Τό μεγαλεῖον τῆς θυσίας. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Τό μεγαλεῖον τῆς  θυσίας

Μιχαὴλ Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἡ πολυεπίπεδη κρίση, πού βιώνει ὁ λαός μας καί διασύρεται ἡ χώρα μας, μᾶς ἀναγκάζει σέ μιά αὐτοεξέταση καί αὐτογνωσία. Ἴσως καί συνέλθουμε καί βροῦμε τόν ἑαυτό μας. Ἴσως καί ἀναγνωρίσουμε τόν ὑπαρξιακό μας αὐτομηδενισμό, καί τήν πνευματική μας πενία.
Δέν ἦταν λίγα τά ἐφιαλτικά χτυπήματα, πού δέχτηκε ἡ πατρίδα μας καί ὁ πατριωτισμός μας.

Ἡ Ἑλλάδα γέννησε τούς μεγαλύτερους ἥρωες, ἀλλά γέννησε καί ἀναίσχυντους καί ἀλόγιστους καί εὐτελιστικούς ἐφιάλτες.
Ἀλλ᾽ ἄν τούς ἐφιάλτες τούς βαριοσκεπάζει ἡ αἰώνια καταισχύνη, τούς ἥρωες τούς παραδίδει ἡ ἱστορία στήν αἰώνια δόξα, στεφανωμένους καί τιμημένους.

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.
Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίϊκα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. 

Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν