Tήν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς
ἡ Ἐκκλησία μας μεταξύ ἄλλων ἀκολουθιῶν ἔχει
καθιερώσει καί τό Μεγάλο Ἀπόδειπνο κάθε ἀπόγευμα περίπου στίς 5 με
6μ.μ.
Στήν πρώτη εὐχή τοῦ Μεγάλου
Ἀποδείπνου λέει «Καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τάς σάρκας
ἡμῶν, καί νέκρωσον τά μέλη ἡμῶν τά ἐπί τῆς
γῆς, ἵνα καί ἐν τῇ καθ’ὕπνον ἡσυχίᾳ
ἐμφαιδρυνώμεθα τῇ θεωρίᾳ τῶν κριμάτων σου».
Μέ τήν
εὐχή αὐτή παρακαλοῦμε τόν Θεό καί τοῦ λέμε :« Κατάργησε
καί μηδένισε τό σαρκικό μας φρόνημα, ὥστε καί κατά τή διάρκεια τῆς
νύχτας νά μήν περάσει αὐτός ὁ χρόνος ὡς μηδενικός, νά μήν
εἶναι χρόνος ἄχρηστος στή ζωή μας , νά μήν εἶναι χρόνος πού
θα περάσει χωρίς ψυχική καί πνευματική ὠφέλεια ἀλλά νά ἔχουμε
τή δυνατότητα κατά τήν διάρκεια τῆς νύχτας νά ἀναλογιζόμαστε καί νά
μποροῦμε νά ἔχουμε τή θεωρία, νά ἔχουμε τήν πνευματική
θεωρία, νά ἔχουμε τό νοῦ μας στραμμένο στόν Θεό, νά ἔχουμε
εὐαισθησία στή συνείδησή μας, ὥστε νά λειτουργεῖ καί ἡ
προσευχή.
Καί ὅλη αὐτή ἡ διάρκεια
τοῦ ὕπνου, νά μήν εἶναι χρόνος παθητικός ἀλλά χρόνος
ἐνεργητικός, χρόνος μέσα ἀπό τόν ὁποῖο, καλλιεργουμένης
τῆς προσευχῆς, καί μέσα στήν ἡσυχία τῆς νύχτας καί μέσα
στή χαλαρότητα τῶν ὑπολοίπων πνευματικῶν καί σωματικῶν
δυνάμεων, νά ὑπάρχει αὐτή ἡ βαθύτερη ἀφοσίωση στά σχέδια
καί τίς βουλές τόῦ Θεοῦ.
Μετά ἀπό ἕξι ψαλμούς πού
ἀκολουθοῦν, ἔχουμε τούς στίχους οἱ ὁποῖοι
μᾶς φέρνουν μπροστά μας ὅλη τή Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας
μας.
