Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Ἡ πνευματική κρίση- αἴτια- ἀποτελέσματα. Μέρος Β'. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος


Ἡ πνευματική κρίση- αἴτια- ἀποτελέσματα
 Μέρος Β'

Φταίει μόνο ὁ Σατανᾶς; ΟΧΙ! .... ἐμεῖς τοῦ δώσαμε τήν ἄδεια, ΕΜΕΙΣ, ἡ κακή μας προαίρεση, τά πάθη μας καί πάνω ἀπ’ ὅλα τό ΕΓΩ ΜΑΣ.
Γνώσεις ἔχουμε πολλές –ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ἔχουμε. Ἡ ἐποχή μας πνίγεται ἀπό πληροφορίες ἀλλά πεθαίνει ἀπό δίψα γιά γνώση.  Γι’ αὐτό μία ζωή ὀρθολογισμό, ζοῦμε ἀνάμεσα στό πῶς, στό πότε, στό ποῦ καί στό γιατί. Τό πρῶτο βῆμα πρός τήν γνώση εἶναι νά καταλάβη κανείς τήν ἄγνοιά του.
Οἱ Ἀρχαῖοι ἔλεγαν: «Γνῶθι Σαυτόν» ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ πρῶτα «Γνῶθι Θεόν», δίότι χωρίς γνῶθι Θεόν, δέν ὑπάρχει Γνῶθι σαυτόν.
Ἀλλά ποῦ τέτοιο πρᾶγμα!.... Μᾶς ἀφήνει τό ἐγώ μας; μᾶς ἀφήνουν οἱ πλάνες μας, μᾶς ἀφήνει ἡ κοσμική δόξα;
Εἶπε ὁ Παστέρ: Θά ἔδινα εὐχαρίστως ὅλη τήν δόξα μου ὡς ἐπιστήμονας, γιά ἕνα ψίχουλο ἀπό τήν δόξα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος δέν ἤξερε οὔτε νά διαβάζη.
Ἐμεῖς καί μόνο στή σκέψη ὅτι θά χάσουμε τήν κοσμική δόξα, τίς ὑπερβολικές ἀνέσεις καί πολυτέλειες, μᾶς πιάνει κατάθλιψη.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ χριστιανισμός ἐκπολιτίζει ἀλλά ὁ πολιτισμός δέν ἐκχριστιανίζει. Θεωροῦμε κατόρθωμα ὅτι φθάσαμε σέ μηχανές πού «σκέπτονται» καί ἐνεργοῦν σάν «ἄνθρωποι». Ὁ κίνδυνος ὅμως εἶναι νά καταντήσουν οἱ ἄνθρωποι νά σκέπτονται καί νά αἰσθάνονται σάν μηχανές. Ἤ μήπως ἤδη ἔχουμε καταντήσει ἔτσι;
Τήν ἐποχή μας κατακλύζουν οἱ «κομπιοῦτερς» «μνῆμες». Ὁ σύγχρονος ὅμως ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος χωρίς Χριστό, πάσχει κυρίως ἀπό κομπιοῦτερ «λήθης». Δηλαδή θέλει νά προσπαθεῖ νά ξεχάση τούς φοβους του, τίς ἀνασφάλειές του καί τίς ἐν γένει ἐνοχές του καί ΟΧΙ νά ἀποβάλλη τά πάθη του καί ὅλες τίς συνέπειες ἀπό αὐτά. Ἐνῶ ὅταν ζοῦμε κατά Θεόν θέλουμε ὄχι νά ξεχάσουμε τά πάθη μας ἀλλά νά τά θεραπεύσουμε.  Πολλοί ἄνθρωποι καταναλώνουν τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τους, γιά νά κάνουν ἄθλιο τό ὑπόλοιπο. Γι’ αὐτό συχνά ἀντιπαθοῦμε τούς σωστούς ἀνθρώπους -ὄχι γιά τό τί εἶναι-ἀλλά γιά τό τί εἴμαστε ἐμεῖς! ....
Δέν μᾶς συμφέρει νά κυκλοφοροῦν σωστοί ἄνθρωποι στήν πιάτσα, θίγεται τό λερωμένο ἐγώ μας καί φοβόμαστε μήν ἀποκαλυφθεῖ καί τσαλακωθεῖ...
Ὅποιος νίκησε τόν ἑαυτό του, δέν ἔχει νά φοβᾶται κανέναν ἀντίπαλο.
Εἶπε Γέρων: «Σέ ὅλη μου τήν ζωή πάλαιψα μέ τόν ἑαυτό μου, γιά νά σώσω τόν ἑαυτό μου ἀπό τόν ἑαυτό μου». Ψάχνουμε γύρω μας, ἔχουμε λογισμούς μέ τούς πνευματικούς μας, μέ τούς φίλους, μέ τούς γνωστούς, μέ τούς ἄλλους.  Πάντοτε φταῖνε οἱ ἄλλοι.  Ταλαίπωρε ἄνθρωπε, ψάξε μέσα σου, ψάξε γιά σένα. Ἀπό σένα πηγάζουν ὅλα, ἀπό τά πάθη σου, ἀπό τόν ἐγωϊσμό σου, ἀπό τίς ζήλειες σου ἀπό τίς κακίες, τά κόμπλεξ καί τόσα ἄλλα. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ΕΑΥΤΟΣ.
Μή στάζεις δηλητήριο, δέν προξενεῖς τίποτε στούς ἄλλους. Ἐσύ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ αὐτοδηλητηριάζεσαι καί αὐτοτιμωρεῖσαι.
ΑΥΤΟΙ πού μποροῦν πράττουν, αὐτοί πού δέν μποροῦν σχολιάζουν. Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία, ὅτι ἀπαιτεῖ τυφλή ὑπακοή στό δόγμα της; Ἐκεῖνοι πού πιστεύουν στίς χειρότερες ἐφημερίδες, στά διεστραμμένα καί παραπλανητικά κανάλια τῶν τηλεοράσεων καί πιό συχνά στίς πιό γελοῖες δεισιδαιμονίες.
Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία ὅτι ὑποβιβάζει τόν ἄνθρωπο; Ἐκεῖνοι πού διεκδικοῦν τόν πίθηκο γιά πατέρα, τήν τύχη γιά δάσκαλο, τήν ἡδονή γιά κανόνα τῆς ζωῆς, τό μηδέν γιά τέλος.
Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία πώς δέν εἶναι ἐπιεικής; Ὅσοι δέν ἐπιτρέπουν σέ κανέναν νά ἔχει ἄλλη γνώμη ἀπό τήν δική τους.
Κατηγοροῦν ἐπισκόπους, παπᾶδες, μοναχούς, ἀλλά ποιό τό ὄφελος; Ἡ λάσπη πού ρίχνουμε στούς ἄλλους, λερώνει μόνον τόν ἑαυτό μας. Εἰρωνεύονται καί χλευάζουν ταπεινούς ἀνθρώπους, γνησίους Χριστιανούς πού ἀγωνίζονται γιά τήν πίστη τους.
Ὅποιος μιλᾶς μέ καταφρόνηση γιά ταπεινό ἄνθρωπο, εἶναι σάν νά ἄνοιξε τό στόμα του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ....
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στήν ἐποχή μας ΛΙΓΑ μέτωπα καθαρά ὑπάρχουν!.... Ἀλλά ποῦ ἔχουμε καταντήσει!  Λερωμένα δάκτυλα νά δείχνουν καί νά κατηγοροῦν τά καθαρά Μέτωπα.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σάν τό τζάκι. Ἄλλοι παίρνουν ἀπ’ αὐτό τήν φλόγα καί ἄλλοι τήν στάχτη. Οἱ πρῶτοι ἀσχολοῦνται καί ἐμβαθύνουν στά «θεῖα» καί ὑπερκόσμια τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπολαμβάνουν ζεστασιά. Οἱ ἄλλοι, ἀπασχολοῦνται ἀνασκαλεύουν καί κουτσομπολεύουν τά ἀνθρώπινα τά εὐτελῆ, πού συμβαίνουν ἀπό ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, καί γεύονται στάχτη.
Κάποιος κουτοπόνηρος –πλησίασε ἕναν ἀσκητή καί τόν ρώτησε: «Τί εἶναι Γέροντα γιά τόν Θεό 1.000 χρόνια;»
«Ἕνα λεπτό τῆς ὥρας παιδί μου», ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος....
«Καί τί εἶναι μία βαλίτσα χρυσάφι;» ΤΙΠΟΤΕ, μία δραχμή, εἶπε ὁ ἀσκητής.
«Τότε παρακάλεσε Γέροντα τόν Θεό νά μοῦ δώσει μία δραχμή!...».
Τόν λοξοκοίταξε ὁ ἀσκητής, σιώπησε, καί σέ λίγο τοῦ ἀπάντησε:
«Τό εἶπα στόν Θεό καί μοῦ εἶπε νά περιμένεις ἕνα (1) λεπτό τῆς ὥρας!..».
Ἕνας ἄλλος ἐξυπνάκιας –θέλοντας νά κάνη φτηνό πνεῦμα- καί νά εἰρωνευτῆ, πλησίασε μετά τό κήρυγμα τόν Ἱερέα καί τόν ρώτησε: «Πάτερ δέν μᾶς εἴπατε κάτι!  Στήν κόλαση, τούς ἁμαρτωλούς τούς ψήνουν ἤ τούς βράζουν;»
«Δέν ξέρω φίλε μου», εἶπε ὁ Ἱερέας. «Αὐτό θά τό διαπιστώσεις μόνος σου»!
Ἅνθρωποι, ποὺ ἀντί νά ἀγωνίζονται πῶς θά ζήσουν κατά Θεόν, ἀπεραντολογοῦν σέ σχολαστικές  συζητήσεις περί Θεοῦ καί Ἁγίων! -Ἄν τύχει καί δοῦν –δύο πόρτες-πού στή μία εἶναι γραμμένο –ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-καί στή ἄλλη Διάλεξις περί Παραδείσου –θά προτιμήσουν νά μποῦν  στήν δεύτερη πόρτα....
Νά μή λατρεύης τόν Θεό πού ΕΣΥ δημιούργησες ἀλλά –τόν Θεό πού δημιούργησε ἐσένα!...
Ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος: «Ὅλοι εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά πόσοι ἀπό μᾶς βρίσκονται στό σπίτι τοῦ Πατέρα τους»!
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί· ὁ Θεός δέν ζητᾶ συνηγόρους, πού προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ.  Ζητᾶ πιστούς πού νά δείχνουν μέ τόν ἄψογο βίο τους, τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ καλύτερη ὑπεράσπιση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλά καί ἡ χειρότερη δυσφήμισή του, προέρχεται ἀπό τόν βίο καί τήν πολιτεία τῶν φερομένων ὡς ὀπαδῶν του. Πολλοί μιλοῦν γιά τόν Χριστιανισμό μέ τό μέτρο, ἀλλά τόν ζοῦν μέ τόν πόντο. Ἡ διαφορά μεταξύ τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς πίστης εἶναι ὅ,τι, τήν πίστη μπορεῖς νά τήν ἐξηγήσης, χωρίς νά γίνης ἔξω φρενῶν. Ὁ φανατικός ἄνθρωπος εἶναι σάν ἐκεῖνον πού φωνάζει δυνατά, μόνο καί μόνο γιά νά ἀκούη τόν ἀντίλαλο τῆς φωνῆς του ὁ ἴδιος.
Πολλοί ἄνθρωποι φιλονικοῦν γιά τήν θρησκεία, γράφουν περί αὐτῆς, μάχονται γι αὐτή, λένε ὅτι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν χάριν αὐτῆς, ἐκτός ἀπό τό νά ζοῦν σύμφωνα μέ αὐτήν.
Ἕνας σοφός εἶπε γιά τόν δραστήριο ἄνθρωπο, πού ἀγωνίζεται χωρίς σκοπό: «Τρέχει, τρέχει ἀκούραστα –πάνω κάτω στό γήπεδο- μόνο πού ξεχνάει πώς ὑπάρχει καί μπάλα»!
Πολλοί θεολογοῦμε ἀλλά πόσοι θεπορακτοῦμε; Πόσοι δηλαδή κάνουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;
Ἕνας Γέροντας ἀσκητής συνήθιζε νά λέει: «Ἄν ὁ Θεός μέ πρόσταζε νά περάσω διά μέσου ἑνός τοίχου, θά τό ἔκανα. Ἡ δική μου δουλειά θά ἦταν νά περάσω, ἡ δική του νά γκρεμίση τόν τοῖχο». Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐκεῖνα στά ὁποῖα σκοντάφτουμε εἶναι τά πετραδάκια ΟΧΙ τό βουνό.
Οἱ κλέφτες, παλαιά, πεταλώνανε τά ἄλογά τους ἀνάποδα γιά νά παραπλανοῦν τούς διῶκτες τους, πού ἔψαχναν τά χνάρια τους. Ἔτσι καί ὁ Διάβολος, δέν μᾶς κάνει μετωπτική ἐπίθεση, ἀλλά μᾶς στήνει παγίδες.  Καί ὅταν μπαίνει στήν καρδιά μας, καί ὅταν προσποιεῖται ὅτι τάχα φεύγει.

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για να σχολιάσετε (με ευπρέπεια) πρέπει να συνδεθείτε με τον λογαριασμό google ή wordpress που διαθέτετε. Αν δεν διαθέτετε πρέπει να δημιουργήσετε έναν λογαριασμό στο @gmail ή στο @wordpress. Μπορείτε βεβαίως πάντα να στέλνετε e-mail στο anavaseis@gmail.com
Ευχαριστούμε.

Συνολικές προβολές σελίδας

Πρόσφατα δημοσιευμένα άρθρα

Αρχειοθήκη ιστολογίου