Ο π. Σίμων Αγιορείτης μιλά για τον Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη

Ο π. Σίμων Αγιορείτης σε συνέντευξή του στην Πεμπτουσία μιλά για τον μακαριστό Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη (1931-1999), που έζησε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών και είχε ως πνευματικό πατέρα τον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό.

Μέρος Α΄


Πατήστε για το Μέρος Β΄

«Το διορατικό το κατέχω καλά» .Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

«Για το διορατικό χάρισμα τον ερώτησα κάποτε που καθόμαστε στην τράπεζα. «Τι είναι αυτό το διορατικό που λένε έχει ο ένας και ο άλλος. Πώς ενεργεί, μάλλον, το διορατικό χάρισμα;»
Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης
Με μια ευγλωττία και αφέλεια μου λέει: «Α, αυτό το κατέχω καλά, μπορώ να στο πω». «Είμαι όλος αυτιά», του λέω. «Βλέπεις τι υπάρχει εδώ άπ’ έξω στην αυλή;», με ρωτάει. «Δεν βλέπω», του απαντώ. «Τώρα», μου λέει, «περνάει μια γάτα με μια μεγάλη μαύρη βούλα εδώ στον λαιμό. Εμένα, βλέπεις, με έχει αξιώσει ο Θεός να βλέπω και πίσω από τον τοίχο».
 ‘Εμένα μου φάνηκε αστείο και πολύ απλοϊκό.
Όταν συνήλθα και ενώ έπινα τον καφέ μου, αμέσως μετά την κουβέντα εμφανίσθηκε στην πόρτα μια γάτα με μαύρη βούλα στον λαιμό. Κι αυτός κατάλαβε την έκπληξί μου και άρχισε να γελά ακατάσχετα. Τότε, κατάλαβα ότι είχα απέναντι μου έναν άνθρωπο που κατείχε καλά αυτό το χάρισμα. Και το έκρυβε, όμως, όσο μπορούσε, για να μην προκαλή, για να μη θαυμάζεται, διότι είπαμε, ήταν ένας άνθρωπος πολύ κεκρυμμένης εργασίας.»


Πηγή: Σίμωνος Μοναχού, Πατήρ Ευμένιος – Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, Επιμέλεια κειμένου: Μαίρη Αποστολάρα, Πρώτη Έκδοσι, Δεκέμβριος 2009

pemptousia.gr

«Φρού-φρού οι Άγγελοι». Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

Το πατρικό σπίτι του Γέροντα Ευμενίου Σαριδάκη στην Εθιά Ηρακλείου Κρήτης

Η Γερόντισσα της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Βρανά, Θεοτίμη μοναχή, μας διηγήθηκε ότι, όταν πήγαινε ο πατήρ Ευμένιος και τους λειτουργούσε, όλο γελούσε μέσα στο Ιερό.

 Η ίδια λέει: «Κάποια φορά, που θα είχαμε Λειτουργία, με ρώτησαν ποιος παπάς θα έλθη να λειτουργήση και λέω: «Αυτός ο Παππούλης, που όλο γελάει μέσα στο Ιερό και γελάω κι εγώ». Από εκείνη την φορά και μετά, όσες φορές ήλθε να μας λειτουργήση ο πατήρ Ευμένιος, δεν ξαναγέλασε ποτέ».

«Κάποια φορά ήλθε και μας λειτούργησε πάλι ο πατήρ Ευμένιος. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας καθήσαμε στο μικρό μας Αρχονταρίκι και μας έλεγε διάφορα πράγματα. Σε κάποια στιγμή τον ρωτάω: «Γέροντα, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, μέσα στον ναό, ένας Άγγελος μόνο υπάρχει;».

Λουσμένοι στην χαρά. Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

«Όταν επισκεφθήκαμε το Λεπροκομείο Αθηνών, γνωρίσαμε ανθρώπους, που αργότερα έγιναν φίλοι μας. Ήταν άνθρωποι του ψαλτηρίου, ο κ. Κώστας, ένας επίσης λεπρός, κι ένας πολύ απλός και ταπεινός άνθρωπος, ο Κανάρης, φίλος των λεπρών.
Ο Παναγιώτης ο Μηλίτσης – ήταν της παρέας μας αυτός-, και ο Μιχάλης ο Χατζηγεωργίου από την Σύρο, που ήξερε και έψελνε πολύ ωραία και κοντά του έμαθα να ψέλνω τον Μεγάλο Κανόνα.

