Η Μαγεία στην Αφρική και η Ορθόδοξη δύναμη. Ομιλία Γέροντος Δαμασκηνού Γρηγοριάτη

Η Μαγεία στην Αφρική και η Ορθόδοξη δύναμη

Ομιλία Γέροντος Δαμασκηνού Γρηγοριάτη

Στην Αφρική όπου εφαρμόζεται πολύ η μαγεία, δίνει την λύση της η ορθοδοξία.
Ομιλία Γέροντα Δαμασκηνού αγιορείτη Μονής Γρηγορίου και ιεραποστόλου στο Κογκό Αφρικής. Συζητά τις εμπειρίες όπου έζησε εκεί.

Πατήστε για να ακούσετε την ομιλία και να διαβάσετε αναλυτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Δαμασκηνού με θέμα :
Ἡ δράσις τῆς μαγείας στήν Ἀφρική

Η Βασκανία και το «Μάτιασμα». Νικόλαος Γεωργαντώνης

Η Βασκανία και το «Μάτιασμα»

Νικόλαος Γεωργαντώνης

19 Φεβρουαρίου 2013
Η Βασκανία και το «Μάτιασμα» είναι γνωστά θέματα της κοινωνίας μας χωρίς όμως να έχουμε πλήρη γνώση της σημασίας τους. Ο Διάβολος από τη στιγμή που εξέπεσε από τον Παράδεισο, προσπαθεί να αποσπάσει τον άνθρωπο από τον Θεό.
Οι Πρωτόπλαστοι ξεγελάστηκαν από τον όφη (Διάβολο) και ενδύθηκαν τους «Δερμάτινους Χιτώνες» (αμαρτωλότητα, πτωτικότητα).
Αυτή η διαστροφή δεν τελειώνει, ακόμη και στις ημέρες μας. Με την τεχνική της Μαγείας, στην οποία εντάσσεται η Βασκανία και το «Μάτιασμα», προσπαθεί ο Διάβολος να απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται όταν ο άνθρωπος μένει μακριά από την Εκκλησία και δεν μετέχει πνευματικά στην Εκκλησία.

Ο ιστότοπος «Αγιορείτικο Βήμα» και τα «ξεματιάσματα». Χαράλαμπος Άνδραλης

Ο ιστότοπος «Αγιορείτικο Βήμα» και τα «ξεματιάσματα» 

Χαράλαμπος Άνδραλης Δικηγόρος-συγγραφέας

Με μεγάλη μας θλίψη, παρατηρήσαμε στο γνωστό χριστιανικό ιστολόγιο, συμβουλές για …αποτελεσματικό ξεμάτιασμα.
Με αφορμή λοιπόν αυτή την ατυχή ανάρτηση, κάνουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με αυτή τη δεισιδαιμονία που δυστυχώς έχει επικρατήσει στη συνείδηση μιας σημαντικής μερίδας του χριστιανικού λαού, κυρίως των ηλικιωμένων.
Σαφώς και η Εκκλησία μας δέχεται το «μάτι» ή σωστότερα βασκανία. Δεν δέχεται όμως σε καμία περίπτωση τις «ξεματιάστρες». Υπάρχει στα ευχολόγια της Εκκλησία ειδική ευχή του Μεγάλου Βασιλείου, την οποία διαβάζει μόνο ο ιερέας φορώντας πετραχήλι.
Εναλλακτικά μπορούμε και με την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» ή με οποιαδήποτε άλλη καθιερωμένη προσευχή της Εκκλησίας να αντιμετωπίσουμε τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Επομένως, οποιαδήποτε άλλη μέθοδος με την χρήση λαδιών, φλιτζανιών, πτυέλων και ακατανόητων «ευχών» είναι αναμφισβήτητα δεισιδαιμονίες. Και όπου δεισιδαιμονία, εκεί και ο διάβολος.

Ἀπαράδεκτη ἀνάρτηση σε «Ὀρθόδοξο Χριστιανικό» blog! Προσοχή στίς πλανεμένες ὑποδείξεις!

Πρόκειται γιά μία παλαιότερη ἀνάρτηση πού ἀνακαλύψαμε, πού ὅμως δέν παύει νά ἔχει ἐπισκεψιμότητα ἀπό ἀναγνῶστες μέχρι καί τώρα ( ὅπως θά δεῖτε καί στά σχόλια ). Ἄρα ἡ ἐπιρροή καί πλάνη πού μπορεῖ νά ἀσκήσει ἔστω καί σέ μία ψυχή, δέν εἶναι ἀμελητέο ζήτημα. Τό περίβλημα τῆς «χριστιανικῆς» παρουσίας τοῦ ἱστολογίου, σίγουρα θά ἀσκήσει αἴσθημα ἀσφάλειας καί ὀρθότητας σέ κάποιους πνευματικά ἀδυνάτους καί θά τούς περάσει τήν κακοδοξία.

