Ἀπέναντι εἰς τό κοινό πρόβλημα. (Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν;) Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ἀπέναντι εἰς τό κοινό πρόβλημα. (Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν;)

Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν; Πῶς μποροῦμε νά ἠρεμήσουμε; Ἡ προσφυγή στά κοσμικά δικαστήρια ἐνδείκνυται; Πρέπε «νά βροῦμε τό δίκιο μας»; Πρέπει νά τιμωρηθοῦν αὐτοί πού μᾶς βλάπτουν;

Πρόκειται γιά ἕνα κοινό πρόβλημα. Ὅλοι γενικά τό ἀντιμετωπίζουν. Ὅλοι γίνονται θύματα. Ἀλλά καί οἱ θύτες γίνονται θύματα ἀπό ἄλλους! Δέν ἔχει τελειωμό αὐτή ἡ ἱστορία. Ἐνῶ λύνουμε τό πρόβλημα, πού ἔχουμε μέ κάποιους, ἀμέσως μᾶς δημιουργεῖτε τό ἴδιο πρόβλημα μέ κάποιους ἄλλους, χωρίς νά μποροῦμε νά βροῦμε τήν αἰτία. Συχνά ὁδηγούμαστε καί σέ ἀδιέξοδο. Ὅποιος κατορθώσει νά μείνει ἀνεπηρέαστος ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, εἶναι μακάριος. Ὅποιος ἀντιμετωπίζει τούς ἀνθρώπους, πού τόν κατηγοροῦν καί τόν διώκουν μέ ἀγάπη καί καλή ἀδιαφορία, εἶναι ἐπίγειος ἄγγελος.

Σταυρώνεται ἡ Δικαιοσύνη ἐνῶ ἐπιβραβεύεται ἡ ἀδικία. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη Θεολόγου

Σταυρώνεται ἡ Δικαιοσύνη ἐνῶ ἐπιβραβεύεται ἡ ἀδικία

Μιχαὴλ Μιχαηλίδη Θεολόγου

Δέν εἶναι λίγες οἱ τραγικές στιγμές στή ζωή τῶν ἀνθρώπων. Τό τραγικό στοιχεῖο εἶναι γιά πάντα, τόσο ἀνεπιθύμητο, ὅσο καί τό σκοτάδι.  Ἀλλ᾽ ἀπ᾽ ὅλες τίς τραγικότητες τῆς ζωῆς, ἡ πιό μεγάλη καί συγκλονιστική εἶναι ἡ ἀδικία. Ἤ -γιά νά τό διατυπώσουμε ἀρνητικά- εἶναι ἡ περιφρόνηση καί ἄρνηση τῆς δικαιοσύνης.

 Ἡ ἀδικία δέν εἶναι, παρά ἔσχατη περιφρόνηση καί προδοσία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Ἡ ἀδικία - ἡ προσβολή, δηλαδή, τοῦ αἰσθήματος καί τοῦ νόμου τοῦ δικαίου - ἀποτελεῖ τήν τραγικότερη ὄψη τῆς ἀνθρώπινης δυστυχίας.
Ἐάν μάλιστα, ἡ ἀδικία συνδυάζεται μέ δόλο καί συκοφαντία, τότε μᾶλλον προσιδιάζει μέ προδοσία ἤ δολοφονία. Ἀπό τά γεγονότα τῶν ἁγίων Παθῶν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντυπωσιάζει ἡ ἐπιμονή τῶν φθονερῶν ἀρχιερέων καί πρεσβυτέρων, πού ζητοῦν ἀπό τόν Πιλάτο νά ἐλευθερώσει τόν κακοποιό Βαρραβᾶ, ἐνῶ ἀπαιτοῦν τή σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ.

Η ανθρώπινη δικαιοσύνη και οι "παράνομοι" Άγιοι. Πρεσβυτέρου Διονυσίου Ταμπάκη

Εάν το καλοσκεφτούμε θα διαπιστώσουμε πως τελικά οι περισσότεροι Άγιοι και οι μάρτυρες ήταν παράνομοι σ'αυτόν τον κόσμο.
Παράνομοι για τους ανθρώπους αλλά σύννομοι με Τον Θεό.
Εκ πεποιθήσεως , εκ προθέσεως , εκ προμελέτης και ενσυνείδητα παράνομοι , περιθωριακοί, ατίθασοι, αναρχικοί, αδάμαστοι, και παραβατικοί στον νόμο, όταν αυτός μεταμορφώνονταν σε παρανομία μπροστά στου Θεού  τα μάτια.

Και πρώτος ο Ίδιος ο Κύριος μας  Ιησούς Χριστός, που καταδικάστηκε από
την Ρωμαϊκή, και Ιουδαϊκή νομοθεσία  για αντιποίηση εξουσίας και παρακίνηση σε εξέγερση, βλασφημία  και άλλα πολλά... και καταδικάστηκε στην  πιο επαίσχυντη  και επώδυνη εκτέλεση,  το Σταύρωμα και μάλιστα εν μέσω δύο μεγαλοκακούργων.