Επικίνδυνος απομάκρυνσις από την οδόν των αγίων Πατέρων. Ιωάννου Τάτση

Επικίνδυνος απομάκρυνσις από την οδόν των αγίων Πατέρων

Ἰωάννου Τάτση, Θεολόγου

Πορεία ἐπικίνδυνη καὶ καταστροφικὴ διαγράφεται τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ πολλοὺς τομεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀφήσαμε τὴν πεῖρα τῶν ἁγίων πατεράδων μας καὶ πορευόμαστε σὲ ἀτραποὺς σκοτεινές.
Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατατρώει τὰ σπλάχνα τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ αἱρέσεις δὲν καταδικάζονται συνοδικῶς καὶ ὅσοι μὲ πόθο καὶ ἀγάπη κοσμικὴ προσεγγίζουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ γίνονται ἕνα μὲ αὐτούς, αὐτοπροσδιορίζονται ὡς ἀληθινοὶ χριστιανοί. Κατηγοροῦν μάλιστα ὅσους τοὺς ἀντιστρατεύονται ὡς φανατικοὺς καὶ ἀκραίους.
Τὴν ἀντιαιρετικὴ δράση καὶ διδασκαλία τῶν Πατέρων ἀντικατέστησε ἡ ἀγαπολογία καὶ οἱ ἀτέρμονες διάλογοι, τὰ συνέδρια μετὰ πλουσίων γευμάτων, οἱ φιλοφρονήσεις καὶ οἱ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἡ διαχριστιανικὴ καὶ διαθρησκειακὴ προσέγγιση καὶ κατανόηση.

Οἱ Σύνοδοι τῶν Ἐκκλησιῶν δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὰ τῆς πίστεως οὔτε καταδικάζουν αἱρέσεις. Οἱ σφεντόνες τοῦ πνεύματος ἔμειναν πλέον χωρὶς λάστιχα καὶ αὐτοί, ποὺ εἶχαν χρέος νὰ διαφυλάσσουν τὸ ποίμνιο ἔπιασαν φιλίες μὲ τοὺς βαρεῖς λύκους. Οἱ νέοι πέφτουν στὰ δίχτυα παραθρησκευτικῶν ὀργανώσεων καὶ σεκτῶν, χάνουν τὴν σωματικὴ καὶ πνευματική τους ὑγεία καὶ δὲν βρίσκουν τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας. Περιπλανῶνται στὰ ὄρη τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἄγνοιας, τῆς κοσμικῆς ἐπιφανειακῆς ζωῆς καὶ δὲν βρίσκεται ὁ ποιμένας, ποὺ θὰ τοὺς ἀναζητήσει.

Ἡ ἀξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως. Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

 Ἡ ἀξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως

Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Ὁ σεβασμός στήν ἐκκλησιαστική παράδοση εἶναι ἀπόδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται κατά Θεόν καί βρίσκει ἀνάπαυση στίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἀπό τήν ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι ἦταν φίλοι τῆς παράδοσης καί ἀπέφευγαν κάθε ἐκσυγχρονισμό καί ἀναθεώρηση.
Ὅσοι ἀρνοῦνται τήν παράδοση, ἀγνοοῦν τήν πνευματική της ἀξία καί ὁ ἐκκοσμικευμένος νοῦς τους δέν μπορεῖ νά κατανοήσει καί τά ἁπλούστερα τῆς κατά Θεόν ζωῆς.

Ἐάν ζούσαμε στόν α´ μ. Χ. αἰώνα, δίκαια μερικοί θά ἀμφισβητοῦσαν κάποιες παραδόσεις, γιατί δέν θά ὑπῆρχαν πολλοί, οἱ ὁποῖοι θά εἶχαν ζήσει σύμφωνα μέ αὐτές, γιά νά ἔδιναν σέ αὐτές τό ἀπαραίτητο κῦρος.
Οἱ εἴκοσι αἰῶνες ὅμως χριστιανικοῦ βίου, πού ἔχουν περάσει, διαμόρφωσαν τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι τήν ἔχουν ἀναγνωρίσει ὡς ἀναγκαία καί σωτηριώδη.
Ἡ παράδοση διαμορφώνει τό μοναδικό ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας, πού στίς ἡμέρες μας εἶναι χαρακτηριστικό τῶν λίγων.Ἡ ἐποχή μας εἶναι δύσκολη καί οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν
Ἐκκλησία καί ζοῦν χωρίς τήν παράδοση.

