Μοναχός Γεώργιος Βατοπαιδινός (1908- (†)30-12-1998)
(Ένας Νικαιώτης Όσιος)
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Κυρίτσης τοϋ Νικολάου καί της Μαρίας γεννήθηκε στό χωριό Άγια Παρασκευή Κόνιτσας τό 1908. Νέος ήλθε σε γάμου κοινωνία καί απέκτησε πέντε τέκνα. Μέ τή σύμφωνη γνώμη της συζύγου του Σταυρούλας αναχώρησε γιά τό 'Άγιον "Ορος, άφού είχαν μεγαλώσει τά παιδιά του.
Μόνασε στην αρχή στή μονή Βατοπαιδίου καί κατόπιν στό Βατοπαιδινό Κελλί τού Αγίου Προκοπίου, όπου τό 1967 έκάρη μεγαλόσχημος μοναχός από τόν Γέροντα Νεόφυτο τόν Πνευματικό (+1967). Μετά από αποκάλυψη τού ενάρετου Γέροντα του, τού έδωσε ευλογία νά μεταβεί στον κόσμο.
"Αφησε τό αγαπημένο του 'Άγιον "Ορος καί κατοίκησε σέ διάφορα μέρη στή
Νίκαια τού Πειραιά, δίχως ποτέ νά πάει στό σπίτι καί τους δικούς του. «Έγώ», έλεγε, «είμαι μοναχός καί τήν οικογένεια μου τήν έχει αναλάβει ό Θεός. Αυτός ξέρει». Κατόπιν τόν φιλοξένησε μία ευσεβής οικογένεια σ' ένα φτωχό σπιτάκι τού κήπου. Συχνά έλεγε:
«Ή ταπείνωση γιά τήν ψυχή είναι ή αφάνεια καί γιά τό σώμα είναι ό κόπος».
Εργαζόταν μέ τά χέρια του γιά τόν επιούσιο άρτο πουλώντας εικόνες καί θυμιάματα. Οι επισκέψεις στά σπίτια ήταν μία ευκαιρία νά μιλά μέ απλότητα καί αγάπη στους ανθρώπους πού ήταν μακριά από τόν Θεό, πού έβριζαν καί δέν πίστευαν, καί να τους οδηγεί σέ μετάνοια καί στην αναζήτηση τού Θεού.
