Μετὰ τὶς ἀπανωτὲς εἰσαγωγὲς σὲ νοσοκομεῖα, λίγο καιρὸ πρὶν πεθάνει, ἔλεγε, ἡ ἀρρώστια καλὸ πράγμα εἶναι. Σὲ βοηθᾶ νὰ μὴν ἀγανακτᾶς, νὰ εἴμαστε ὑπέρ-εὐχαριστημένοι πού βρεθήκαμε σ’ αὐτὸ τὸ ἔργο, νὰ δοξάζουμε τὸν Θεό, δόξα σοι ὁ Θεός! δισεκατομμύρια φορὲς δόξα σοι, κι ἔκλαιγε… λέγοντας· Ἅγιος ὁ Θεός! Ὁ ἀναμάρτητος Χριστός, τί θέλει ἀπό μας; Χριστιανὰ τὰ τέλη.
Ἦλθε στὸν κόσμο νὰ σώσει ἁμαρτωλούς. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν φύλακα ἄγγελο, ποὺ θὰ ἔλθει ἐκείνη τὴν ὥρα, νὰ μᾶς προφυλάξει ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα μήν μᾶς πάρουν… Ἄχ, Θεέ μου, σῶσε με! Ἄχ, Θεέ μου, σῶσε με! Ἐλεήμων, ἐλέησον με ὁ Θεός!
Ἡ Παναγία, ποὺ εἶναι σὰ μιὰ μάνα νὰ μᾶς δεχτεῖ στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων… Κι ἐνῶ πονοῦσε τόσο πολὺ ὁ ἴδιος, σὰν νὰ τοῦ πριονίζαν τὸ γαγγραινιασμένο πόδι, εἶχε καὶ τὴν δύσπνοια, ἀπ’ τὴν καρδιακὴ ἀνεπάρκεια, παρακαλοῦσε γιὰ ἄλλους. Τὶς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς του, ἔλεγε·
Ἄχ, Θεέ μου, σῶσε τὴν ἀνθρωπότητα! Θεέ μου, σῶσε τὴν ἀνθρωπότητα! Δὲ θέλω τίποτ’ ἄλλο, δῶσε μου τὴν δύναμη καὶ τὸ κουράγιο τ’ ὄνομά σου νὰ ‘χω στὴν καρδιά μου…
Πέθανε στὸ νοσοκομεῖο Παπανικολάου, ὅπου εἶχε γίνει καὶ νέα εἰσαγωγὴ, ξημερώματα Δευτέρας 30 Αὐγούστου 2004, χωρὶς νὰ χάσει καθόλου τὶς αἰσθήσεις του. Ζήτησε ἀπ’ τὴ γυναίκα του, νὰ τῆς ἀσπαστεῖ τὰ χέρια, ποὺ τὸν φρόντισαν τόσο καιρό, κι ἄφησε μὲ εἰρήνη τὸ πνεῦμα του.
