Μοναχός Νεκτάριος Προδρομίτης (1808-1903)

Μοναχός Νεκτάριος Προδρομίτης (1808-1903)

Γεννήθηκε στην πόλη Χούση της Ρουμανίας το 1808 από ευσεβέστατους γονείς. Από μικρός ανεδείχθη σε άριστο πρωτοψάλτη με τη βαθιά του γνώση και τη γλυκύτατη φωνή του. Νέος, φερμένος από τον αδελφό του μοναχό Αθανάσιο, φόρεσε τα μοναχικά ράσα στη μονή Τσιολάνου Μπουζάου. Κατόπιν μαζί τα δύο αδέλφια, πήγαν για προσκύνημα στο Άγιον Όρος και τα Ιεροσόλυμα. Τελικά ο Νεκτάριος εκάρη μοναχός στη μονή Νεάμτς της Μολδαβίας.

Το 1845 τα δύο αδέλφια κατοίκησαν σ’ ένα Κελλί της περιοχής της Βίγλας της Μεγίστης Λαύρας, όπου έμειναν επί δεκαέξι έτη. Η υπέρμετρη άσκηση του Νεκταρίου ήταν θαυμαστή. Όλη την εβδομάδα την περνούσε δίχως να εξέρχεται διόλου του Κελλίου του, παρά μόνο τις Κυριακές κι εορτές, που πήγαινε με τον αδελφό του στη σκήτη του Προδρόμου, για να ψάλλει ως ένας ενσώματος άγγελος. Όλη τη Σαρακοστή ήταν έγκλειστος και τρεφόταν με μουσκεμένα κουκιά. Είχε το χάρισμα των δακρύων και την ευχή του Ιησού αέναη.

Διακρίθηκε και τελειοποιήθηκε στην ψαλτική τέχνη. Οι Αγιορείτες τον ονόμαζαν «νέο Κουκουζέλη», «το αηδόνι του Αγίου Όρους». Οι Ρουμάνοι τον έλεγαν «το αηδόνι της Μολδαβίας». Όλοι τον θαύμαζαν για την υπέροχη ψαλμωδία του. Κατένυσσε τους πάντες.

Η Πνευματική σχέση του π. Ιωάννη Παν. Παπανικολάου (1911 – 1987), ιερέως και διδασκάλου στα Αρφαρά Μεσσηνίας με το Άγιον Όρος

 π. Ιωάννης Παν. Παπανικολάου (1911 – 1987) 

Δεν θυμάμαι να είχαμε επισκεφθή με τον πατέρα κάποιο Μοναστήρι και να δεχθούμε κάτι φεύγοντας. Έχει μείνει έντονα χαραγμένο στη σκέψη μου το εξής γεγονός, στο τέλος Αυγούστου του 1975, μετά την προσκυνηματική μας επίσκεψη στη Μονή Κουτλουμουσίου.
 Κατά την αναχώρησή μας βλέπουμε με τον αδελφό μου τον Βασίλη κάτι ωραία μελισσόσυκα σε μια συκιά (πολύ νόστιμα σύκα) και τρέχουμε να κόψουμε μερικά. Ο πατέρας αντιλαμβάνεται την πρόθεσή μας και μας φωνάζει κοντά του. Συγχρόνως ο μοναχός που μας κατευόδωνε αντιλαμβάνεται την επιθυμία μας και τρέχει να μας γεμίσει ένα μικρό καλαθάκι και ευγενικά μας προτρέπει να τα πάρουμε για το δρόμο.
 Ο πατέρας αρνείται το δώρο παίρνει μόνο δύο σύκα για το Βασίλη και μένα, ευχαριστεί το μοναχό και συνεχίζουμε το δρόμο μας. Μετά από λίγα μέτρα δίνει από ένα σύκο στον καθένα μας και μας λέει: «Είναι Σεπτέμβριος, τα σύκα είναι λιγοστά, αλλά τροφή και φρούτο συγχρόνως για τον μοναχό. Εμείς σε δυο τρεις μέρες θα μπορούμε να φάμε όσα θέλουμε. Στην Καλαμάτα θα είμαστε». Ο πατέρας με την συμπεριφορά του και τα λόγια του μας έδωσε πολλαπλό μήνυμα που το θυμόμαστε ακόμα.