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον:

πῶς μία τέτοια ἀνάρτηση, βρίσκει φιλοξενία στό ἐν λόγῳ «Χριστιανικό» ἱστολόγιο;!

Πρέπει νά προσέχουμε:

α) γιατί ζοῦμε σέ καιρούς χαλεπούς, ἰδιαίτερα γιά τήν πνευματική ζωή καί κατάσταση τῶν ἀνθρώπων, πού βουλιάζουν ὅλο καί περισσότερο στήν ἀποσταστία ἀπό τόν Θεό καί στήν ὑπερβολική χαλάρωση τῶν ἠθῶν καί

Περί Μαγείας. Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Περί Μαγείας 
Ὁμιλία Ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κατερέλου  καθηγουμένου τῆς Ι. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος.
Ἡ ομιλία πραγματοποιήθηκε στήν Στουτγγάρδη Γερμανίας, στόν Ἱ. Ναό Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.

α)Μαγεία εἶναι ὁ εὔκολος τρόπος τοῦ ἐπιτυγχάνειν τῆ συνεργεία πονηρῶν πνευμάτων.
β)Ἡ Μαγεία εἶναι ἄρνηση πίστεως. γ) Πῶς λύνονται τά μάγια;
δ) Πότε χρειάζονται οἱ ἐξορκισμοί; ε) Τά καμουφλάζ τῶν μάγων κ.λ.π


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Ἀρχείο Ἀναβάσεων

Διαβάστε ἤ ἀκούστε σχετικά :
Διαφορά Ψυχοπάθειας -Διαμονισμοῦ καί Δαιμονικῆς προσβολῆς. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

π.Δαμασκηνός - Ἀφρική-Μαγεία

Μία θαυμαστή ἀνακοίνωσις τοῦ Βασιλείου. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Μία θαυμαστή ἀνακοίνωσις τοῦ Βασιλείου.

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τήν παροῦσα διήγησι θά μᾶς τήν κάνει ὁ Πιστός Χριστιανός μας Βασίλειος, δάσκαλος στό ἐπάγγελμα καί ψάλτης τῆς ἐκκλησίας τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μπουζιουμπούρας. Βαπτίσθηκε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2004 καί ἔχει πόθο νά γίνη μοναχός.
Τήν νύκτα τῆς 30ης Αὐγούστου 2006, ἐνῶ κοιμόταν, εἶδε τό ἑξῆς θαυμαστό ὄνειρο. Ἰδού πῶς τό διηγεῖται ὁ ἴδιος:
«Ἐγώ ὁ Βασίλειος ἀναφέρω στόν πνευματικό μου Πατέρα τό ὄνειρο τό ὁποῖον εἶδα δύο φορές, τήν 30ην Αὐγούστου καί μία φορά πρίν μία ἑβδομάδα.
Στόν ὕπνο μου λοιπόν εἶδα ὅτι ἤμουν μέσα σέ ἕνα πολύ ὡραῖο λιβάδι, στό ὁποῖον ὑπῆρχαν πράσινα χόρτα, λουλούδια καί στό μέσον ὑπῆρχαν τρία δένδρα γεμᾶτα ἀπό πολύ καλούς καρπούς. Τέτοιοι καρποί δέν ὑπάρχουν στόν κόσμο.
Ὅταν ἐγώ πλησίασα νά κόψω ἀπ᾿ αὐτούς τούς καρπούς, ἀπ᾿ αὐτή τήν κατεύθυνσι ἦλθε μία φωνή ἀπό ἄνδρα, τόν ὁποῖον δέν εἶδα, πού μοῦ ἔλεγε: «Βασίλειε, Βασίλειε...». Ἐγώ ξαφνιάσθηκα καί ἀπό τόν φόβο μου ἤμουν ἕτοιμος νά φύγω  τρέχοντας. Ἔλεγα τότε μέσα μου τήν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθησέ με».

