Ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων

 Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Εἰς τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, εὐλαβεῖς χριστιανοί, ἀπὸ τὸν μῆνα Νοέμβριον ἀρχίζομεν νὰ αἰσθανώμεθα μέσα εἰς τὸ προεόρτιον κλῖμα τῶν Χριστουγέννων: Καὶ μὲ τὴν νηστείαν, ποὺ ἀρχίζει τὴν ἑπομένην τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς θεσπεσίους ὕμνους: «Ὁ ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται· τουτέστι, τὸ ἀταπείνωτον αὐτοῦ ὕψος ἀταπεινώτως ταπεινώσας συγκαταβαίνει τοῖς ἑαυτοῦ δούλοις, συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον συγκατέβη· καὶ Θεὸς ὤν τέλειος, ἄνθρωπος τέλειος γίνεται, καὶ ἐπιτελεῖται τὸ πάντων καινὸν καινότατον, τὸ μόνον καινὸν ὑπὸ τὸν Ἥλιον, δι᾽ οὗ ἡ ἄπειρος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται δύναμις· τί γὰρ μεῖζον τοῦγενέσθαι τὸν Θεὸν ἄνθρωπον;».

Ὁ πλούσιος καὶ ὁ πτωχὸς Λάζαρος. Κυριακή Ε΄Λουκᾶ. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ὁ πλούσιος καὶ ὁ πτωχὸς Λάζαρος

 Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Μεγάλη ἡ ἀντίθεσις μεταξύ τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου, ὅπως τήν περιέγραψε ἡ εὐαγγελική περικοπή. Ὁ πλούσιος ὅσο ζῆ ἀπολαμβάνει τήν ἡδονή σέ ὅλες τίς μορφές, ἤτοι τήν φιλαργυρία («ἦν πλούσιος»), τήν φιλοδοξία («ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον») καί τήν φιληδονία («εὐφραινόμενος καθ᾽ ἡμέραν λαμπρῶς»), μετά ὅμως τόν θάνατόν του ἀπολαμβάνει τήν ὀδύνη. «Ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί ταύτῃ», ἔλεγε ὁ ἴδιος.
᾽Αντίθετα ὁ πτωχός Λάζαρος, ὅσο εἶναι στή γῆ, ἀπολαμβάνει τήν ὀδύνη, μετά θάνατον ὅμως βιώνει τήν πνευματική ἡδονή, ἀφοῦ ζῆ στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ. Σέ πλεονεκτικώτερη θέσι βρίσκεται ὁ πτωχός Λάζαρος.
Ἡ σύνδεσί του μέ τήν πραγματική ζωή τόν κάνει ἐπώνυμο, ἐνῷ ὁ πλούσιος, πού συνδέεται μέ τήν παροῦσα ζωή καί εἶναι ἀποκομμένος ἀπό τήν αἰωνιότητα, εἶναι ἀνώνυμος.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλοῦτο, πού καταντᾶ εἰδωλολατρία, διαφθείρει κυριολεκτικά τόν ἄνθρωπο. Θά πρέπει ὅμως νά γίνουν δύο ἀπαραίτητες διευκρινίσεις πάνω στό μεγάλο θέμα τῆς ἀντιθέσεως μεταξύ πλουσίων καί πτωχῶν.

Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σπορέως. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σπορέως

 Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει μὲ τὴν θαυμάσια παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σπορέα, πῶς ὁ Χριστὸς καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στὸν Παράδεισο.
 Ἡ σημερινὴ παραβολὴ μᾶς παρουσιάζει: α) τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ σπείρεται στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, β) τὴν θέση ποὺ παίρνουν ἀπέναντι στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ οἱ ἄνθρωποι, καὶ γ) τὴν μοναδικὴ καὶ ἀλάνθαστη ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.
Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ γεωργὸς καὶ ἐμεῖς εἴμαστε τὸ χωράφι του. Ὁ καλὸς Σπορέας εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ σπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ χῶμα εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου.
 Ὁ Κύριος ἔσπειρε τὸν θεῖο λόγο Του στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ περιμένει νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν. Μὲ τὴν σωστὴ καλλιέργεια ἡ καρποφορία του θὰ εἶναι καταπληκτική.
 Οἱ διάφορες ὁμάδες τῶν ἀνθρώπων εἶναι:
 1η ὁμάδα. Ἐδῶ ἀνήκουν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ποὺ ἡ καρδιά τους ἔχει γίνει τόσο σκληρή, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι τὸ πατημένο χῶμα. Ὁ σπόρος ποὺ ἔπεσε, ἔμεινε στὴν ἐπιφάνεια, γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν θέλησε νὰ τὸν ἀκούση προσεκτικὰ καὶ σωστά.
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος μένει συνήθως ἀδιάφορος γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὀνομάζει τὸν ἑαυτό του ἄθρησκο. Εἶναι ἀλιβάνιστος, ὅπως λέγει ὁ λαός. Ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐξαφανίζεται, γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν τὸν ἀφήνει νὰ μπεῖ στὴ καρδιά του.

