Ὁ ἀρχαῖος Καιάδας ἀναβιώνει εἰς τήν σύγχρονον Εὐρώπην!

 

Ὁ ἀρχαῖος Καιάδας ἀναβιώνει εἰς τήν σύγχρονον Εὐρώπην!

Σόκ προκάλεσε ἡ ἀπόφαση τῆς κυβερνήσεως τοῦ Βελγίου νὰ νομιμοποιήσει τὴν εὐθανασία παιδιῶν! «Τὴν προώθηση τῆς νομιμοποίησης τῆς εὐθανασίας στὰ παιδιὰ προωθεῖ ἡ βελγικὴ κυβέρνηση, ὅπως ἀναφέρει δημοσίευμα τοῦ Reuters.
 Μάλιστα τὸ δημοσίευμα ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὅτι τὸ Βέλγιο δείχνει ἀνοχὴ σὲ περιστατικὰ βιασμοῦ παιδιῶν καὶ τώρα προσανατολίζεται στὴν θέσπιση νόμου, ποὺ θὰ «ἀνοίγει τὸν δρόμο» στὴν εὐθανασία τους.
Τὰ ἀνήλικα θὰ πρέπει νὰ συμφωνοῦν ἐνῶ παράλληλα ἀπαραίτητη θὰ εἶναι καὶ ἡ συγκατάθεση τῶν γονιῶν τους, ἀλλὰ καὶ ἡ σχετικὴ ἰατρικὴ γνωμάτευση, ποὺ νὰ ὁδηγεῖ μία τέτοια κίνηση.
Ἀπὸ τὸ 2002, κάθε ἐνήλικος Βέλγος, ποὺ ἔχει τὶς ὑπογραφὲς δύο γιατρῶν νὰ βεβαιώνουν πὼς ὑποφέρει μὲ ἀβάσταχτο ψυχολογικὸ ἢ σωματικὸ πόνο, μπορεῖ νὰ ζητήσει νὰ τερματίσει τὴ ζωή του, συνήθως μέσῳ ἔνεσης μὲ θανατηφόρο μεῖγμα οὐσιῶν.
Οἱ ὑποβοηθούμενοι θάνατοι φτάνουν τὸ 1% τοῦ συνόλου. Γιὰ τοὺς ἀνήλικους προτείνεται νὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα ἐπιλογῆς τοῦ θανάτου ἐφόσον τὸ ζητοῦν, οἱ γονεῖς τους συναινοῦν καὶ ἕνας εἰδικὸς μπορεῖ νὰ πιστοποιήσει πὼς τὸ παιδὶ ἀντιλαμβάνεται πλήρως ὅλες τὶς συνέπειες τὶς ἀπόφασής του.

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Τό δίλημμα. Ψυχωφέλιμη ιστορία για την μετα θάνατο ζωή... (Βίντεο)

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Τό δίλημμα. Ψυχωφέλιμη ιστορία για την μετα θάνατο ζωή...

Πηγή  Ι.Ησυχαστήριο Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Πες μου, για ποιό λόγο κλαις με τόσο πόνο αυτόν που πέθανε; Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 Πες μου, για ποιό λόγο κλαις με τόσο πόνο αυτόν που πέθανε;

 Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Πες μου, για ποιό λόγο κλαις με τόσο πόνο αυτόν που πέθανε; Γιατί ήταν κακός; Ε, λοιπόν, όχι μόνο δεν πρέπει να κλαις, αλλά και να ευχαριστείς το Θεό, που σταμάτησε πια η κακία του.

Μήπως, απεναντίας, ήταν καλός; Και στην περίπτωση αυτή πρέπει να χαίρεσαι, γιατί πέθανε «πριν η κακία αλλάξει τη σύνεσή του ή η δολιότητα της αμαρτίας εξαπατήσει την ψυχή του».

Ήταν μήπως νέος; Και γι' αυτό ακόμα ευχαρίστησε το Θεό και δόξασέ Τον, γιατί τον πήρε κοντά Του. Όπως εκείνους που πηγαίνουν για ν' αναλάβουν κάποιο αξίωμα, τους κατευοδώνουμε με χαρά και ικανοποίηση, έτσι πρέπει ν' αποχαιρετάμε κι αυτούς που φεύγουν από τούτη τη ζωή, γιατί πηγαίνουν κοντά στο Θεό, όπου θ' απολαμβάνουν μεγάλη τιμή και ευτυχία.

Δεν λέω, βέβαια, ότι δεν πρέπει να λυπόμαστε για το χωρισμό από τ' αγαπημένα μας πρόσωπα, που πεθαίνουν, αλλά να μη λυπόμαστε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Γιατί θα παρηγορηθούμε αρκετά, αν σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος, που χάσαμε, ήταν θνητός, όπως όλοι μας.

Η τιμή των ιερών λειψάνων εις την ορθόδοξον παράδοσίν μας. Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού. (Μέρος Β΄ Τελευταίο)

Ἡ τιμὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων εἰς τὴν ὀρθόδοξον παράδοσίν μας.
Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

(Ἀπολογητικὴ μελέτη)

Μέρος Α΄   -   Μέρος Β' Τελευταῖο

Ὁ κόσμος, ὅπως ἀναφέραμε εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, καὶ γιʼ αὐτὸ ὀνομάζεται κόσμος, δηλαδὴ κόσμημα. Δὲν ταυτίζουμε τὸν κόσμο μὲ τὸ Θεό, ὅπως κάνουν οἱ κακόδοξοι πανθεϊστές, ἀλλὰ κάνουμε τὴ σαφῆ διάκριση μεταξύ τοῦ ἄναρχου Θεοῦ Δημιουργοῦ καὶ τῆς ἐν χρόνῳ δημιουργίας.

Ὁ κόσμος εἶναι προϊόν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ ἄρα τυγχάνει τῆς ἰδιαίτερης φροντίδας Του. Ὁλόκληρη τὴν ὑλικὴ κτίση, ζῶσα καὶ ἄψυχη, τὴ διαπερνᾶ ἡ ἄκτιστη ἐνέργειά Του, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται μὲ τὴ λειτουργία τῶν αἰώνιων φυσικῶν νόμων, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν καὶ συγκρατοῦν τὸ σύμπαν.
Ἡ ἀεὶ ὑπάρχουσα στὸν κόσμο ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ γιὰ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία τὸ λόγο τῆς ἱερότητάς του. Ἡ εἴσοδος τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο ἀποτελεῖ μιὰ ἐπίπονη καὶ θλιβερὴ παρένθεση, ἡ ὁποία ἔκλεισε μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὸ ἐπὶ γῆς ἀπολυτρωτικό Του ἔργο.

Η τιμή των ιερών λειψάνων εις την ορθόδοξον παράδοσίν μας. Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού (Μέρος Α΄)

Ἡ τιμὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων εἰς τὴν ὀρθόδοξον παράδοσίν μας.
Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

(Ἀπολογητικὴ μελέτη)

Μέρος Α΄   -   Μέρος Β' Τελευταῖο

Μιὰ ἀπὸ τὶς σφοδρότερες ἐπιθέσεις καὶ τὶς φρικωδέστερες συκοφαντίες κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τοὺς διάφορους χριστιανομάχους εἶναι ἡ δῆθεν «λειψανολατρία» ἡμῶν τῶν πιστῶν.
Λογὶς ἀθεϊστές, νεοπαγανιστές, ἀλλὰ καὶ ὀπαδοὶ αἱρετικῶν παραφυάδων, ὅπως Προτεστάντες καὶ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, προσάπτουν τὴν κατηγορία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ὅτι δῆθεν ἐφαρμόζει μορφὲς ἀκραίας δεισιδαιμονίας, μὲ ἀποκορύφωμα τὴ λατρεία πτωμάτων, λειψάνων, ὑλικῶν ἀντικειμένων κλπ!