Λάμπει ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ. Ἐμπειρίες τοῦ ζεύγους Ἀθανασίου καί Μαρίας. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Λάμπει ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στήν γιορτή τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου τοῦ ἔτους 2005 βαπτίσθηκαν στήν ἐκκλησία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου 15 μπουρουντέζοι Ἀδελφοί μας. Ἀνάμεσά τους καί ὁ τελειόφοιτος τῆς νομικῆς Δαμασκηνός Bilizi. Δέν τοῦ ζήτησα ἀκόμη νά μοῦ περιγράψει τί αἰσθάνθηκε στήν βάπτισί του.
Ὅμως, μόνος του μοῦ εἶπε ὅτι, ὅταν πῆγε τό ἀπόγευμα στό σπίτι του, μετά τήν βάπτισί του, ἐκρέμασε τόν ξύλινο μεγάλο Σταυρό πού τοῦ ἔδωσα, στό τοῖχο τοῦ δωματιοῦ του.
Τό βράδυ, μετά τήν προσευχή του,  πρίν κοιμηθῆ, εἶδε ἕνα  θαυμαστό φαινόμενο. Ἀπό τόν Σταυρό ἔβγαιναν ἀκτῖνες φωτός, πού ξεχύνοντο μέσα στό δωμάτιό του. Ταυτόχρονα ἄκουσε καί μία ὡραία ψαλμωδία, πού ἔλεγε στά σουαχίλι: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ἐμπειρίες τοῦ ζεύγους Ἀθανασίου καί Μαρίας

Τί αἰσθάνθηκε ὁ Χριστιανός Ἰωάννης ἀπό τό Μπουρούντι μετά τό βάπτισμά του. Τώρα ἔχω τήν δύναμι νά βαδίζω στήν ἁγιότητα. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τί αἰσθάνθηκε ὁ Χριστιανός μας Ἰωάννης  Sabushimike ἀπό τό Μπουρούντι μετά τό βάπτισμά του.

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἔγραψε σέ χαρτί τά παρακάτω λόγια στήν γλῶσσα σουαχίλι καί μοῦ τό ἔδωσε. Τό παραδίδω στούς ἀναγνῶστες μου μεταφρασμένο:
«Ἡ ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μου, ἡ 23 Δεκεμβρίου 2005 εἶναι γιά μένα μία ἡμέρα, τήν ὁποία δέν θά ξεχάσω ποτέ στήν ζωή μου.
Ἀπό τότε ἠμπόρεσα νά γνωρίσω τήν ἀληθινή αἴσθησι στήν πνευματική ζωή. Λέγω αὐτό διότι ἄλλαξα στήν συμπεριφορά μου.
Αἰσθάνομαι ὑπερήφανος γι᾿ αὐτά τά δῶρα καί τά χαρίσματα πού μοῦ ἔδωσε ὁ Φιλάνθρωπος Θεός. Εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν ζωή μου πού ἔζησα αὐτές τίς ἐμπειρίες, ἰδιαίτερα τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μου.
Ἡ μαρτυρία μου συνίσταται σέ τρία μεγάλα μέρη:
1. Αἰσθάνθηκα ἀλλαγή μέσα στήν καρδιά μου.
2. Ἄλλαξε ριζικά ἡ ἐξωτερική συμπεριφορά μου καί
3. Ἄλλαξε ὅλη ἡ ζωή μου.
Ἡ καρδιά μου ἀπό τότε πού βαπτίσθηκα εἶναι πλέον σταθερή. Αἰσθάνομαι εἰρηνικός, ἐνῶ πρίν, ὅταν ἤμουν καθολικός δέν εἶχα αὐτή τήν εἰρήνη στήν καρδιά μου.

Ἐπισκευές τῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου Νικολάου στό Καλεμί τοῡ Κογκό. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἐπισκευές τῆς ἐκκλησίας  τοῦ ἁγίου Νικολάου στό Καλεμί τοῡ Κογκό

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στίς 11 Ἰανουαρίου 2004 μαζί μέ τόν π. Ἰωσήφ ἐφύγαμε ἀπό τήν πόλι Μπουκάβου γιά νά φθάσουμε ἀεροπορικῶς στό Καλεμί. Στίς 9 παρά 10 τό πρωΐ πετάξαμε γιά τό Καλεμί. Πετούσαμε πάνω ἀπό τήν λίμνη Ταγκανίκα. Τό θέαμα ἦτο ἀξιοθαύμαστο.
 Δεξιά νά βλέπουμε τίς ὄχθες, τίς κοιλάδες καί τά καταπράσινα βουνά τοῦ Κογκό καί ἀριστερά μακριά τήν παραλία τῆς Τανζανίας.
 Μετά ἀπό δύο ὧρες φθάσαμε στό Καλεμί. Εἶχε εἰδοποιηθῆ ὁ μοναδικός ἕλληνας, ὁ κ. Γεράσιμος Κάππαρης καί μᾶς περίμενε ἐκεῖ. Στόν προαύλιο χῶρο τοῦ σπιτιοῦ του, ὑπάρχει κι ἕνα ἄλλο σπίτι, ἐλεύθερο καί προορισμένο γιά τήν φιλοξενία τῶν ὁποιωνδήποτε ξένων πού ἔρχονται ἀπό Εὐρώπη κυρίως καί ἔχουν σχέσι μέ τήν λειτουργία τοῦ ἐργοστασίου τῶν τσιμέντων, ὅπου ἐργάζεται ὁ ἕλληνας αὐτός.
Ἐκεῖ λοιπόν φιλοξενηθήκαμε καί φαγητό ἐτρώγαμε μαζί μέ τήν οἰκογένειά του, πού ἀποτελεῖται ἀπό τήν ἀγκολλέζα σύζυγό του, τήν κ. Ρόζα καί τά τρία μικρά παιδιά του.
Μᾶς ἐπληροφόρησε ὅτι ἐδῶ στό Καλεμί ἔγιναν μεγάλες μάχες, τό 2001 μεταξύ τῶν Ρουαντέζων καί Κογκολλέζων στρατιωτῶν, ὅτι ἔριξαν οἱ ἀντιμαχόμενες παρατάξεις βόμβες καί ὅτι αὐτοί, κατέβαιναν κάθε φορά μέσα στό ὑπόγειο φυλάκιό τους. Πολλοί σκοτώθηκαν, ἄλλοι ἔφυγαν γιά τό ἐσωτερικό τῆς χώρας.

Καντήλια τῶν Ἁγίων ἀνάβουν μόνα τους. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Καντήλια τῶν Ἁγίων ἀνάβουν μόνα τους

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τό ἄνοιγμα τῶν θυρῶν τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος προκάλεσε ἐντύπωσι στούς διερχομένους. Μάλιστα μερικοί μᾶς ρωτοῦσαν: "Γιατί τόσα χρόνια εἴχατε κλειστή τήν ἐκκλησία σας; Μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἐρχώμαστε ἤ εἶναι ἐκκλησία μόνο γιά εὐρωπαίους;
Ἀλλά μεγαλύτερη χαρά εἶχαν οἱ Ἅγιοί μας. Καί μᾶς τό ἀπέδειξαν. Τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος τελέσαμε τόν ἑσπερινό. Μετά τό τέλος, ὡς συνήθως κάνουμε στό Ἅγιον Ὄρος, ἔσβησα ὅλα τά καντήλια (τό τέμπλο ἔχει 12) καί ἄφησα μόνο ἕνα τοῦ Χριστοῦ καί ἕνα στήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου τοῦ ναοῦ.
Συγκεκριμένα ἄφησα ἀναμμένο τό καντήλι τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας. Ἀφοῦ ἔσβησα τά ὑπόλοιπα ὅλα καί εὑρισκόμουν στό μέσον τοῦ ναοῦ γιά νά φύγω μαζί μέ τόν π. Ἰωσήφ, βλέπω μέ ἔκπληξί μου ὅτι τό καντήλι τῆς ἐνθρόνου Παναγίας, δίπλα ἀριστερά τοῦ τέμπλου, ὅπως κυττάζουμε ἀπέξω, ἔκαιγε.
 Ρώτησα τόν π. Ἰωσήφ μήπως ἐπῆγε ἐκεῖνος καί τό ἄναψε καί μοῦ εἶπε: "Ὄχι, ἐγώ δέν ἀσχολοῦμαι μέ τά καντήλια καί μόλις τώρα βγῆκα ἀπό τό Ἱερό". Εἶπα μέ τόν λογισμό μου, ὅτι δέν ἐβύθισα καλά μέσα τό φυτίλι κι ἄναψε πάλι. Ἐπῆγα καί τό ἔσβησα. Φεύγοντας, εἶδα ἀπό μακριά ὅτι τά ἀναμμένα καντήλια ἦσαν τά δύο πρῶτα.

Περιστατικά ἀπό τό ἱεραποστολικό κλιμάκιο τοῦ Μπουρουντί. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Οἱ πρῶτες ἡμέρες στήν πρωτεύουσα τοῦ Μπουρούντι, τήν Μπουζιουμπούρα

 Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Οἱ πρῶτοι φίλοι πού ἐγκάρδια χαιρετοῦν τόν πρῶτο ὀρθόδοξο ρασοφόρο στό Μπουρούντι, ἀπό τόν Νοέμβριο τοῦ 2003, εἶναι οἱ μουσουλμᾶνοι. Τόν θεωροῦν μουφτῆν, δηλαδή θρησκευτικό ἀρχηγό ἰσλαμικοῦ κράτους, ἐπειδή κι αὐτοί φοροῦν κάποιο μαῦρο ράσο κι ἕνα σάν σκοῦφο μαῦρο στό κεφάλι τους. Τόν  χαιρετοῦν λέγοντάς του: «Σαλάμ αλέκομ, πού σημαίνει εἰρήνη σέ σένα».
Τά αὐτοκίνητα σταματοῦν νά ἰδοῦν τόν παράξενο ἐπισκέπτη. Τά παιδιά γελοῦν, τόν κυττάζουν περίεργα, οἱ μεγαλύτεροι νέοι τόν φωνάζουν: «Οσάμα μπι Λάντεν». Ὅπου καί νά σταθῆ ὁ παράξενος ταξιδιώτης, τόν  κυκλώνουν πολλοί καί μέ πολλή περιέργεια τόν ἐρωτοῦν νά μάθουν τί ἄνθρωπος εἶναι, ποιά θρησκεία ἀκολουθεῖ. Στήν ἐρώτησί του ἐάν ξέρουν κάτι γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μερικοί τοῦ ἀπήντησαν: Εἶναι μία αἱρετική ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀπεκόπη ἀπό τό Βατικανό».
Ἀφ᾿ ὅτου ὁ παράξενος ρασοφόρος ἔβαλε ἐπιστήθιο Σταυρό γιά νά γλυτώσει ἀπό τίς ἐνοχλήσεις τοῦ κόσμου καί τούς χαιρετισμούς τῶν μουσουλμάνων, ἡσύχασε κάπως ὁ κόσμος.

Πόσην ὕβριν ἔχουν νὰ προξενήσουν εἰς τὸν Χριστὸν ἐν τῇ κρίσει οἱ τοὺς μάγους καλέσαντες. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Πόσην ὕβριν ἔχουν νὰ προξενήσουν εἰς τὸν Χριστὸν ἐν τῇ κρίσει οἱ τοὺς μάγους καλέσαντες.

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Ἐὰν ὅμως νικηθῆτε ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν, καὶ φιλοζωΐαν, καὶ καταφρονήσετε μὲν τὸν Χριστόν, καὶ τοὺς Ἁγίους αὐτοῦ, καὶ ἀθετήσετε τὴν πίστιν, καὶ τὴν εὐσέβειαν, προστρέξετε δὲ εἰς τοὺς δαίμονας, καὶ μάγους, καὶ μάγισσας, διὰ νὰ σᾶς ἰατρεύσουν, ἢ ἄλλην βοήθειαν νὰ σᾶς κάμουν, νὰ εἰξεύρετε ὅτι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, ἔμπροσθεν εἰς ὅλο τὸ πλῆθος τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἔχετε νὰ γενῆτε καύχημα μὲν εἰς τὸν διάβολον, ὀνειδισμὸς δὲ καὶ ὕβρις εἰς τὸν Χριστόν· διότι ὁ διάβολος τότε ἔχει νὰ καυχηθῇ ἐναντίον τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ εἰπῇ· ἰδοὺ οὗτοι οἱ Χριστιανοὶ διὰ παραμικρὰν ἀσθένειαν, ὁποῦ τοὺς ἠκολούθησε, καὶ διὰ ὀλίγην ἀνάγκην ὁποῦ ἔλαβον, ἀθέτησαν μὲν ἐσένα, καὶ τὴν ἰδικήν σου πίστιν, καὶ ἀγάπην, ὅστις τοὺς ἔπλασες, καὶ τοὺς ἀνέπλασες καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ὑπέμεινας θάνατον, ἐπρόστρεξαν δέ, καὶ κατέφυγον εἰς ἐμένα, καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μου βοήθειαν, ὁποῦ οὔτε τοὺς ἔπλασα, οὔτε θάνατον διὰ λόγου τους ἔλαβον, καὶ ἐπροτίμησαν περισσότερον τὴν ἰδικήν μου ἀγάπην, ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου· ἔτσι τὸ βεβαιοῖ ὁ Οὐρανοφάντωρ Βασίλειος· «ὁ νῦν ἀπατῶν ἡμᾶς, καὶ διὰ τῶν κοσμικῶν δελεαμάτων λήθην ἐμποιεῖν ἡμῖν τοῦ εὐεργέτου μηχανῇ πάσῃ σπουδάζων, ἐπ᾿ ὀλέθρῳ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐναλλόμενος ἡμῖν καὶ ἐπεμβαίνων, εἰς ὀνειδισμὸν τότε προσοίσει τῷ Κυρίῳ τὴν ἡμετέραν καταφρόνησιν, καὶ ἐγκαυχήσεται τῇ ἀπειθείᾳ καὶ ἀποστασίᾳ ἡμῶν, ὥστε, οὔτε κτίσας ἡμᾶς,