Ἡ ἀνάστασις τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας Ναΐν πὼς πρέπει ὁ χριστιανὸς νὰ ἀντιμετωπίζη τὸν θάνατον. Γ´ Κυριακὴ Λουκᾶ. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ ἀνάστασις τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας Ναΐν πὼς πρέπει ὁ χριστιανὸς νὰ ἀντιμετωπίζη τὸν θάνατον

Δύο φορές, εὐσεβεῖς χριστιανοί, εἶχε ἐπισκεφθῆ ὁ θάνατος τὴν γυναίκα αὐτὴ τῆς Ναΐν. Ἀλλὰ καὶ ποιὰ οἰκογένεια καὶ ποιὸν ἄνθρωπο δὲν ἐπισκέπτεται ὁ θάνατος. Εἶναι τοῦτο τὸ βεβαιότερο γεγονὸς τῆς ζωῆς ὅλων· κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ἀποφύγη καὶ ὅλοι ἀνεξαιρέτως θὰ τὸν ὑποστοῦμε ὅσο καὶ ἂν μᾶς εἶναι ἀνεπιθύμητος.
Δι᾽ αὐτὸ ὅμως ἀκριβῶς καὶ πρέπει νὰ εἴμεθα ὅλοι σὲ θέση νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸν θάνατο, ὅταν ἔλθη εἴτε σὲ ἐμᾶς εἴτε σὲ ἀδελφικὰ πρόσωπα, κατὰ τὸν καλλίτερο δυνατὸ τρόπο.
Ἐπειδὴ λοιπὸν ὅλους μᾶς ἀφορᾶ τὸ ζήτημα, ἂς ποῦμε σήμερα, πῶς πρέπει ὁ χριστιανὸς ν᾽ ἀντιμετωπίζη τὸν θάνατο. Ἰδιαιτέρως, εὐσεβεῖς χριστιανοί, αὐτὸ τὸ θέμα διαλέξαμε σήμερα ν᾽ ἀναπτύξουμε στὴν ἀγάπη σας, διότι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅπου λειτουργούμεθα, εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸ κοιμητήριο καὶ γιὰ πολλοὺς αὐτὸ εἶναι ἕνα φοβερὸ πρᾶγμα, ἕνας τρόμος μέχρι τοῦ σημείου νὰ μὴ πλησιάζουν στὴν Ἐκκλησία εἴτε νὰ ἐκκλησιασθοῦν εἴτε νὰ κάνουν τὰ μυστήρια, ὅπως εἶναι τὸ ἅγιο βάπτισμα εἴτε τὸ μυστήριο τοῦ γάμου.

«Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν». Β´ Κυριακὴ Λουκᾶ. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

«Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν»

 Β´ Κυριακὴ Λουκᾶ

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Στὴν σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ποὺ εἶναι ἕνα ἀπόσπασμα τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας, ὁδηγούμεθα στὴν τελειοτάτη ἔκφραση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Ὁ Κύριος μᾶς ζητεῖ νὰ γίνουμε τέλειοι, νὰ φθάσουμε σ᾽ ἐκεῖνα τὰ ὕψη, στὰ ὁποῖα ἔζησαν οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἔρχεται νὰ συμπληρώση τὸν λόγο, τὸν ὁποῖον εἶχε δώσει στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἦσαν πολὺ βάρβαροι καὶ σὲ νηπιακὴ πνευματικὴ κατάσταση, εἶχε δώσει στοιχειώδεις ἐντολές.
Ἀλλὰ τώρα δὲν ἀρκεῖται ἁπλῶς στὴν ἀγάπη μεταξὺ τῶν ὁμοφύλων, μεταξὺ τῶν φίλων, ἀλλὰ ζητεῖ τὸ ὑψηλότερο καὶ τὸ τελειότερο, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς, πρὸς ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔχουν λυπήσει, πρὸς ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔχουν ἀδικήσει καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο.
Ἐὰν ἀγαπᾶτε, λέγει, ἐκείνους ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία ἡ χάρις; Ἐὰν εὐεργετῆτε ἐκείνους ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία ἡ χάρις; Ἐὰν δανείζετε σ᾽ ἐκείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους πρόκειται πάλι νὰ λάβετε τὰ χρήματά σας, ποία ἡ χάρις;
Ἐδῶ ζητεῖται κάτι τὸ τελειότερο, τὸ ὑψηλότερο, ὅπως ἀκούσαμε. Καὶ φαίνεται ἀπίστευτο, ὅτι μολονότι ἔχουν περάσει δύο χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τότε, ἐμεῖς σὰν νὰ μὴ ἔχουμε ἀκούσει αὐτὰ τὰ λόγια, σὰν νὰ μὴ τὰ πιστεύουμε, σὰν νὰ μὴ πιστεύουμε ὅτι εἶναι κατορθωτὰ καὶ ἐφικτὰ καὶ διὰ τοῦτο μπορεῖ νὰ πῆ κανεὶς εἶναι σὰν νὰ ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ὄχι στὴν ἐποχὴ τῆς χάριτος, δηλαδὴ στὸ «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ» καὶ «ὀδόντος ἀντὶ ὀδόντος» ἢ τὸ ἐπιεικέστερο στὴν ἀγάπη μεταξὺ τῶν φίλων καὶ τῶν ὁμοφύλων.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Άλλο κατάκριση και ιεροκατηγορία και άλλο αυστηρός έλεγχος της αίρεσης και του αιρετικού

Ὁ Ἅγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ὁ Ἅγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται τήν 11ην Αὐγούστου

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Παράδειγμα ταπεινοφροσύνης
 Ἡ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς Παναγίας μας, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί, ἐφάνη σ᾽ αὐτὰ τὰ λόγια, ποὺ εἶπε «ἐπέβλεψεν ὁ Κύριος ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ».
Τὸ μεγαλεῖο τῆς Παναγίας μας ὀφείλεται στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωσί της.
Ἡ ἀπάντησί της «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» στὸν Ἀρχάγγελο Γαβριὴλ ἦταν αὐτό, ποὺ τὴν ἐδόξασε, ποὺ τὴν ἐτίμησε, ποὺ ἐβοήθησε, ὥστε ἐκ τῶν Παναχράντων αὐτῆς αἱμάτων νὰ γεννηθῆ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, νὰ ἔλθη ἐδῶ στὸν κόσμο ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀπολαύσουμε ἐμεῖς ὅλων τῶν ἀγαθῶν τῆς σωτηρίας της.
 Ἔτσι λοιπὸν εἶναι δίδαγμα μεγάλο, ἂν θέλουμε νὰ τιμήσουμε ἀξίως τὴν Παναγία μας, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμά τους, νὰ ἀκολουθήσουμε τὰς ἀρετάς τους, μάλιστα δὲ τὴν σπουδαιοτάτη, μεγαλοπρεπεστάτη, θεμελιοδεστάτη ἀρετή τῆς ταπεινοφροσύνης, ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μας ἔνιψε τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν του καὶ τοὺς εἶπε ὅτι καταλαβαίνετε τί ἔκανα τώρα; ὑπόδειγμα σᾶς ἔκανα, ὅπως ἀκριβῶς ἔκανα ἐγὼ σὲ σᾶς ἔτσι θὰ κάνετε καὶ σεῖς στὸν κόσμο. Δὲν σᾶς στέλνω στὸν κόσμο ὡς ἐξουσιαστάς.

Ἡ Ἁγία Παρασκευή. Ἡ παρθένος, ἡ ἀπόστολος καί μάρτυς. Ἀρχιμ. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἡ Ἁγία Παρασκευή. Ἡ παρθένος, ἡ ἀπόστολος καί μάρτυς. *

Ἀρχιμ. π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι θά δεχθοῦν τήν παρθένο, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι θά δεχθοῦν τήν ἀπόστολο καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες θά ὑποδεχθοῦν τήν μάρτυρα.
Ὅλοι στό πρόσωπο τῆς ἐνδόξου ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς, πού ἑορτάζομε, πρόκειται νά συνδυάσουν αὐτά τά τρία μεγάλα καί θαυμαστά, ὅτι δηλαδή ὑπῆρξε παρθένος καί ἀκόμη δέν κράτησε τόν θησαυρό τῆς πίστεως μόνο διά τόν ἑαυτόν της, ἀλλά ἐργάσθηκε μέσα σέ πολύ μεγάλες δυσκολίες τόν 2ο αἰώνα μετά Χριστόν, μέσα στό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας, διά νά λάμψη ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ μας, τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καί σέ ἄλλες ψυχές καί ἔτσι ἀνεδείχθη καί Ἀπόστολος καί ἐν τέλει ἐπεσφράγισε αὐτήν τήν ὡραία, τήν ἀγγελική, τήν καθαρά καί πνευματικότατη ζωή μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου, ὥστε νά ἀναδειχθῆ καί μάρτυρας.

 Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅλη αὐτή ἡ ἀγάπη, ὅλη ἡ ἀφοσίωση τῶν εὐσεβῶν καί ὀρθοδόξων χριστιανῶν πρός τό πρόσωπο τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Εἶναι ἀδύνατον νά μή συγκινηθῆ εὐσεβής ψυχή ἀπό τούς ἀγῶνες, ἀπό τήν παρθενία, ἀπό τόν ζῆλο γιά τήν διάδοση τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου καί ἀπό τό μαρτύριο τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καί ἐπειδή ἀξιώθηκε αὐτῶν τῶν μεγάλων δωρεῶν ἔλαβε ἡ Ἁγία Παρασκευή ἀπό τόν δίκαιο καί ἀπροσωπόληπτο Θεό τόσον ὅταν εὑρίσκετο σ᾽ αὐτήν τήν ζωή ὅσον καί μετά τήν κοίμησή της τήν χάρη τῶν ἰαμάτων, νά κάνη πλῆθος θαυμάτων καί ἰδιαιτέρως νά θεραπεύη τούς πάσχοντες ἀπό ἀσθένειες τῶν ὀφθαλμῶν.

Κυριακὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Κυριακὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Στὸ προσκλητήριο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ νὰ ἀφήσουν τὰ δίκτυα, νὰ ἀφήσουν τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας καὶ νὰ γίνουν ψαράδες ἀνθρώπων, δὲν ὀλιγωροῦν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ποὺ ἐκλήθησαν σήμερα στὸ σπουδαῖο, στὸ μέγα Ἀποστολικὸ ἔργο, ἀλλὰ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν Αὐτόν.
Εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον ἐφήρμοσαν ὄχι μόνο οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν νὰ ζήσουν πάνω στὰ πράγματα τὴ ζωὴ τὴν χριστιανική. Αὐτὸ ἐφήρμοσαν καὶ μυριάδες ὁσίων Πατέρων, τοὺς ὁποίους ἑορτάζουμε σήμερα, ποὺ μετέβησαν καὶ ἀσκήθηκαν ἐν πολλοῖς στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες περιοχές, ἔξοχα πνεύματα, μεγάλοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὅλες τὶς προϋποθέσεις καὶ ὅλα τὰ προσόντα νὰ διαπρέψουν σὲ κάθε τομέα τῆς τέχνης ἢ τῆς ἐπιστήμης, φίλοι τῶν μεγάλων ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς, ἀρνήθηκαν τὰ πάντα, τὰ ἐθεώρησαν σκύβαλα, προ κειμένου νὰ κερδίσουν τὸν Χριστό, προκειμένου νὰ ἀκολουθήσουν Αὐτόν.
 Αὐτὴ ἡ λέξη «οἱ δὲ εὐθέως ἠκολούθησαν Αὐτῷ» θὰ πρέπει νὰ μᾶς συνέχη καὶ μᾶς. Ἆραγε ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστὸ καὶ μάλιστα χωρὶς ἀναβολές, χωρὶς καθυστερήσεις, χωρὶς ἐπιβραδύνσεις ἢ ὅταν λέμε ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστὸ τί σημαίνει; Μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτὸ ἀπὸ μία ἄλλη φράση, ποὺ ἔχει πῆ ὁ Κύριός μας «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάτω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν Σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι».
Αὐτὴ ἡ λέξη «ἀκολουθήτω μοι» σημαίνει ὅτι συμμορφώνομαι μὲ ὅλη μου τὴν ψυχή, μὲ ὅλη μου τὴν διάθεση, μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, σ᾽ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγει ὁ Κύριός μας. Αὐτὸ προσπάθησαν νὰ ζήσουν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν καρπὸν πολλαπλάσιον.

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ σήμερον αὐτὴν τὴν ζωοφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.Εἶναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου μας «ἑορτὴ ἑορτῶν» καὶ «πανήγυρις πανηγύρεων».
Εἶναι τὸ στεφάνωμα τῆς ἐν Χριστῷ τελεσθείσης σωτηρίας μας. Εἶναι ἡ τελεία ἐξαφάνισις τῆς ἁμαρτίας καὶ ἡ ἐπάνοδος τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν ἀρχαίαν μακαριότητα.
 Εἶναι ἡ ἐπάνοδός μας εἰς τὴν πρὸ τῆς παρακοῆς κατάστασιν καὶ ἡ μετοχή μας εἰς τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Εἶναι τὸ ἀληθινὸν Πάσχα.
Ὅπως οἱ δοῦλοι Ἰσραηλῖται ἔφυγαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ Φαραώ, ἔτσι καὶ ἐμᾶς τώρα ὁ Ἀναστὰς Κύριος μᾶς ἠλευθέρωσεν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ νοητοῦ Φαραώ, τοῦ Διαβόλου καὶ ἐφύγαμεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον τῶν παθῶν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, εἰς τὴν ἀληθινὴν ζωὴν ἐν Χριστῷ.
Ἀπὸ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας μετέβημεν εἰς τὴν ἀληθινὴν ζωὴν καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ Ἅδου εἰς τὸν οὐρανὸν τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας. Ὁ Ἀναστὰς Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἐξουσίαν νὰ γίνωμεν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.
Ἐνῶ προηγουμένως εἴμεθα παιδιὰ τῆς ἁμαρτίας, τέκνα τοῦ Διαβόλου, τέκνα τοῦ σκότους, υἱοὶ τῆς ἀπωλείας. Τὴν σωτηρίαν μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, τὴν υἱοθεσίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν μετοχὴν τοῦ πληρώματος τῆς χάριτος καὶ τῆς ἀληθείας, ποὺ μᾶς ἐχάρισεν ὁ Κύριος, ἔχομεν τὴν βεβαίαν ἐλπίδα ὅτι ἀπολαμβάνομεν, διότι εἴδομεν αὐτὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν,νικήσαντα τὸν θάνατον, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε τὸ ὀψώνιον τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἐξωτερικὴ ἐκδήλωσις, διότι ἡμαρτήσαμεν.

«Γίνεσθε ἕτοιμοι» Ἡ παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

 «Γίνεσθε ἕτοιμοι»

Ἡ παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων  

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

«Γρηγορεῖτε, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται» (Ματθ. κε´ 13) Αἱ τελευταῖαι ἡμέραι τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου, αἱ μετὰ τὴν θριαμβευτικὴν καὶ βαϊοφόρον εἴσοδον εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ἡμέραι μεγίστου ἐνδιαφέροντος.
Τόσον διότι προσέφερε τὴν ἀνεκτίμητον θυσίαν τῆς ἁγίας του ζωῆς, ὅσον καὶ διότι αἱ ἡμέραι αὐταὶ ἔχουν νὰ παρουσιάσουν πλουσιωτάτην διδασκαλίαν, τὴν ὁποίαν οἱ ἱεροὶ εὐαγγελισταὶ ἀπεθησαύρισαν εἰς τὰ Εὐαγγέλια. Εἰς τὴν διδασκαλίαν αὐτήν, τῶν τελευταίων ἡμερῶν τοῦ Χριστοῦ, σπουδαιοτάτη θέσιν κατέχει ὁ πε ρὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του καὶ μελλούσης κρίσεως προφητικός του λόγος. Θὰ εἶναι ἡμέρα ἀπροσδόκητος καὶ ξαφνική.
Καὶ διὰ τοῦτο πρέπει οἱ πιστοὶ νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι, προσεκτικοί, ἄγρυπνοι, ἀναμένοντες εἰς κάθε στιγμὴν νὰ παρουσιασθῶμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Διά νὰ ἐντυπωθοῦν ἀνεξάλειπτα εἰς τὴν ψυχήν μας τὰ παραγγέλματά του περὶ προσοχῆς καὶ ἑτοιμασίας, μὲ τὰ καλὰ ἔργα, ἐδίδαξε ὁ Κύριος τρεῖς ὡραιοτάτας παραβολάς, τὴν τοῦ πιστοῦ δούλου, τὴν τῶν δέκα παρθένων καὶ τὴν τῶν ταλάντων.

Κυριακή Δ Νηστειῶν. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Κυριακή Δ Νηστειῶν (Μάρκ. 9, 17-31)

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Τὸ θαῦμα, περὶ τοῦ ὁποίου γίνεται λόγος εἰς τὴν περικοπὴν τῆς Δ' Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, τοποθετεῖται ἀμέσως μετὰ τὴν κάθοδον τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοῦ ὄρους Θαβώρ, ὅπου μετεμορφώθη ἐνώπιον τῶν τριῶν μαθητῶν του.
Μὲ ἀπαστράπτον ἀκόμη τὸ πρόσωπον κατέρχεται ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν ὄχλον, ὁ ὁποῖος ἐκθαμβεῖται βλέπων αὐτόν. Ἡ σκηνὴ μᾶς φέρει εἰς τὸν νοῦν μίαν ἀντίστοιχον ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Κατ᾽ αὐτὴν ὁ Μωυσῆς κατέρχεται ἐκ τοῦ Σινᾶ μὲ «δεδοξασμένην τὴν ὄψιν τοῦ χρώματος τοῦ προσώπου αὐτοῦ» (Ἔξ. 34, 38).
Ὁ πατὴρ τοῦ δαιμονιζομένου παιδίουφαίνεται ὅτι ἦτο πολὺ ἀσθενὴς εἰς τὴν πίστιν. Αὐτὸ τὸ φανερώνει ἡ Ἁγ. Γραφὴ διὰ πολλῶν. Ὅταν εἶπε ὁ Χριστὸς «τῷ πιστεύοντι πάντα δυνατὰ» (Μᾶρκ. Θ´ 23). Ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ εἶπε ὁ πατήρ «Βοήθει μοι τῇ ἀπιστίᾳ». (Αὐτ. 22) καὶ πάλιν «Εἰ δύνασαι».
Καὶ ἐὰν ἡ ἀπιστία του ἔγινε αἰτία νὰ μὴ βγῆ ὁ δαίμων, διατὶ κατηγορεῖ τοὺς μαθητάς; Μὲ αὐτὸ ἤθελε νὰ διδάξη ὁ Κύριος ὅτι καὶ χωρὶς τὴν πίστιν τῶν ἰδικῶν του, εἶναι δυνατὸν νὰ θεραπεύσουν τὸν ἀσθενῆ. Ὅπως ἔφθανε πολλάκις ἡ πίστις τοῦ προσάγοντος, διὰ νὰ θεραπευθῆ ὁ ἀσθενής.

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

 Εἰς τὸ Ὡρολόγιον τῆς Ἐκκλησίας μας γράφονται περὶ τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀποκρέω τὰ ἑξῆς: «Αἱ προηγούμεναι δύο παραβολαὶ καὶ μάλιστα ἡ τοῦ Ἀσώτου παρέστησαν εἰς ἡμᾶς τὴν ἄκραν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν καὶ ἀγαθότητα.
Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ μερικοί, ἔχοντες θάρρος εἰς αὐτὴν μόνην, περνοῦν τὴν ζωήν τους μὲ ἀμέλειαν καὶ ἐπιμένουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἔτσι τοὺς ἁρπάση αἰφνιδίως ὁ θάνατος, διὰ τοῦτο οἱ θειότατοι Πατέρες ἔταξαν σήμερον τὴν ἑορτὴν καὶ ἀνάμνησιν τῆς ἀδεκάστου Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνθυμίζοντες μὲ αὐτὴν εἰς τοὺς τοιούτους ὅτι ὄχι μόνον εἶναι φιλάνθρωπος ὁ Θεός, ἀλλὰ καὶ κριτὴς δικαιότατος καὶ ἀποδίδει εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ.

