Τί εἶναι ἡ ἡσυχία; Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Τί εἶναι ἡ ἡσυχία;

Ἄς δοῦμε τί εἶναι ἡ ἡσυχία.

«Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε ἕναν γέροντα, λέγοντάς του:

Τί εἶναι ἡσυχία, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ὠφέλειά της;

Ὁ γέροντας τοῦ ἀπάντησε:

Ἡσυχία εἶναι τὸ νὰ κάθεσαι στὸ κελί σου μετὰ γνώσεως καὶ φόβου Θεοῦ, ἀπέχοντας ἀπό κάθε κακία καὶ ὑψηλοφροσύνη. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἡσυχία γεννάει ὅλες τὶς ἀρετές, καὶ φυλάει τὸν μοναχὸ ἀπὸ τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ, μὴ ἀφήνοντάς τον νὰ πληγωθεῖ ἀπὸ αὐτά.

Ὦ ἡσυχία,

προκοπὴ μοναζόντων·

Ὦ ἡσυχία,

κλίμακα οὐράνιος, ὁδὸς βασιλείας οὐρανῶν, μητέρα τῆς κατάνυξης,

πρόξενος τῆς μετανοίας, καθρέπτης ὅπου βλέπουμε τὶς ἁμαρτίες μας,

Τί εἶναι ἡ ἡσυχία; Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἄς δοῦμε τί εἶναι ἡ ἡσυχία.

«Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε ἕναν γέροντα, λέγοντάς του:
Τί εἶναι ἡσυχία, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ὠφέλειά της;
Ὁ γέροντας τοῦ ἀπάντησε:

      Ἡσυχία εἶναι νὰ κάθεσαι στὸ κελί σου μετὰ γνώσεως καὶ φόβου Θεοῦ, ἀπεχόμενος ἀπό κάθε κακία καὶ ὑψηλοφροσύνη. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἡσυχία γεννάει ὅλες τὶς ἀρετές, καὶ φυλάει τὸν μοναχὸ ἀπὸ τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ, μὴ ἀφήνοντας αὐτὸν νὰ πληγωθεῖ ἀπὸ αὐτά.

Ὦ ἡσυχία, προκοπὴ μοναζόντων· ὦ ἡσυχία, κλίμακα οὐράνιος, ὁδὸς βασιλείας οὐρανῶν, μητέρα τῆς κατάνυξης, πρόξενος τῆς μετανοίας, καθρέπτης ὅπου βλέπουμε τὶς ἁμαρτίες μας, ἐσὺ ποὺ δείχνεις στὸν ἄνθρωπο τὰ πλημμελήματά του, ποὺ δὲν ἐμποδίζεις τὰ δάκρυα καὶ τοὺς στεναγμούς, ποὺ λαμπρύνεις τὴν ψυχὴ καὶ φέρνεις σὲ εἰρηνικὴ κατάσταση τὸν ἄνθρωπο!

Γεροντικόν - Περὶ ἡσυχίας

Α) Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ἀντώνιος: Ὅπως τὰ ψάρια, ὅταν μένουν ἕνα χρονικὸ διάστημα στὴν στεριὰ πεθαίνουν, ἔτσι καὶ οἱ μοναχοὶ οἱ ὁποῖοι καθυστεροῦν νὰ πᾶνε στὸ κελί τους ἢ κάνουν παρέα μὲ κοσμικοὺς χάνουν τὴν ἡσυχαστικὴ τάση. Ὅπως ἀκριβῶς τὸ ψάρι πρέπει νὰ εἶναι στὴν θάλασσα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ εἴμεθα στὸ κελί μας· μήπως καθυστερώντας ἔξω, ξεχνοῦμε τὴν ἐσωτερική μας φυλακή.

Εἶπε πάλι: Αὐτὸς ὁ ὁποῖος κάθεται στὴν ἔρημο καὶ ἡσυχάζει, τριῶν πολέμων ἀπαλλάσσεται, τῆς ἀκοῆς, τῆς λαλιᾶς καὶ τοῦ βλέπειν· μόνον δὲ ἔχει, αὐτὸ τῆς ἀκηδίας.

Β) Ὁ Ἀββᾶς Ἀρσένιος ὅταν ζοῦσε ἀκόμα μέσα στὸ παλάτι, προσευχόταν στὸν Θεὸ λέγοντας: Κύριε, ὁδήγησέ με πῶς νὰ σωθῶ. Καὶ τότε μία φωνὴ τοῦ εἶπε: Ἀρσένιε, φύγε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ θὰ σωθῇς.

Ὅταν δὲ ἀναχώρησε γιὰ νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν μοναχικὸ βίο, προσευχήθηκε πάλι τὸ ἴδιο. Καὶ τότε μία φωνὴ πάλι, τοῦ εἶπε: Φεῦγε, σιώπα, ἡσύχαζε. Αὐτὲς εἶναι οἱ ρίζες τῆς ἀναμαρτησίας.