«Οι χλιαροί» (Ἀπ. γ´, 14-22). Μέρος Γ΄ (τελευταίο) Στέργιος Σάκκος, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

Ὁ Ἀγαπητός μέσα μας Στοργική προτροπή

 

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός μίλησε στούς Λαοδικεῖς σκληρά, ἀπότομα· τό ἀναγνωρίζει καί ὁ ἴδιος. Ἀλλά ὁ δριμύς του τρόπος ἐκφράζει τήν σφοδρή του ἀγάπη· τό ὁμολογεῖ ἀμέσως·
«Ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ, ἐλέγχω καί παιδεύω».
Ὅσο ἀποτροπιασμό περιεῖχε τό ρῆμα «ἐμέσαι» τόση τρυφερότητα περικλείει τό ρῆμα «φιλῶ», κι ὅση αὐστηρότητα ἀπέπνεε μέχρι τώρα ὁ λόγος τόση ἐνθάρρυνση ἐμπνέει στό ἑξῆς. Εἶναι ἀκριβῶς τά γνωρίσματα τῆς πατρικῆς ἀγάπης, μιᾶς ἀγάπης γνήσιας, πού ζητᾶ τό καλό τοῦ ἀγαπωμένου καί ὄχι τήν ἱκανοποίηση τοῦ ἀγαπῶντος, γι᾽ αὐτό μπορεῖ καί συνδυάζει σοφά τήν ἐπίπληξη μέ τό χάδι.
«Ὅν γάρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται» (Πρμ 3,18), εἶχε πεῖ ὁ θεόπνευστος παροιμιαστής καί τά λόγια του ἐπαναλαμβάνονται ἐδῶ ἀπό τά χείλη τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἐκκλησία τῆς Λαοδίκειας, παρ᾽ ὅλη της τήν ἀθλιότητα, δέν παύει νά εἶναι ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τήν στιγμή αὐτή βρίσκεται ἀκόμη μέσα στά σπλάγχνα του.
Πῶς εἶναι δυνατόν νά μή τήν ἀγαπᾶ; Γι᾽ αὐτό τῆς δείχνει τά λάθη της -τήν ἐλέγχει- καί τήν μαλώνει - τήν παιδεύει-, διότι θέλει νά ἀπαλ- λαγεῖ ἀπό τά ψεγάδια της καί νά τήν χαίρεται πανωραία. Ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης του εἶναι ἡ γεμάτη στοργή προτροπή τοῦ Χριστοῦ, πού ἀμέσως ἀκολουθεῖ·
«Ζήλευε οὖν καί μετανόησον!».
Ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι ἐκεῖνο πού ζημιώνει τά παιδιά του εἶναι ἡ χλιαρότητα, τά παρακινεῖ τώρα νά

«Οι χλιαροί» Β΄ Μέρος (Ἀπ. γ´, 14-22). Στέργιος Σάκκος, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

(2ον) Β´ Διάγνωση καί θεραπεία Αἰτία ἡ αὐτάρκεια 

Ὁ Χριστός ἑρμηνεύει τήν κατάσταση τῆς χλιαρότητος, πού κατακλύζει τούς χριστιανούς τῆς Λαοδίκειας ὡς ἑξῆς· «ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιος εἰμί καί πεπλούτηκα καί οὐδενός χρείαν ἔχω». Αἰτία ἀλλά καί ἔκφραση τῆς χλιαρότητός τους ἦταν ἡ αὐτάρκεια, πού νόμιζαν ὅτι εἶχαν.
Πίστευαν ὅτι εἶναι πλούσιοι καί ὅτι δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τίποτε. Καί εἶναι φυσικό, ὅποιος νιώθει αὐτάρκης νά χάνει τήν ζέση τῆς πίστεως, νά παύει νά στηρίζεται μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Ποιά ὅμως ἦταν τά πλούτη, γιά τά ὁποῖα καυχῶνταν οἱ Λαοδικεῖς;
Ἄν ἐπρόκειτο γιά ὑλικό πλοῦτο, εἶναι ἀπίθανο ὅτι θά ἀπασχολοῦσε τόν Κύριο. Μᾶλλον ἐννοεῖται ὁ πνευματικός πλοῦτος, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ αἴσθηση ἐπηρεάζεται ἀπό τήν ὕπαρξη τοῦ ὑλικοῦ.
Φαίνεται ὅτι ἡ ὑλική εὐμάρεια καί ὁ εὐδαιμονισμός τῆς ζωῆς εἶχαν δημιουργήσει στούς χριστιανούς τῆς Λαοδίκειας μία αὐταπάτη ὥς πρός τήν πνευματική τους κατάσταση καί ἔμεναν εὐχαριστημένοι ἀπό τήν χλιαρή τους προσφορά στόν Χριστό. Ἔνιωθαν πλούσιοι πνευματικά, καί μάλιστα νόμιζαν ὅτι πλούτησαν μέ τίς δικές τους δυνάμεις - αὐτό δηλώνει τό ἐνεργητικό ρῆμα «πεπλούτηκα»-.
 Ἡ αὐτοπεποίθησή τους δέ αὐτή τούς ὁδηγοῦσε στήν αὐθάδεια νά λένε ὑβριστικά ὅτι δέν ἔχουν

«Οι χλιαροί» (Ἀπ. γ´, 14-22). Μέρος Α΄ Στέργιος Σάκκος, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

Α´ Ἡ ἀρρώστια θερμόμετρο πνεύματος

Κύριο δεῖγμα ὑγείας τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ εἶναι ἡ καλή θερμοκρασία τοῦ σώματος.
Καί βασικό στοιχεῖο ὑγείας πνευματικῆς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ ζῆλος τῆς πίστεως. Ὅταν ἡ πίστη χάνει τήν θερμότητά της και ὁ ζῆλος ἀτονεῖ, τότε ὁ πιστός δέν μπορεῖ νά περ- πατᾶ τόν δρόμο τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖ νά χαίρεται τά δῶρα τῆς ἀγάπης του οὔτε κἄν ὄρθιος νά στέκεται κοντά του. Καί τό πιό φoβερό εἶναι ὅτι δέν ἀντιλαμβάνεται τό ἐπικίνδυνο τῆς καταστάσεώς του.
Ἀλάνθαστο καί αἰώνιο θερμόμετρο, γιά νά θερμομετροῦμε τόν ζῆλο μας καί νά ἐλέγχουμε τήν πνευματική μας ὑγεία, μᾶς ἔχει δώσει ὁ Κύριος τόν θεόπνευστο λόγο του.
Καί μέσα στήν Καινή Διαθήκη ἔχει καταχωρίσει μία γνωμάτευση γιά τά παιδιά του μέ τήν χλιαρή πίστη, στήν ὁποία περιγράφει τά συμπτώματα, ἀλλά δίνει καί τήν θεραπεία τῆς ἀρρώστιας.
Εἶναι ἡ πρός Λαοδικεῖς ἐπιστολή τῆς Ἀποκαλύψεως (3,14-22).
Ἡ Λαοδίκεια ἦταν σπουδαία πόλη τῆς Μ. Ἀσίας, χτισμένη στή νότια ὄχθη τοῦ Λύκου ποταμοῦ, δυτικά καί ὄχι πολύ μακριά ἀπό τίς Κολοσσές. Ἦταν ἐξέχων συγκοινωνιακός κόμβος καί μεγάλο ἐμπορικό κέν- τρο, καί φημιζόταν γιά τόν πλοῦτο της. Ὅταν καταστράφηκε ἀπό τούς μεγάλους σεισμούς τοῦ