Σκοπὸς λοιπὸν τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι, διὰ νὰ ξυπνήσουν ἡμᾶς, διὰ τῆς ἐνθυμήσεως τῆς φοβερᾶς ἐκείνης ἡμέρας, ἐκ τοῦ ὕπνου τῆς ἀμελείας πρὸς ἐργασίαν τῆς ἀρετῆς καὶ νὰ μᾶς προτρέψουν εἰς φιλαδελφίαν καὶ συμπάθειαν πρὸς τὸν πλησίον. Ἐπειδὴ δέ, τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν τῆς Τυροφάγου, κάμνομεν ἀνάμνησιν τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ ἐκ τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ παρόντος βίου, εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω, ἤτοι ἡ μνήμη τῆς Δευτέρας καὶ ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, λογίζεται ὡς τελευταία ὅλων. Διότι εἰς αὐτὴν τελειώνουν καὶ ὅλα τὰ ἰδικά μας καὶ ὁ κόσμος ὁ ἴδιος».

Τριώδιον Κατανυκτικόν. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Τριώδιον Κατανυκτικόν

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἀρχίζει τὸ Τριῴδιον. Ἡ περίοδος τῆς κατανύξεως καὶ τῆς καθάρσεως. Ἡ ἀνακαίνισις τῆς ψυχῆς. Ἡ
ἔμπρακτος μετάνοια. Ὁ φωτισμὸς τῆς διανοίας καὶ τῆς καρδίας. Ἡ ἀπόρριψις τῶν ἔργων τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἀνάστασις.
Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία πορεία. Μία πορεία πρὸς τὸ τέλος, τὴν Δευ τέραν Παρουσίαν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἰς τὴν πορείαν μας, ὅμως, αὐτὴν ἔχομεν καὶ ἐμπόδια, ἀλλὰ καὶ πτώσεις.
Καὶ μάλιστα πτώσεις ὀδυνηράς. Διὰ τοῦτο ἔχομεν ἀνάγκην καθάρσεως. Ἀνάγκην μετανοίας.

Τὸ Τριῴδιον λοιπὸν εἶ ναι περίοδος μετανοίας καὶ συναισθήσεως τῆς ἁμαρτίας μας. «Τῆς μετανοίας
ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα» ψάλλομεν.
Τὸ πρόθυμον πνεῦμα τοῦ πιστοῦ ξαγρυπνᾶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φέρον μαζί του τὸν λερωμένον ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ναὸν τοῦ σώματος καὶ παρακαλεῖ νὰ τοῦ ἀνοίξη ὁ Θεὸς τὴν θύραν τῆς μετανοίας. Εἰς τὸν ἅγιον ναὸν τοῦ Θεοῦ ἔχουν θέσιν μόνον οἱ καθαροί· αὐτὸς εἶναι ἀκάθαρτος, ἀλλὰ
ἐλπίζει εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δύναμιν τῆς χάριτός του.
Εἰς τὸ δεύτερον τροπάριον, «Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι, τρίβους, Θεοτόκε...» ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς
παρακαλεῖ τὴν Θεοτόκον νὰ τὸν ὁδηγήση εἰς τὸν ἴσιον δρόμον τῆς σωτηρίας, αὐτὸν ποὺ διαβαίνων
τὴν ζωήν του μὲ ραθυμίαν, ἐλέρωσε τὴν ψυχήν του μὲ αἰσχρὰς ἁμαρτίας· ἐλπίζει ὅμως καὶ πάλιν
ὅτι αἱ πρεσβεῖαι τῆς Παναγίας μας θὰ τοῦ χαρίσουν τὴν ποθητὴν κάθαρσιν.

«Ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα». Κυριακὴ ΙA´ Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

 «Ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα»

 Κυριακὴ ΙA´ Λουκᾶ (Λουκ. ιδ´, 16–24)

Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἐπὶ τῇ μεγάλῃ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων, ἑτοιμάζει Δεῖπνον μέγα, εἰς τὸ ὁποῖον προσκαλεῖ ὅλα τὰ τέκνα της. Θέλει νὰ μὴ λείψη κανείς. Θέλει νὰ καθίσουν πάντες εἰς τὸ Δεῖπνον, τὸ ὁποῖον χάριν ἡμῶν ἡτοίμασε καὶ παρέθεσε· θέλει νὰ γευθοῦν αὐτοῦ, διὰ νὰ ἰδοῦν καὶ πεισθοῦν ὅτι «χρηστὸς ὁ Κύριος».
Διὰ τοῦτο ἀπευθύνει πρὸς ὅλους μας τὴν προσεχῆ Κυριακὴν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου τὴν πρόσκλησιν: «Ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα». Καὶ ὄχι μόνον τώρα τὰς ἁγίας αὐτὰς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ ὁσάκις τελεῖται θεία Λειτουργία μᾶς προσκαλεῖ εἰς τὸ οὐράνιον αὐτὸ Δεῖπνον.

* * * 

Ἀλλὰ τί εἶναι ἡ θεία Λειτουργία, διὰ τῆς ὁποίας τελεῖται τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας; Ὡς γράφει ὁ ἀείμνηστος Π. Τρεμπέλας, ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι πλὴν τῶν ἄλλων καὶ τροφὴ ὑπερφυὴς καὶ οὐρανία.
Αὐτὸς ὁ Κύριος δὲν εἶπε περὶ ἑαυτοῦ ὅτι «Ἐγὼ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς» (Ἰωαν. στ´ 51); «Τοῦτο τὸ σῶμα» λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος, τὸ ὁ ποῖον «καὶ ἥλιος ἰδὼν σταυρούμενον» ἐσκοτίσθη, καὶ «τὰς ἀκτῖνας ἀπέστρεψε», τὸ καταματωμένον, «τὸ λόγχῃ πληγὲν καὶ σωτηρίας πηγὰς ἀναβλύσαν, ἔδωκεν» εἰς ἡμᾶς νὰ τὸ τρώγωμεν εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Περί Ὀρθοδόξου Λατρείας. Κυριακή Ι' Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Περί Ὀρθοδόξου Λατρείας 

«Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συν αγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι» (Λουκ.13, 10)

Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς μᾶς λέγει ὅτι ἦτο Σάββατον, ὅταν ὁ Χριστός μας ἐπῆγε εἰς μίαν συναγωγήν. Τὸ Σάββατον οἱ Ἑβραῖοι τὸ ἔχουν σὰν ἡμέρα λατρείας τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἀπαγορεύεται ἡ ἐργασία.
Ἡ ἐντολὴ τοῦ Δεκαλόγου λέγει: «Ἕξι ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἐργασία, ἀλλὰ τὸ Σάββατον πρέπει νὰ εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Θεοῦ». Αὐστηρὰ ἐτηροῦσαν τὴν ἐντολὴν αὐτὴν οἱ Ἰουδαῖοι. Ὅποιος παρέβαινε τὴν ἐντολὴν καὶ ἐδούλευε τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, ἐτιμωρεῖτο μὲ αὐστηρὴ τιμωρία. Καὶ ὄχι μόνον τὰ παλαιὰ χρόνια, ἀλλὰ καὶ σήμερον ἀκόμη οἱ Ἑβραῖοι τηροῦν αὐστηρὰ τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου…

Δυσκόλως οἱ τά χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Κυριακή ΙΓ΄ Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

«Δυσκόλως οἱ τά χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» 

Ἀπόψεις Μ. Βασιλείου περὶ πλούτου

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκᾶ. (Λουκᾶ ιη´ 18–27)

Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ὁ ἄρχων ἢ νεανίσκος τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς δὲν εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν νομικόν, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου.
 Διότι ἐκεῖνος ἦτο πειραστὴς μὲ τὸ νὰ κάμνη εἰρωνικὰς ἐρωτήσεις, αὐτὸς δὲ τοῦ Εὐαγγελίου τῆς προσεχοῦς Κυριακῆς καλὰ μὲν ἐρωτοῦσεν, ἀλλὰ δὲν ἐδέχετο μὲ ὑπακοήν.
Διότι δὲν θὰ ἔφευγε λυπημένος ἀπὸ τὰς ἀπαντήσεις, ποὺ τοῦ ἔδιδε ὁ Κύριος, ἐὰν περιφρονητικῶς ἐρωτοῦσε.
Διὰ τοῦτο κάπως ἀνάμικτος φαίνεται ἡ συμπεριφορά του. Διότι ἄλλοτε ἡ Γραφὴ μᾶς τὸν δεικνύει ἄξιον ἐπαίνου, ἄλλοτε δὲ ἀθλιώτατον καὶ τελείως ἀπελπισμένον.
Ἦτο ἀξιέπαινος, διότι ἐγνώρισε τὸν ἀληθινὸν διδάσκαλον καὶ περιεφρόνησε τὴν ὑπερηφάνειαν τῶν φαρισαίων καὶ τὴν γνώμην τῶν νομικῶν (=θεολόγων) καὶ τὴν ἐνόχλησιν τῶν γραμματέων καὶ ἀπέδωσε τὴν ὀνομασίαν αὐτὴν εἰς τὸν μόνον ἀληθινὸν καὶ ἀγαθὸν διδάσκαλον.

Ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου. Ὁ Χριστιανὸς καὶ ὁ πλησίον. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου

Ὁ Χριστιανὸς καὶ ὁ πλησίον 

Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Κεντρικὸν θέμα τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦτο ἡ ἀγάπη. Ἐκεῖνο δὲ τὸ ὁποῖον ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου προσθέτει καὶ ὅλως ὑπογραμμίζει εἶναι ἡ ἄνευ ὁρίων καὶ πρὸς πάντα ἄνθρωπον ἐκδήλωσις τῆς ἀγάπης.
Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου διασώζεται μόνον ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴν Λουκᾶν. Ὁ τρίτος Εὐαγγελιστὴς ἔχει διηγήσεις, αἱ ὁποῖ αι δὲν διασώζονται ἀπὸ τοὺς ἄλλους Εὐαγγελιστάς, περιστρέφονται δὲ αὐταί, γύρω ἀπὸ τὸ ἑξῆς κυρίως θέμα: Τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς πτωχούς, τοὺς πάσχοντας, τοὺς περιφρονημένους, τὰς ἁμαρτωλὰς γυναῖκας, πρὸς ὅλους δηλαδὴ ἐκείνους, διὰ τοὺς ὁποίους κάθε ἀξιοπρεπὴς καὶ γνώστης τοῦ Νόμου Ἰουδαῖος ἠσθάνετο ἀποστροφὴν καὶ ἀπέφευγε τὴν σχέσιν καὶ συναναστροφὴν ἐκ φόβου μιάν σεως.

Ἄνθρωπος τίς ἤν πλούσιος. Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ἄνθρωπος τίς ἤν πλούσιος

Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. (Λουκᾶ ΙΣΤ´, 19–31)

Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ἡ παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου καὶ τῶν παθημάτων των φανερώνει ὅτι ὁ Κύριος ὄχι μόνον προτρέπει καὶ συμβουλεύει νὰ ἀπέχουν οἱ χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν τρυφήν, ἀλλὰ καὶ βασανίζει ἐκεῖνον, ποὺ ζῆ εἰς τὴν τρυφὴν καὶ τὸν τιμωρεῖ.

Ὁ μὲν Τερτυλλιανὸς καὶ οἱ Ἅγιοι Εἰρηναῖος Λουγδούνων, Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων καὶ Γρηγόριος ὁ Ρώμης, ὁ καλούμενος Διάλογος καὶ ἄλλοι ἱστορίαν ἐνόμισαν τὴν ἀνωτέρω διήγησιν τοῦ Εὐαγγελίου· ὁ δὲ θεῖος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ἐν ἁγίοις Ἀλεξανδρείας Κύριλλος καὶ ὁ Βουλγαρίας Θεοφύλακτος καὶ ἄλλοι παραβολὴν τὴν ἰδίαν διήγησιν ἀνεκήρυξαν.
Τὴν ἀπορίαν αὐτήν, ὅπως παρατηρεῖ ὁ διδάσκαλος τοῦ Γένους, Νικηφόρος Θεοτόκης, ἔλυσαν τὰ ἀναφανέντα παλαιὰ χειρόγραφα τοῦ Εὐαγγελίου, εἰς τὰ ὁποῖα πρὸ τοῦ «ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος» ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ λόγια· «Εἶπε δὲ καὶ ἑτέραν παραβολήν. Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος κ.λπ.».

Ἡ ἀνάστασις τῆς θυγατρός τοῦ Ἰαείρου καί ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης. Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ἡ ἀνάστασις τῆς θυγατρός τοῦ Ἰαείρου καί ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης 

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η´ 41–56, Ματθ. θ´, Μᾶρκ. ε´)

Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ὁ μὲν Ἰησοῦς, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος, ὑπέστρεψε ἀπὸ τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν. Οἱ δὲ ὄχλοι τὸν προσέμεναν, ἕνας μὲν διὰ τὴν διδασκαλίαν, ἄλλος δὲ καὶ διὰ τὰ θαύματα. Προσῆλθε λοιπὸν καὶ κάποιος ἄρχων τῆς συναγωγῆς, ὄχι παραμικρός τις ἢ πτωχός, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς πρώτους.
Προσθέτει καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὁ Εὐαγγελιστής, διὰ νὰ γίνη γνωριμώτερον τὸ θαῦμα, ὅτι ἀληθινὸν εἶναι. Προσπίπτει δὲ οὗτος εἰς τὸν Ἰησοῦ, ἐπειδὴ καὶ εἶχε ἀνάγκη, ὁποὺ θὰ ἔπρεπε καὶ χωρὶς νὰ ἔχη ἀνάγκην, νὰ προσπέσῃ καὶ νὰ τὸν γνωρίσῃ πὼς εἶναι Θεός.
Ὅμως καὶ ἡ θλῖψις πολλάκις ἀναγκάζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ δράμουν πρὸς τὸ καλόν. Διὰ τοῦτο λέγει καὶ ὁ Δαβὶδ «ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ τὰς σιαγόνας αὐτῶν ἄγξαι τῶν μὴ ἐγγιζόντων πρὸς σὲ» (ψαλμ. λα´).
Ἦτο λοιπὸν ἀρχισυνάγωγος ὁ Ἰάειρος καὶ εἶχε πένθος βαρύ. Καὶ τοῦτο, διότι τὸ παιδὶ ἦτο μονάκριβον, 12 χρονῶν, εἰς τὸ ἄνθος τῆς ζωῆς.