«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Δημήτριος Νατσιός

«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»

Δημήτριος Νατσιός Δάσκαλος Νατσιός

Α! αί εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον»
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το «έστησαν» οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυνάστες- δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του.
Από την πρώτη ημέρα του ελευθέρου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα.

Ἐλευθερῶστε τήν πατρίδα ἀπό τήν ξένη κατοχή! π. Παϊσίου Παπαδοπούλου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ Φιλώτα

Ἐλευθερῶστε τήν πατρίδα ἀπό τήν ξένη κατοχή!

π. Παϊσίου Παπαδοπούλου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ Φιλώτα

Ἀπό τότε ποὺ ἔγινε ἡ προσχώρηση τῶν Ἑλλήνων στὸν Χριστιανισμὸ, ὄχι μόνο ἡ προσωπική μας ζωὴ, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐθνικὴ «κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολ. 3,3).
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ὑπῆρχε περίπτωση ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλὰς νὰ μὴ διώκεται. Ὁ Κύριος, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου Του, ρητῶς μᾶς προεῖπε· «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν» (Ἰωαν. 15,20).
Ποιοί μᾶς διώκουν; Αὐτοὶ ποὺ σταύρωσαν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Κάθε φορὰ, ὅμως, ποὺ ἡ πατρίδα μας σταυρώνεται, ὁ Ἰησοῦς ὡς Θεὸς τὴν ἀνασταίνει, διότι «εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν».

 Ἂς μὴ λησμονοῦμε τὴν ἐνθάρρυνσή μας· «εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα». Ἑπομένως τελικὰ θὰ νικήσουμε! 

Ὁ τρόπος γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχουμε αὐτὸ εἶναι νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸ θάνατο. Χρειάζεται δηλαδὴ στὴν ὕπαρξή μας, τὴν προσωπικὴ καὶ τὴν ἐθνική, νὰ καταβάλουμε τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν Χάρη τοῦ σταυροῦ.

Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης - υπέρ του γένους και της Πατρίδος

 Υπέρ του γένους και της Πατρίδος

Ο Γέροντας, ξεριζωμένος από την βρεφική του ηλικία, και έχοντας ζήσει την φρίκη του πολέμου και της Κατοχής, γνώριζε από την πείρα του ότι το να «διάγωμεν ήρεμον και ησύχιον βίον» είναι μεγάλη ευλογία.
Αγαπούσε την Πατρίδα και έλεγε: «Και η Πατρίδα είναι μια μεγάλη οικογένεια». Δεν επεδίωκε το εθνικό μεγαλείο, την δόξα και την ισχύ με την κοσμική έννοια, αλλά την ειρήνη, την πνευματική άνοδο και την ηθική ζωή των πολιτών, για να μας βοηθά και ο Θεός. Ούτε επιζητούσε την ασφάλεια για να απολαμβάνουν οι άνθρωποι τις ανέσεις τους.
Σε κάποιον Έλληνα θερμό πατριώτη που ζούσε στην Αμερική και προσπαθούσε να προβάλλη την Ελλάδα, συνέστησε ν' αγωνισθή για να αγιάση και ύστερα να προβάλλη σωστά και πνευματικά και την Ελλάδα.
Όπως οι Προφήτες του Ισραήλ συμμετείχαν στην ζωή του έθνους ενεργά με τον τρόπο τους, προσεύχονταν, θρηνούσαν, έλεγχαν βασιλείς, κήρυτταν μετάνοια και προφήτευαν για τα επερχόμενα δεινά, το ίδιο και ο Γέροντας δεν ήταν αδιάφορος και απαθής στα θέματα της Πατρίδος.

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.
Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίϊκα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. 

Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν