Επίσης, η ευλογημένη ζωή της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ξερής, επιστημονικής μελέτης. Η ζωή αυτή προσεγγίζεται μόνο με την εμπειρική σπουδή. Περί της ζωής της Χάριτος, καθαρώς εμπειρικής, η ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να εκφρασθεί μόνο θαμπά και συνεσκιασμένα. Περί της εκκλησιαστικής ζωής γνωρίζει μόνο εκείνος ο οποίος την έχει. Γι’ αυτόν αυτή δεν χρειάζεται αποδείξεις και για εκείνον πού δεν την έχει είναι σχεδόν αναπόδεικτη.
Γι’ αυτό πρέπει για κάθε μέλος της Εκκλησίας να είναι σκοπός όλης της ζωής του όλο και περισσότερο να ενώνεται με τη ζωή της Εκκλησίας και ταυτόχρονα να μιλάει αδιάκοπα προς τους άλλους για την Εκκλησία συγκεκριμένα, χωρίς να υποκαθιστά τη ζωή με την ξερή και αφηρημένη διδασκαλία. Εδώ δεν πρέπει να κάνουμε καμία υποχώρηση. Δεν υπάρχει Χριστιανισμός, ούτε Χριστός, ούτε Χάρις, ούτε αλήθεια, ούτε ζωή, ούτε σωτηρία, τίποτε δεν υπάρχει χωρίς την Εκκλησία. Όλα αυτά υπάρχουν μόνο στη Μία Εκκλησία.
