Περί Εκκλησιαστικής Μουσικής. Π. Ιωάννου Ρωμανίδου

themata-orthodoxias.blogspot.gr

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἴτε ὁ ἄθεος μαρξισμὸς εἴτε ἡ δεξιὰ μασωνία εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἴτε ὁ ἄθεος μαρξισμὸς εἴτε ἡ δεξιὰ μασωνία εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης

Στὴν διαδικασία τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως ἔχουμε μπροστὰ μας μία ἐπιστήμη. Αὐτὸ τὸ πράγμα ὅμως μπορεῖ νὰ πολιτικοποιηθεῖ; Δηλαδὴ μπορεῖ οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ποῦν πχ. ὅτι μόνο οἱ Ἀριστεροὶ μποροῦν νὰ ἔχουν νοερὰ προσευχή; Ἢ ὅτι ἐκεῖνος ποῦ ἔχει νοερὰ προσευχὴ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ εἶναι Ἀριστερὸς ἢ Δεξιός; Ὄχι, βέβαια.
Ὅποτε ἔχομε μία ἐπιστήμη, ποὺ λέγεται Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ συσχετισθεῖ μὲ τὴν Πολιτική.
Διότι ὁ ἀγαπῶν τὸν συνάνθρωπό του μεριμνᾶ γιὰ τὸν συνάνθρωπό του, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι αὐτὸς ὡς πρὸς τὶς πεποιθήσεις του. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπασχολεῖ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ στὰ ἰδεολογικὰ θέματα εἶναι πρῶτα- πρῶτα τὸ ἐὰν ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴν ἐλευθερία νὰ κάνει τὸ ἔργο Της, ποὺ εἶναι τὸ νὰ θεραπεύει τοὺς ἀρρώστους Της.

Ο «ψυχοπαθής» κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Ο «ψυχοπαθής» κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Ρωμανίδης Ιωάννης (Πρεσβύτερος(+).

Ποιος είναι ο ψυχοπαθής κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας; Ο κάθε άνθρωπος είναι ψυχοπαθής κατά την Πατερική έννοια. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος σχιζοφρενής για να είναι ψυχοπαθής. Ο ορισμός της ψυχοπάθειας από Πατερικής απόψεως είναι ότι ψυχοπάθεια υπάρχει στον άνθρωπο εκείνον που δεν λειτουργεί σωστά η νοερά ενέργεια μέσα του. Όταν δηλαδή ο νους του ανθρώπου είναι γεμάτος από λογισμούς, όχι μόνο κακούς λογισμούς, αλλά και καλούς λογισμούς.

Όποιος έχει λογισμούς, καλούς η κακούς μέσα στην καρδιά του, αυτός ο άνθρωπος από Πατερικής απόψεως είναι ψυχοπαθής. Ας είναι οι λογισμοί αυτοί ηθικοί, ακόμη και ηθικώτατοι, ανήθικοι η ο,τιδήποτε άλλο. Δηλαδή κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας όποιος δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε κατάστασι φωτισμού με την Χάρι του Αγίου Πνεύματος είναι ψυχοπαθής. Όχι όμως με την έννοια της Ψυχιατρικής. 

Ένα όμορφο σχέδιο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη για την ένωση Ορθοδόξων και Λατίνων

Έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης:

«Σε μια συζήτηση μου μ’ έναν Παπικό, τον ρώτησα:
-Μα εσείς θέλετε πραγματικά την ένωση;
Μου απάντησε:
-Ναι, πραγματικά την θέλουμε.
-Να σας δώσω ένα σχέδιο για την ένωση, του είπα, και η ένωση θα γίνη αμέσως.
Για να γίνη η ένωση μεταξύ Ορθοδόξων και Λατίνων επί παπικού θεμελίου, είστε υποχρεωμένοι να πείσετε τον κάθε Ορθόδοξο χωριστά. Υπάρχουν διακόσια εκατομμύρια Ορθόδοξοι, φαντασθήτε πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να πείσετε τον καθένα...Ενώ από δική σας απόψεως, ένας μόνο πρέπει να πεισθή να αλλάξη: ο Πάπας. Σε μας πρέπει ν’ αλλάξουν διακόσια εκατομμύρια. Άντε, λοιπόν, να πείσετε τον ένα, τον Πάπα, και η ένωση θα γίνη αμέσως».

πηγή: Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ.Βλάσιου Ιεροθέου, Εμπειρική Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη, τόμος Β΄, εκδ. Ι.Μονή Γενεθλίου Θεοτόκου (Πελαγίας) 2011, σελ. 428-429

thriskeftika.blogspot.com

Σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ἔθνους μας ἀπό δεκαετίες...

Στὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα π. Ἰω. Ρωμανίδη«Ἡ Ρωμηοσύνη», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1975, σελ. 35-36.) φαίνονται καθαρὰ τὰ σχέδια γιὰ τὴν “ἀφομοίωση τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ Εὐρωπαϊκοῦ”, μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ γνωστοῦ Ἀγγλοσάξωνα ἱστορικοῦ τῶν πολιτισμῶν Arnold Toynbee, τὰ ὁποῖα ἔγραφε τὸ 1965.
Ὁ πολιτισμὸς τῶν πνευματικῶν ἀπογόνων τῶν Φράγκων λέγεται δυτικὸς ἢ εὐρωπαϊκὸς καὶ ὄχι ἑλληνικὸς ἢ βυζαντινός, ἁπλούστατα διότι δὲν εἶναι ἑλληνικὸς οὔτε βυζαντινός, παρ᾽ ὅτι ὀφείλει πολλὰ εἰς αὐτούς. Οἱ Εὐρωπαῖοι ὄχι μόνον θεωρoῦν τερματισθεῖσαν τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὴν Δύσιν καὶ τὴν Ἀvατολήν, ὡς περιεγράψαμεν ἐν ὀλίγοις, ἀλλὰ καὶ πιστεύουν ὅτι πολὺ ὀλίγα ἔχουν ἀπομείνει ἀπὸ τὸν λεγόμενον βυζαντινὸν πολιτισμόν, δηλαδὴ τὴν Ρωμαιοσύνην, καὶ ὅτι οἱ σημερινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εὑρίσκονται πλέον εἰς τὸ χωνευτήριον τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν πλέον ὡς ξεχωριστὴ ὀντότης. Πολὺ ἀποκαλυπτικὰ ἐν προκειμένῳ εἶναι τὰ γραφόμενα τοῦ Toynbee περὶ τῶν σχέσεων μεταξύ του Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσεως, ἔνθα περιγράφονται παράλληλα σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, δηλαδὴ τῆς Ρωμηοσύνης, ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
Γράφει ὁ Toynbee, «Αὕτη ἡ ὁμόκεντρος ἐπίθεσις τῆς μοδέρνας Δύσεως κατὰ τοῦ Ἰσλαμικοῦ κόσμου ἐνεκαινίασε τὴν παροῦσαν σύμπλοκὴν μεταξὺ τῶν δύο πολιτισμῶν. Θὰ γίνη ἀντιληπτὸν ὅτι αὕτη εἶναι μέρος ἑνὸς μεγαλυτέρου καὶ φιλοδοξοτέρου κινήματος διὰ τοῦ ὁποίου ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς δὲν σκοπεύει τίποτε ὀλιγώτερον ἀπὸ τὴν ἐνσωμάτωσιν ὁλοκλήρου της ἀνθρωπότητος εἰς μίαν

Η Αποκάλυψις, η Ιερά Παράδοσις, η Αγία Γραφή και το Αλάθητον. π. Ιωάννης Ρωμανίδης

του Πρωτοπρ. π. Ιωάννου Ρωμανίδη

Από την κοίμηση του αειμνήστου Πρωτοπρεσβυτέρου και Καθηγητού της Θεολογίας π. Ιωάννου Ρωμανίδη, ως μνημόσυνο παρατίθεται εν συνεχεία τμήμα από το βιβλίο του της Δογματικής το οποίο μάς κατέλιπε
Τό κέντρον της Ιεράς Παραδόσεως είναι ο Χριστός και η μετ’ Αυτού κοινωνία και η περί Αυτού μαρτυρία των φίλων Αυτού προφητών, αποστόλων και αγίων. Εις την Παλαιάν Διαθήκην ο Χριστός απεκάλυπτεν Εαυτόν ασάρκως και εν Εαυτώ τον Πατέρα διά Πνεύματος Αγίου εις τούς προφήτας φίλους Αυτού’ μετά δέ την ενανθρώπησιν Αυτού εν σαρκί εις τούς φίλους Αυτού προφήτας, αποστόλους και αγίους.
Εν τή αποκαλύψει ως και εν τή Ιερά Παραδόσει έχομεν τρία τινα :
1) Τόν αποκαλύπτοντα και δοτήρα,
2) το αποκαλυπτόμενον ή την δωρεάν, και
3) τον δέκτην, φύλακα και μεταδότην της αποκαλυπτομένης δωρεάς.

1) Ο αποκαλύπτων δοτήρ είναι ο Θεός. Ο απεσταλμένος μεταφορεύς και εν Εαυτώ κατά φύσιν φέρων

Ορθοδοξία και θρησκεία. π. Ιωάννη Ρωμανίδη

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
ΠΑΤΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ

Τον τελευταίο καιρό άρχισαν να γράφονται άρθρα για τη σχέση της Ορθοδοξίας με την Θρησκεία. Και είναι γεγονός, ότι μετά τους πρώτους αιώνες χαρακτηρίζεται και ή Πίστη μας ως Θρησκεία. Με ποια έννοια όμως; Ό Πλούταρχος ταυτίζει την θρησκεία με την λατρεία. Λατρεία ασφαλώς έχει και ή Ορθοδοξία, άλλα δεν είναι μία απλή «κοινωνία λατρείας». Είναι Εκκλησία - Σώμα Χριστού. Στην Κ. Διαθήκη πουθενά δεν χαρακτηρίζεται ή Εκκλησία ως Θρησκεία, άλλ' ως «οδός» (Πράξ. 9, 2), δρόμος δηλαδή και τρόπος ζωής, που οδηγεί στην ένωση με το Χριστό, την θέωση. Τελικά «οδός» είναι ό ίδιος ο Χριστός (Ίωάν. 14, 62). Δεν μπορεί, λοιπόν, ό Χριστιανισμός (Ορθοδοξία) να χαρακτηρίζεται Θρησκεία; Ναι, άλλ' όχι όπως νοούν την Θρησκεία τα διάφορα θρησκεύματα του κόσμου, ακόμη και τα λεγόμενα μονοθεϊστικά. Πριν, λοιπόν, φθάσουμε σε ανεπίτρεπτες διενέξεις για ένα (πατερικα) ανύπαρκτο θέμα, ας ακουσθεί και ή σχετική διδασκαλία ενός αναντίρρητα μεγάλου δογματολόγους μας, του π. Ιωάννου Ρωμανίδη. Αναδημοσιεύουμε τα κείμενα του ως ευλαβές μνημόσυνο στην Μνήμη του (1 Νοεμβρίου 2001).
(π. Γ. Μεταλληνός)
(Αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Ί. Ρωμανίδη, Πατερική Θεολογία (πανεπιστημιακοί παραδόσεις του ακαδ. έτους 1983), έκδ. «Παρακαταθήκη», Θεσσαλονίκη 2004).


(1ον)
1. Ή Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία
 
Σε πολλούς επικρατεί ή αντίληψη ότι ή Ορθοδοξία είναι μία από τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μεριμνά Της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για τη ζωή μετά

Ομιλίες του π. Ιωάννη Ρωμανίδη (σε Mp3) . Αφιέρωμα στον Mέγα Θεολόγο και Ρωμηό του 20ου αιώνα.

Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης (1927 - 2001), ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους θεολόγους του 20ού αιώνα . Συνέβαλε όσο κανείς άλλος στoν επανευαγγελισμό της «ακαδημαϊκής θεολογίας» και μη, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως.
          Υποστήριζε τη σχέση Θεολογίας και ΆγιοΠνευματικής εμπειρίας και τους σταθμούς της πνευματικής πορείας των Αγίων: κάθαρση, φωτισμός, θέωση ως προϋπόθεση των Οικουμενικών Συνόδων και της αυθεντικής αποδοχής των, κάτι που έχει χαθεί στη Δύση, αλλά και στη Δυτικίζουσα δική μας θεολογική σκέψη.
          Ως δεινός ερευνητής της Ιστορίας του ευσεβούς ημών Γένους των Ρωμαίων με το περισπούδαστον έργον του, «Ρωμαιοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη» έδωσε την χαριστική βολή στους πάσης φύσεως Νεογραικούς και Γραικύλους που προ και μετά την Άλωσιν καθώς και εις τους Νεωτέρους χρόνους (Επανάστασις του 1821 μέχρι και σήμερον) απεργάζωνται την πνευματικήν δουλείαν εις τους εκτός Ρωμηοσύνης ποικιλωνύμους εχθρούς...

Θερμά ευχαριστώ τον αδελφό εν Χριστώ, Βασίλη από την Βέροια που μας παραχώρισε τις παρακάτω ομιλίες του π. Ι. Ρωμανίδη τις οποίες και ανεβάζω.

01. π.ΙΩΑΝ.ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ (14-1-1983) έως

19. ΙΓ΄π.ΙΩΑΝ.ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ και

20.ΣΧΕΣΙΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ (26-3-1991)

κατεβάστε από εδώ:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/p.I.Rwmanidis/p.I.Rwmanidis.zip


Aπόσπασμα από ομιλία του πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνού, που έγινε εκ μέρους του

Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της.

© Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

(1927 - 2001)

[Πρώτη δημοσίευση από τήν Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, Αγίου Όρους, στόν τόμο "Ορθοδοξία, Ελληνισμός, πορεία στην 3η χιλιετηρίδα" 1966, σελ. 67-87]

Εισαγωγικά

Το κλειδί δια την κατανόησιν της μεταβολής της Ορθοδόξου Καθολικής Παραδόσεως από παρανόμου εις νόμιμον θρησκείαν και κατόπιν εις επίσημον Εκκλησίαν, έγκειται εις το γεγονός, ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διεπίστωσε, ότι δεν είχε απέναντί της απλώς μίαν επί πλέον μορφήν θρησκείας ή φιλοσοφίας, αλλά μίαν καλώς οργανωμένην Εταιρίαν Νευρολογικών Κλινικών, αι οποίαι εθεράπευον την νόσον της θρησκείας και την αναζητούσαν την ευδαιμονίαν ασθένειαν της ανθρωπότητος και έτσι παρήγον φυσιολογικούς πολίτας με ανιδιοτελή αγάπην, αφιερωμένους εις την ριζικήν θεραπείαν των προσωπικών τους και των κοινωνικών νοσημάτων. Η σχέσις που ανεπτύχθη μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, ήτο ακριβώς αντίστοιχος προς την σχέσιν μεταξύ Κράτους και συγχρόνου Ιατρικής.