Καθ’ όλη την διάρκεια της Ακολουθίας ο ιερέας είναι εντός του Ιερού. Έτσι, δεν είχα την ευκαιρία να τον δώ. Έμείς ψέλναμε έναν μακρύ Κανόνα, ατελείωτο. Σιγά-σιγά ο ναός εγέμισε. Ήταν υπερπλήρης.
 Οπότε στην ενάτη «Ασπόρου συλλήψεως ο τοκος ανερμήνευτος, Μητρός ανάνδρου άσπορος η κύησις, Θεού γάρ η γέννησις, καινοποιεί τάς φύσεις διό σε πάσαι αι γενεαί, ως Θεού υμών Μητέρα, ορθοδόξως μεγαλύνομεν», που λέει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης, έτσι αρχίζει η ενάτη Ωδή, εμφανίζεται ένας παπάς, λουσμένος μέσα στην χαρά, μέσα στο γέλιο και μέσα στο φως. Και το είδα αυτό το πράγμα.

«Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης». π. Ευμένιος

 Διορατικό χάρισμα 

«Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης»

«Εκείνο το πρωί, κατέβηκα στον ναό πολύ πικραμένη, γιατί έβλεπα τον σύζυγό μου χωρίς δουλειά, τουλάχιστον δύο μήνες. Είχαμε δικό μας μαγαζί, τα έξοδα και οι υποχρεώσεις πολλές.
Έξω από το κελλάκι του βρήκα επτά-οκτώ γυναίκες, να περιμένουν τον Γέροντα. Μου λέει μια κυρία: ‘‘Ο Παππούλης δεν είναι καλά. Έχει πέσει σε κώμα. Περιμένουν τον γιατρό και δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουμε να τον δούμε’’.
Σε λίγα λεπτά ήρθε ένας γιατρός και μια νοσηλεύτρια. Βγήκε η κυρία Ντίνα, που επί χρόνια εξυπηρετούσε τον γέροντα Ευμένιο με πολλή αγάπη, και μας είπε να μην περιμένουμε άδικα. Ο Παππούλης δεν μπορούσε να μας δή. Οι άλλες κυρίες έφυγαν.
Εγώ έμεινα για πέντε λεπτά έξω από το κελλάκι και αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μου. Είχα διανύσει είκοσι μέτρα περίπου και ακούω την κυρία Ντίνα, να μου φωνάζη: ‘‘Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης’’. Γύρισα και μπήκα μέσα. Έβαλα μετάνοια στον Γέροντα, ο οποίος είχε συνέλθει από το κώμα. Μου λέει ο Παππούλης: ‘‘Να πάρης από τα κουτιά κουραμπιέδες και μελομακάρονα, να πάς στα παιδιά’’.
 Μπήκα στην κουζίνα, έβαλα δύο κομμάτια από το κάθε κουτί και ακούω τον Γέροντα να μου λέη: ‘‘Εγώ δεν σου είπα να βάλεις δύο κομμάτια. Ποιος θα τα φάη. Να πάρης και άλλα για τα παιδιά’’.
Επέστρεψα στον καναπέ.

Μας χρειάζεται αγάπη π. Ευμένιος

Μας χρειάζεται αγάπη

Διδαχές-απαντήσεις σε ερωτήσεις

Το περιεχόμενο του κεφαλαίου αυτού το κατέθεσε ο πατήρ Λουκάς, από την Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Ερώτηση: Γέροντα, τι μας χρειάζεται πρώτα από όλα;

π.Ευμένιος: Η αγάπη του Θεού μας χρειάζεται. Κι όταν αγαπούμε τον Θεό, αγαπούμε και τον πλησίον. Εκεί είναι η πηγή, από όπου όλα πηγάζουν.
Ο άνθρωπος αισθάνεται ότι πετά στον ουρανό, ότι έχει φτερά και πετά, όταν έχει αγάπη Θεού, όταν αγαπά. Χωρίς αγάπη δεν μπορεί να πετάξη. Δεν μπορεί να κάνη καλό έργο χωρίς αγάπη. Πώς θα βοηθήσουμε κάποιον, αν δεν τον αγαπούμε;
Ο Θεός αγάπη εστί. Μόνο αγάπη είναι ο Θεός. Και, όπως λέει ο Απόστολος: «Ο Θεός αγάπη εστί. Και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει, και ο Θεός εν αυτώ».
Όποιος λέει ότι αγαπά τον Θεό και δεν αγαπά τον αδελφό του, ψεύστης εστίν. Τον αδελφό μας, λέει, που τον βλέπουμε κάθε μέρα, πως δεν τον αγαπούμε, και τον Θεό, που δεν Τον βλέπουμε, λένε πως Τον αγαπούμε; Μα, δεν μπορεί. Όποιος αγαπά τον Θεό, υποχρεωτικά θα αγαπά και τους ανθρώπους.
Δεν μπορεί…, υποχρεωτικά θα γίνει αυτό.
Είπε ένας Άγιος Πατέρας: « Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις». Και το είπε αυτό ο Άγιος Πατέρας, επειδή, όταν αγαπάς, δεν μπορείς να κάνης κακό. Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις. Άμα αγαπάς, υποχρεωτικά θα κάνης καλό.

«Κάποια μέρα». Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας".

ΚΑΠΟΙΑ ΗΜΕΡΑ, πού λειτουργοῦσε ὁ πατήρ Εὐμένιος στόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων τοῦ Νοσοκομείου Λοιμωδῶν, στό Αἰγάλεω, εἶχε πολύ κόσμο καί πολλά παιδιά. Τήν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ, βγῆκε στήν Ὡραία Πύλη νά συγχωρεθῆ ἀπό τό ἐκκλησίασμα. 
Ἐκείνη τήν στιγμή, βλέπει νά κάθωνται μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, κοντά στό τέμπλο, 3-4 παιδάκια. 
Λέει στό ἐκκλησίασμα: «Σᾶς ἔχω πεῖ ὅτι δέν θέλω, τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, παιδιά νά κάθωνται ἐδῶ μπροστά». Καί κατεβαίνει κάτω, παίρνει τά παιδάκια ἀπό τό χέρι καί τά πάει πίσω-πίσω στόν ναό. 
Μετά, μπαίνει στό Ἱερό καί  παίρνει τά Ἅγια γιά τήν Μεγάλη Εἴσοδο. Ὡστόσο, ἕνα ἀπό τά παιδάκια αὐτά φεύγει ἀπό πίσω καί πάει πάλι μπροστά, στήν βορεινή ὅμως τώρα Πύλη, καί, τήν ὥρα πού ἔβγαινε ὁ πατήρ Εὐμένιος μέ τά Ἅγια, φωνάζει τό παιδάκι στήν μητέρα του: «Μαμά, μαμά, ὁ Παππούλης πετάει, ὁ Παππούλης πετάει!»

  Ἕνα παρόμοιο γεγονός μαρτυρεῖ καί ἡ κυρία (Φωτεινή Γιαννάκη), ἀσθενής τοῦ Λεπροκομείου. Μᾶς εἶπε ὅτι τόν εἶχε κάποια γυναίκα, συνασθενής της, καί δέν πατοῦσε κάτω. Αὐτή ἡ γυναίκα καθόταν κοντά στό Ἱερό, ὅταν λειτουργοῦσε ὁ πατήρ Εὐμένιος. 
«Φαινόταν», μᾶς εἶπε, «ὅτι δέν πατοῦσε στήν γῆ. 

"Σίμωνος Μοναχοῦ: Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας".

Ο πατήρ Εὐμένιος (κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Σαριδάκης) γεννήθηκε τήν 1^η Ἰανουαρίου 1931 στό χωριό  Ἐθιά τοῦ Νομοῦ Ἡρακλείου, ὄγδοο καί τελευταῖο παιδί μιᾶς πτωχῆς οἰκογενείας. Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά προχωρήση στό σχολεῖο πέρα ἀπό τήν Τρίτη τοῦ Δημοτικοῦ. 

Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν, μετά ἀπό θεία κλήση, ἀποφάσισε ὅτι θά γινόταν μοναχός. Πράγματι, 17 ἐτῶν πῆγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Νικήτα, ὅπου τό 1951 ἐκάρη μοναχός καί ἔλαβε τό ὄνομα Σωφρόνιος.

Τό 1954 ἐστρατεύθη, ἀλλά πρίν ὁλοκληρώσει τήν θητεία του, τοῦ παρουσιάσθηκε ἡ βασανιστική νόσος τῆς λέπρας. Περιπλανήθηκε σέ διάφορα νοσοκομεῖα καί κατέληξε στό «Λοιμοδῶν».

Ἐκεῖ θεραπεύθηκε καί παρέμεινε διακονώντας ἀκούραστα μέ πολλή ἀγάπη τούς συνασθενεῖς του.

