριστός χθες και σήμμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».
Ο μεγάλος αυτός ασκητής (παπαΧαράλαμπος Διονυσιάτης) και δάσκαλος της νοεράς προσευχής, αντλεί τις ρίζες του, από τον ευλογημένον Πόντον.
Με τον ξεριζωμόν του Πόντου, λόγω ασφυκτικών πιέσεων του τούρκου κατακτητού, η οικογένεια Γαλανόπουλου εκτοπίζεται κι΄ αυτή στη Ρωσία κατά το έτος 1880. Εκεί ένας ευλαβέστατος νέος ο Λεωνίδας κατόπιν θαύματος γνωρίζει και νυμφεύεται τη σεμνή Δέσποιναν. Από τους αγίους αυτούς γονείς εξεπήδησεν καρπός ευκλεής μεταξύ της πολυμελούς οικογενείας, τρίτος στην σειράν και Χαράλαμπος.

Διηγήσεις π. Χαράλαμπου Διονυσιάτη, μακαριστού Προηγουμένου Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους

Κάναμε πολλές ώρες προσευχή, τότε όταν ήμασταν κοντά εις τον Γέροντα Ιωσήφ, και τα πρώτα χρόνια κατόπιν, μετά την κοίμηση του Γέροντος, και πολύ χάριν μας έδιδε ο Κύριος, δι’ ευχών του Γέροντος.

Έκανα 6 -8 ή και 10 ώρες ενίοτε προσευχή όρθιος. Μερικές φορές μου έρχονταν πολύ κούραση, και αισθανόμουνα άσχημα. Άλλοτε έρχονταν αμέλεια κ.λ.π. Τότε έλεγα εις τον εαυτόν μου: «Άρρωστος δεν είσαι έφαγες και ήπιες νερό.

Λοιπόν εδώ θα αγωνιστείς. Θα πεθάνεις εδώ προσευχόμενος. Δεν υποχωρούσα. Και μετ’ λίγη ώραν, έρχονταν τέτοια ειρήνη και μακαριότης, που επί 4 ώρες, νόμιζα ότι δεν πατούσα στην γη νόμιζα, ότι 4-5 ώρες ήσαν 10 λεπτά. Την εποχή εκείνη, είχα πολλές καταστάσεις ο Θεός μου είχε δώσει πολύ χάριν».

Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίδει ό Θεός. Έτσι κάποτε προσευχόμενος, πλησίον του παραθύρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφραση κανείς.

Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Αι αισθήσεις μου αι εξωτερικέ κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία

Πλάνη που εξιχνίασε και εθεράπευσε ο γέροντας Χαράλαμπος ο Διονυσιάτης.

Κατά την παραμονή του γέροντος Χαραλάμπους σε Νοσοκομείο, προκειμένου να εξετασθεί για πρόβλημα που παρουσίαζε η καρδιά του, μία κυρία τον παρακάλεσε να επισκεφθεί τον βαριά ασθενή σύζυγό της, ο οποίος νοσηλευόταν στο ίδιο Νοσοκομείο.
Όπως του εξήγησε, ο σύζυγός της, άνθρωπος ευσεβής που εκκλησιαζόταν και εξομολογείτο συχνά, ήταν στα πρόθυρα του θανάτου από σοβαρή ασθένεια, και μόλις πλησίαζε στο θάνατο έβλεπε φοβερά όντα να θέλουν να τον αρπάξουν, και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερνε να μένει ζωντανός, διατηρώντας μια τρομερή αγωνία.
Ο γέροντας αφού απομάκρυνε τους άλλους, ζήτησε από τον ασθενή να του πει για τη ζωή του.
Μόλις άρχισε αυτός να λέει για πράγματα που έζησε ενήλικος, ο γέροντας τον έκοψε και του είπε να αρχίσει από ότι θυμάται από την παιδική του ηλικία.
Ο ασθενής είπε ότι όχι μόνο δεν θυμόταν κάτι κακό, αλλά αντιθέτως κάτι πολύ καλό, και απεκάλυψε στον γέροντα ότι πολύ μικρός είδε ένα άγγελο.
Μόλις το είπε αυτό, ο γέροντας του λέει: Αυτό είναι. Πες μου τι σου είπε. Και ο ασθενής απεκάλυψε ότι ο άγγελος του έδωσε εντολή να νηστεύει οπωσδήποτε, και περισσότερο από ότι προστάζει η Εκκλησία, και άλλα διάφορα, από τα οποία τίποτα δεν φαινόταν «κακό».
Του λέει ο γέροντας: Κατάλαβες τώρα ότι αυτός ήθελε να του κάνεις υπακοή για να ζητήσει την ψυχή σου;
Μόλις τότε ο ασθενής φωτίστηκε, με τη χάρη του Θεού δια του γέροντος, και απάντησε ναι.
Τότε ο γέροντας του έδωσε συγχώρηση και αμέσως ο ασθενής ξεψύχησε γαλήνια.

Μοναχός Λεόντιος Διονυσιάτης