Περί ἀλλαγῶν στήν Ἐξόδιο Ἀκολουθία

Ἐρώτηση

«Ἄκουσα σὲ ἐξόδιο ἀκολουθία ἀπὸ ἱερέα θεολόγο στὸ τέταρτο νεκρώσιμο εὐλογητάριο νὰ ἀντικαθιστᾶ τὴ φράση «πάντα τὰ ἐγκλήματα», μὲ τὴ φράση «πάντα τ᾿ ἁμαρτήματα». Κατὰ πόσο εἶναι σωστό, ἢ ἐπιτρεπτό»;

Ἀπάντηση:

Τό ἐρώτημα ἔχει δύο παραμέτρους:

α) Τήν φιλολογική : ποιά ἡ σημασία τῶν λέξεων ἔγκλημα καί ἁμάρτημα;

Ἡ λέξη «ἔγκλημα» παράγεται ἀπό τό ρῆμα ἐγκαλέω-ῶ πού σημαίνει «κατηγορῶ, καταγγέλλω, μέμφομαι».

Ἐτυμολογικῶς εἶναι σύνθετη ἀπό τήν πρόθεση ἐν καί τό ρῆμα καλέω-ῶ. Ἑπομένως ἔγκλημα σημαίνει κατηγορία, καταγγελία, ἐνοχοποίηση, μομφή, παράπονο. Στήν ἐποχή μας ἔχει ταυτισθεῖ ἡ ἔννοια τοῦ ἐγκλήματος μέ τό φόνο. Ἐνδεχομένως γι᾿ αὐτό κάποιοι ἱερεῖς ἀλλάζουν τή λέξη. Ὅμως δέν πρέπει νά ὑπάρχει σύγχυση ἤ παρερμηνεία λέξεων καί ἐννοιῶν, διότι τότε ὁ καθένας θά κάνει ὅ, τι θέλει.

Αὐτοκτονία:Οἱ ἱεροί κανόνες καί ἡ παράδοση τῆς ἐκκλησίας

Αὐτοκτονία:Οἱ ἱεροί κανόνες καί ἡ παράδοση τῆς ἐκκλησίας

Ἐδῶ καί δύο χιλιάδες χρόνια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ὁ αὐτόχειρας δέν κηδεύεται, ἐκτός ἄν εἶναι παράφρων, ὁπότε δέν ἔχει ὀρθή ἐπίγνωση τῶν πράξεών του. Ὅταν τά Κοιμητήρια ἀνῆκαν στήν Ἐκκλησία καί ὄχι στήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση ὅπως σήμερα, οἱ αὐτόχειρες δέν κηδεύονταν στό Κοιμητήριο, ἀλλά ἐν σιωπῇ ἐκτός τοῦ περιβόλου του.

Αὐτή ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Ἐκκλησίας, -πού εἶναι ἄκρως φιλάνθρωπη ὅπως θά ἐξηγήσουμε πιό κάτω- δέν ἀποτελεῖ μόνο προφορική παράδοση πού φτάνει μέχρι τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί τόν Χριστό, ἀλλά προκύπτει κι ἀπό τόν 14^ο γραπτό Ἱερό Κανόνα τοῦ Ἁγίου Τιμόθεου Ἀλεξανδρείας πού ἔχει Οἰκουμενικό κύρος ἀφοῦ ἐπικυρώνεται μέ τόν 2^ο Κανόνα τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου! Νὰ τί λέγει ὁ ἱ. Κανόνας:

«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν...ἡ μοναδική ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται». Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν...ἡ μοναδική ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται»

Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

Ὁ Πατριάρχης Ἀβραὰμ  τὴν ὥρα τῆς φιλοξενίας τῶν Τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος μὲ πίστη καὶ ἁπλότητα ἐδέχθη τὴν ἐπαγγελία καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.
Ὁ προφήτης καὶ βασιλέας Δαυΐδ προεφήτευσε τὴν θείαν Ἐνανθρώπησιν, Σταύρωσιν, Ἀνάστασιν καὶ Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καὶ Βασιλέως Χριστοῦ ἀπὸ Τὸν Ὁποῖον θὰ ἐρχόταν ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου.
Ὁ Ἀρχιερέας Ζαχαρίας προεφήτευσε καὶ αὐτὸς τὸ προδρομικὸ ἔργο καὶ τὴν κλῆσιν παρὰ Θεοῦ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωάννη. Καὶ πράγματι ὁ Τίμιος Πρόδρομος καὶ Βαπτιστής ὁμολόγησε καὶ ὑπέδειξε στοὺς Ἑβραίους καὶ στὸν κόσμο τὸν Μεσσία Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας ἐξ Αὐτοῦ.
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐπίστευσαν καὶ δέχθηκαν τὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθε καὶ ἀπεκάλυψε τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς εἰς τὸν κόσμον.

Περί της Ιεράς Παραδόσεως και της Αγίας Γραφής (Αγίου Σιλουανού). Αρχ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου π. Σωφρονίου «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης».

Η στάσις του Γέροντος έναντι της ασκήσεως της υπακοής, ως απαραιτήτου προϋποθέσεως δια την εκμάθησιν της πνευματικής ζωής, συνεδέετο στενώς μετά της προς την Ιεράν Παράδοσιν και τον Θείον Λόγον στάσεως αυτού.

Την ζωήν της Εκκλησίας ησθάνετο ως την εν Αγίω Πνεύματι ζωήν, και την Ιεράν Παράδοσιν ως την αδιάλειπτον ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος εν τη Εκκλησία. 

Η Παράδοσις, ως η αιωνία και αμετάβλητος παραμονή του Αγίου Πνεύματος εν τη Εκκλησία, είναι το πλέον βαθύ θεμέλιον της υπάρξεως Αυτής. Δια τούτο η Παράδοσις περιλαμβάνει εν εαυτή άπασαν την ζωήν της Εκκλησίας, τοσούτον ώστε και αυτή η Αγία Γραφή να εμφανίζηται μόνον ως μία των μορφών αυτής. Εκ τούτου έπεται ότι:

Εάν η Εκκλησία εστερείτο της Παραδόσεως Αυτής, θα έπαυε να είναι ό,τι είναι, διότι η διακονία της Καινής Διαθήκης είναι διακονία Πνεύματος «εγγεγραμένη ου μέλανι αλλά Πνεύματι Θεού ζώντος, ουκ εν πλαξί λιθίναις αλλά εν πλαξί καρδίας σαρκίναις» (Β’ Κορ. γ’ 3).

Φώτης Κόντογλου - Ἡ Μοναδικότητα τῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδοξίας

(Ἀπάντησις σὲ ἀρχιμανδρίτην τῶν Ἀθηνῶν)

Ὑπάρχει φανερὴ ὑπερηφάνεια, ὑπάρχει καὶ κρυφὴ ὑπερηφάνεια.

Τὴν κρυφὴ ὑπερηφάνεια ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος, λέγοντας: «Ἡ ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον».

Αὐτὴ τὴν ὑποχθόνια ὑπερηφάνεια, ποὖναι κρυμμένη κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινολογία καὶ τὴν ταπεινοφάνεια, ἔχουνε ὅσοι δὲν σέβουνται τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴ λατρεία καὶ στὶς ἐκκλησιαστικὲς τέχνες, καὶ θέλουνε νὰ εἰσάξουνε σ᾿ αὐτὴ κάποιους νέους τρόπους ποὺ εἶναι ὁλότελα ξένοι πρὸς τὴν οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.
Ὄχι μοναχὰ ξένοι πρὸς τὸν πνευματικὸν χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὁλότελα ἀντιορθόδοξοι.
Εἶδες τί λέγει ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια ποὺ εἶναι ἡ αἰτία τῶν νεωτερισμῶν;