Ἐν Πειραιεῖ τῇ 8ῃ Μαρτίου 2011
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Στό
ἀνακοινωθέν τῆς 2ᾳς Μαρτίου 2011 (βλ. εδώ) πού ἔτυχε σκληρῆς κριτικῆς καί εἰρωνικοῦ
σχολιασμοῦ ἀπό τούς κατεγνωσμένους διατάκτες καί ὑπεργολάβους τοῦ ἔντυπου καί
ἠλεκτρονικοῦ τύπου τοῦ διεθνιστικοῦ σιωνιστικοῦ λόμπυ, ἀναφέρθηκα σέ μία μόνο
πτυχή τοῦ φασιστικῆς ἐμπνεύσεως νομοσχεδίου Καστανίδη γιά τήν «καταπολέμηση
ὁρισμένων μορφῶν ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας μέσῳ τοῦ ποινικοῦ δικαίου» πού ἀφορᾶ
στήν γιά πρώτη φορά θεσμοθέτηση ἀπό τήν Ἑλληνική ἔννομη τάξη τῆς ἀντιθέου καί
αὐθαίρετης ἀλλαγῆς τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας μέ τήν πρόβλεψη καί ἑτέρου
γενετησίου, στό ἀνθρώπινο εἶδος, προσανατολισμοῦ πέραν τοῦ κατά φύσιν
ὑπάρχοντος.
Τό ὁλοκληρωτικῆς ὅμως ἐμπνεύσεως
τερατούργημα ἐνοχοποιεῖται περαιτέρω γιά ποινικές διατάξεις ἐντελῶς ἀόριστες
κατά παράβαση τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος καί τοῦ ἄρθρου 10 τῆς
Εὐρωπαϊκῆς Σύμβασης τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἄνθρώπου γιά τήν ἐλευθερία τῆς
ἔκφρασης.
Καταστρατηγοῦνται ἀκόμη μέ αὐτό, τό ἄρθρο 7 τοῦ Συντάγματος καί τό
ἄρθρο 7 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, πού κατοχυρώνουν
τήν ἀρχή ὅτι ὁ ποινικός νόμος πρέπει νά εἶναι σαφής καί ὁρισμένος. Παραβιάζεται
ἀκόμη τό ἄρθρο 16 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος πού προστατεύει τήν ἐλευθερία τῆς
τέχνης, τῆς ἐπιστήμης καί τῆς ἔρευνας.