Τότε ὁ Θεός τοῦ ἐχάρισε τήν μεγάλη εὐλογία, νά ἀναλάβη καί τήν φροντίδα τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, ὁ ὁποῖος μετεκομίσθηἐκεῖ ἀπό τό «λωβοκομεῖο» τῆς Χίου, τό ὁποῖο εἶχε κλείσει. Στό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου, ὁ νέος μοναχός βρῆκε τόν θεοφόρο Γέροντα, στόν ὁποῖον ἔκανε τελεία ὑπακοή.

Ὁ πατήρ Σωφρόνιος θεραπεύθηκε ἀπό τήν λέπρα, ἀλλά ἔμελλε νά πληγῆ ἀπό ἄλλη μάστιγα: τόν σακχαρώδη διαβήτη καί, ἀργότερα, τήν νεφρική νόσο.

Στίς 19 Ἀπριλίου 1975 χειροτονήθηκε ἱερεύς στήν Κρήτη, ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Τιμόθεο καί ἔλαβε τό ὄνομα Εὐμένιος. 

"Σίμωνος Μοναχοῦ: Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας". «Φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι».

«φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι»

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Βρανᾶ, Θεοτίμη μοναχή, μᾶς διηγήθηκε ὅτι, ὅταν πήγαινε ὁ πατήρ Εὐμένιος καί τούς λειτουργοῦσε, ὅλο γελοῦσε μέσα στό Ἱερό.

Ἡ ἴδια λέει: «Κάποια φορά, πού θά εἶχαμε Λειτουργία, μέ ρώτησαν ποιός παπᾶς θά ἔλθη νά λειτουργήση καί λέω: ’’Αὐτός ὁ Παππούλης, πού ὅλο γελάει μέσα στό Ἱερό καί γελάω κι ἐγώ’’. Ἀπό ἐκείνη τήν φορά καί μετά, ὅσες φορές ἦλθε νά μᾶς λειτουργήση ὁ πατήρ Εὐμένιος, δέν ξαναγέλασε ποτέ».

«Κάποια φορά ἦλθε καί μᾶς λειτούργησε πάλι ὁ πατήρ Εὐμένιος. Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας καθήσαμε στό μικρό μας Ἀρχονταρίκι καί μᾶς ἔλεγε διάφορα πράγματα. Σέ κάποια στιγμή τόν ρωτάω: ’’Γέροντα, κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, μέσα στόν ναό, ἕνας Ἄγγελος μόνο ὑπάρχει;’’. Δέν μοῦ ἀπήντησε, ἀλλά μόνον χαμογέλασε. Ἐγώ τόν ρωτάω καί δεύτερη καί τρίτη φορά. Τίποτε. Μόνο χαμόγελο. Ὁπότε, τήν τέταρτη φορά, μοῦ λέει: ’’Φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι, φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι. Πολλοί Ἄγγελοι, πολλοί Ἄγγελοι’’. Καί γελοῦσε.»

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης. Ενας σύγχρονος κρυφός άγιος των ημερών μας (1931 – 1999)

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία.

Ο π.Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας ευσεβούς οικογένειας.
Στούς δύσκολους καιρούς για την πατρίδα μας ο Θεός επέτρεψε να δοκιμαστεί με ποικίλους πειρασμούς ,που τον ακολούθησαν μέχρι του τέλους της επίγειας ζωής του.
Πειρασμούς, που τους θεωρούσε και τους αντιμετώπιζε σαν μια μεγάλη ευλογία του Θεού στην ζωή του.
Η ανέχεια,η φτώχεια και ο πόνος της ορφάνιας από τον πατέρα του δεν στάθηκαν εμπόδιο στην λαμπρή πορεία που διέγραψε στην επίγεια ζωή του.Από μικρή ηλικία ανακάλυψε την κλήση του και εκάρη μοναχός στην μοννή της μετανοίας του στον Άγιο Νικήτα ,που σήμερα είναι ένα σπουδαίο προσκύνημα.

Ένα σπουδαίο γεγονός σημάδεψε την ζωή.. ήταν χειμώνας του 1944 και βρισκόταν στο πατρικό του σπίτι στο χωριό του την Εθιά. Καθόταν κοντά στο τζάκι και ζεσταινόταν όταν έπεσε μια αστραπή από την καμινάδα επάνω του,και ένα κατάλευκο φως όχι μόνο  τον περιέλουσε αλλά μπήκε μέσα του.