Μάλιστα ἡ ἐπιχειρηματολογία τους φροντίζουν νὰ εἶναι λογικοφανής, ὥστε νὰ κλονίζονται οἱ ρηχοὶ στὴν πίστη, νὰ πείθονται οἱ ἀδαεῖς καὶ νὰ ἐκτιθέμεθα ὡς ὀρθόδοξοι! Αὐτὸς εἶναι ἄλλωστε καὶ ὁ στόχος κάθε μορφῆς συκοφαντίας κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, νὰ προκληθεῖ σύγχυση καὶ ἀναστάτωση στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα καὶ νὰ ἀποτοιχιστοῦν ἀπὸ Αὐτὴ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότεροι!

Βεβαίως ἔχουν γραφεῖ κατὰ καιροὺς πολλὰ γιὰ τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων. Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν γράψει περισπούδαστα θεολογικὰ σχόλια, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνο δικαιολογοῦν τὴν τιμὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων, ἀλλὰ τὴν ἐπιβάλλουν.

Γιατί ο Θεός παίρνει πλησίον του νεαρούς ή ώριμους εργάτας της Εκκλησίας; Ἀρχιμανδρίτου Μελετίου Βαδραχάνη

Ἐναγώνιο καί πονεμένο παρουσιάζεται τό ἀνωτέρω ἐρώτημα, κάθε φορά, πού ἀποθνήσκει νεαρό ἤ ὥριμο ἄτομο, πού εἶναι κληρικός, μοναχός ἤ μοναχή, ἀφιερωμένος ἤ ἀφιερωμένη στόν Χριστό καί στό ἔργο του.
Ἐνῶ προσφέρουν τόσα πολλά καί ἐνῶ εἶναι στήν ἀρχή ἤ τήν ἀκμή τῆς δράσεώς τους, πολλές φορές ὁ Θεός τούς παίρνει κοντά του καί ἀφήνει ἀπορφανισμένο τό ποίμνιό του. Καί εἶναι ἀκατάληπτο καί μή ἐξηγούμενο αὐτό τό ἐρώτημα, ἀφοῦ καί ὁ Παῦλος, πού ἐπιθυμοῦσε τόσο πολύ τήν ἕνωσή του μέ τό Χριστό διά τοῦ θανάτου, ἐν τούτοις προτιμοῦσε νά παραμείνει στή ζωή γιά τίς ἀνάγκες τῶν χριστιανῶν (πρβλ. Φιλιπ. 1, 21–26).
Τί ἀπάντηση μπορεῖ νά δοθεῖ στό ἐρώτημα αὐτό; Θά προσπαθήσουμε μερικῶς καί ἐνδεικτικῶς νά παραθέσουμε κάποιες σκέψεις, χωρίς νά ἐξαντλήσουμε ἐντελῶς τό θέμα  

Α΄. Οἱ λέξεις νέος καί γέρος στό χῶρο τῆς Γραφῆς καί τῆς πατερικῆς θεολογίας, στό χῶρο τῆς πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν διαφορετική διάσταση καί ἔννοια
α΄) Ὅσον ἀφορᾶ τόν ἴδιο τόν ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου καί γενικώτερα τόν κάθε ἄνθρωπο καί τήν προσωπική του τελείωση ἡ Γραφή ἀναφέρει·
«Γῆρας τίμιον οὐ τό πο- λυχρόνιον οὐδέ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται· πολιά δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις
καί ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος…Τελειωθείς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσεν χρόνους μακρούς» (Σοφ. Σολ. 4, 8–9·13).

Ο Πλούσιος και η ενάρετη χήρα

Το αληθινό γεγονός πού καταγράφουμε έγινε γύρω στο 1940, πριν από την έναρξη του πολέμου.
Ένας ιερεύς ο παπα- Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μια ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!!!
Ό παπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:
-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!
Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει.
Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:
-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω! και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσομε μετά;
-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.
' Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρα-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.
Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους ή αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πού συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιος θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιος θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!
και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν ή