Τό παράλυτο παιδάκι περπάτησε. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τό παράλυτο παιδάκι περπάτησε

Θαύματα Ἁγίων καί ἐμπειρίες Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν στήν Ἱεραποστολή τῆς Ἀφρικῆς

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τόν Δεκέμβριο τοῦ 2005 ἔφυγε ὁ παπᾶ Λάζαρος μ᾿ ἐντολή τοῦ Προϊσταμένου τῆς Ἱεραποστολῆς π. Μελετίου νά κάνει τίς γιορτές τοῦ Δωδεκαημέρου στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ χωριοῦ Μουτσάτσα, μακριά 200 χιλιόμετρα.
Ὁ π. Λάζαρος εἶναι ἕνας ἀγαθός λευΐτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁμοιάζει στήν ἀρετή, στήν ὑπομονή, στήν ἀγάπη γιά τόν Οἶκο τοῦ Θεοῦ μέ τόν Ἅγιο τῆς Ἀθήνας τόν παπᾶ Νικόλαο Πλανᾶ.
Ἡ ἁπλότητά του εἶναι παροιμιώδης. Ἡ βαθειά του ταπείνωσις καί ἡ πίστις ἀνοίγουν τόν θόλο τοῦ οὐρανοῦ καί φθάνουν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ ὅλα τά μηνύματά του καί οἱ θερμές προσευχές του. Τόν ἀγαπᾶ λοιπόν ὁ Θεός καί τόν ἀκούει, διότι καί ὁ παπᾶ Λάζαρος Τόν ἀγαπᾶ καί τόν ὑπηρετεῖ μέ ἄκρα αὐταπάρνησι καί αὐτοθυσία.
Θά πρέπει κάποτε νά γραφῆ ἕνα ὁλόκληρο βιβλίο γι᾿ αὐτόν τόν ἅγιο κογκολλέζο Κληρικό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας στήν Κεντρική Ἀφρική.
Ὅταν ἔφθασε λοιπόν ὁ π. Λάζαρος στήν Μουτσάτσα καί περπατοῦσε γιά τήν ἐκκλησία-λασποκαλύβα, τόν σταμάτησε μία ἄγνωστη γυναῖκα πού κρατοῦσε στό χέρι της κι ἕνα παιδάκι περίπου 6 ἐτῶν, τό ὁποῖον περπατοῦσε μέ τά τέσσερα. Τοῦ λέγει:

Oἱ μάγοι ὑστεροῦνται τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ ρίπτονται εἰς τὴν κόλασιν. Oἱ μάγοι χειρότερα ἔχουν νὰ κολασθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ὅτι αἱ μάγοι ὑστεροῦνται τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ ρίπτονται εἰς τὴν κόλασιν.

 Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Ἵνα δὲ μὴ γίνῃ ὁ λόγος οὗτος ἐκτεταμένος, συντέμνω τὰ πολλὰ λόγια εἰς ὀλίγα, καὶ λέγω· Χριστιανοὶ ἀδελφοί, κάμετε ἀποχὴν τῶν δαιμονικῶν καὶ μαγικῶν ἔργων, διότι ὅποιος μεταχειρίζεται φαρμακείας καὶ μαγείας, αὐτός, ὄχι μόνον εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν λαμβάνει τὰς φοβερὰς παιδείας τοῦ Θεοῦ, τοὺς φρικτοὺς ἀφορισμοὺς τῶν Ἁγίων Συνόδων, καὶ τὰς σκληρὰς τιμωρίας τῶν Βασιλικῶν νόμων, ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ εἰς τὴν ἄλλην ζωὴ διώκεται ἀπὸ τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια ἀγαθά, καὶ μέρος δὲν ἔχει τελείως εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν· ποῖος τὸ βεβαιώνει; ὁ Οὐρανοβάμων Παῦλος λέγων· «φανερὰ δὲ ἐστὶ τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστιν, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία... ἃ προλέγω ὑμῖν, καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες, Βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Γαλ. ε´ 19)· ἔξω λοιπὸν τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν ἐσεῖς οἱ μάγοι, ἔξω οἱ γητευταί, ἔξω οἱ μάντεις, ἔξω οἱ δένοντες τὰ ἀνδρόγυνα, ἔξω οἱ πιστεύοντες, καὶ καίοντες τοὺς βρικόλακας, ἔξω οἱ ζητοῦντες βοήθειαν ἀπὸ τοὺς μάγους διὰ νὰ κερδίσουν τὴν κρίσιν ὁποῦ ἔχουσιν, ἔξω οἱ κατασκευάζοντες τὰ φυλακτήρια, ἔξω τὰ κακογραΐδια, ἔξω οἱ προσκαλοῦντες εἰς τὰς ἀσθενείας των μάγους, καὶ μάγισσας, καὶ Ἀτσιγκάνας, ἔξω οἱ μεταχειριζόμενοι τὰ μαγικά, ἔξω καὶ οἱ εἰς τοὺς μάγους προστρέχοντες·

Ἡ ἱστορία ἑνός Κατηχητοῦ. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

 Ἡ ἱστορία ἑνός Κατηχητοῦ

Θαύματα Ἁγίων καί ἐμπειρίες Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν στήν Ἱεραποστολή τῆς Ἀφρικῆς

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Εἴπαμε ὅτι στήν Σαντόα ἔφθασε ἡ Ἐκκλησία μας ἐξ αἰτίας τῆς ἐπισκέψεως τοῦ π.Ρωμανοῦ στούς ἐκεῖ συγγενεῖς του. Ὁ Πάστορας πού τόν πλησίασε καί τόν ἐρώτησε γιά τήν πίστι του, ἔγινε κατηχούμενος καί σέ ἕξι μῆνες βαπτίσθηκε μέ τό ὄνομα Τιμόθεος.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος λοιπόν, ἀρκετά πλούσιος καί δημόσιος ὑπάλληλος, ἔκτισε ἐκκλησία-λασποκαλύβα στήν εὐρύχωρη αὐλή τοῦ σπιτοῦ του καί ἔγινε ὁ πρῶτος κατηχητής τῆς Ὀρθοδόξου ἐκεῖ ἐκκλησίας μας.
Μή γνωρίζοντας τήν ἐσωτερική πνευματικότητα καί τήν ταπείνωσι τήν ὁποία πρέπει νά διαθέτει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί μάλιστα ἕνας διδάσκαλος τῆς Πίστεώς μας καί ἐπηρεασμένος ἀπό τήν πλάνη τοῦ προτεσταντισμοῦ ἐπί τόσα χρόνια, πλανήθηκε ἀπό τόν διάβολο.

Τόν παρεκίνησε ὁ διάβολος νά σκορπίσει καί νά διαλύσει ὅ,τι εἶχε κάνει μέχρι τότε ἀπό πλευρᾶς  ὀρθόδοξου. Ἔδιωξε τούς Πιστούς καί τούς Κατηχουμένους καί τούς εἶπε ὅτι αὐτή ἡ ἐκκλησία εἶναι τοῦ σατανᾶ καί πρέπει νά γυρίσουν στήν παλιά τους, τήν προτεστάντικη Κοινότητα.

Ὁ Διάβολος πρέπει νὰ φοβῆται τοὺς Χριστιανούς, καὶ ὄχι οἱ Χριστιανοὶ τὸν διάβολον. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ὅτι ὁ Διάβολος πρέπει νὰ φοβῆται τοὺς Χριστιανούς, καὶ ὄχι οἱ Χριστιανοὶ τὸν διάβολον. - Ὅτι ἂν θέλουν οἱ Χριστιανοί, ὁ διάβολος γίνεται μέγας ἢ μικρός.

 Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Πλὴν καὶ αὐτὴν τὴν ληστρικὴν καὶ μερικὴν ἀρχήν, ὁποῦ τώρα ἔχει ὁ διάβολος, καὶ τὴν ἀπάτην ὁποῦ μεταχειρίζεται, κατὰ ἄλλον τρόπον δὲν εἰμπορεῖ νὰ τὴν ἐνεργήσῃ, πάρεξ μὲ τὴν θέλησιν τὴν ἰδικήν μας καὶ συγκατάθεσιν, καὶ μὲ τὴν συγχώρησιν καὶ ἄδειαν τὴν ἐκ Θεοῦ, διότι ὁ μὲν διάβολος προσβάλλει καὶ πολεμεῖ τὸν ἄνθρωπον μὲ τοὺς κακοὺς λογισμούς, ὅμως εἰς τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου στέκεται, ἢ νὰ δεχθῇ τὴν προσβολὴν τῶν λογισμῶν, ἢ νὰ μὴ τὴν δεχθῇ, χωρὶς κᾀμμίαν βίαν· ὅθεν λέγει ὁ Δαμασκηνὸς Ἰωάννης·
«προσβάλλειν μὲν τῷ ἀνθρώπῳ συνεχωρήθησαν, (οἱ δαίμονες δηλαδὴ) βιάζεσθαι δὲ τινα οὐκ ἰσχύουσιν· ἐν ἡμῖν γάρ ἐστι δέξασθαι τὴν προσβολήν, ἢ μὴ δέξασθαι» (Θεολογικ. Βίβλ. β´ Κεφ. ιθ´)· τί φοβεῖσθε λοιπὸν Χριστιανοὶ τὸν διάβολον;
ὁποῦ δὲν εἰμπορεῖ νὰ σᾶς κάμῃ κᾀμμίαν βίαν; ὁ διάβολος μᾶλλον πρέπει νὰ φοβᾶται ἐσᾶς, καὶ ὄχι ἐσεῖς τὸν διάβολον, διότι ἐσεῖς εἶσθε ἐνδεδυμένοι μὲ ὅλην τὴν ἁμαρτωσίαν, καὶ πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ·
ἐσεῖς ἔχετε τὴν σφενδόνην τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου Σταυροῦ, μὲ τὸ ὁποῖον καὶ ἀπὸ μακρόθεν σφενδονίζετε ὅλους τοὺς δαίμονας· ἐσεῖς φορεῖτε, ὡς μάχαιραν δίστομον, τὸ φοβερὸν ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον φοβοῦνται καὶ τρέμουν οἱ δαίμονες·

Ἡ νοερά προσευχή μέ θεράπευσε. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἡ νοερά προσευχή μέ θεράπευσε

Θαύματα Ἁγίων καί ἐμπειρίες Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν στήν Ἱεραποστολή τῆς Ἀφρικῆς

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ ἴδιος κατηχητής τῆς Σαντόας Γεώργιος, μοῦ διηγήθηκε καί τό παρακάτω προσωπικό θαῦμα. Ἰδού πῶς τό διηγεῖται:
«Τόν Μάϊο τοῦ 2006  ἐλάβαμε πρόσκλησι στίς ἐνορίες μας νά ἔλθουμε στό Κολουέζι γιά τό μηνιαῖο σεμινάριο τῶν Κατηχητῶν ὅλης τῆς ἐπαρχίας Κατάγκα.
Ὅταν ἔφθασα στό Κολουέζι μοῦ ἐμφανίσθηκε μία περίεργη ἀρρώστεια, ἡ ὁποία ἀπό τότε πού γεννήθηκα δέν μοῦ ἔχει συμβεῖ ποτέ. Πρίσθηκαν τά πόδια μου, τά χέρια μου καί τά μάτια μου. Τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα στό ἱεραποστολικό νοσοκομεῖο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων γιά ἐξετάσεις.
Οἱ γιατροί μας Τιμόθεος καί Βασίλειος δέν διεπίστωσαν κάποια συγκεκριμένη πάθησι. Ἐγώ ὅμως εἶχα ζαλάδες. Οἱ ἄλλοι Κατηχητές μοῦ ἔλεγαν ὅτι εἶχε κατέβει ἡ στάθμη τοῦ αἵματός μου γι᾿ αὐτό παρατηρεῖται αὐτή ἡ ζάλη.
Οἱ γιατροί δέν βρῆκαν τίποτε κι ἐγώ γύρισα στό Κέντρο τῆς Ἱεραποστολῆς. Κατέφυγα μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, στήν Παναγία καί στόν Ἅγιο Γεώργιο Προστάτη τοῦ Κέντρου μας.

Oἱ θησαυροὶ εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς δίδει εἰς ὅποιον θέλει. Oἱ Χριστιανοὶ εἰς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ προστρέχουν καὶ εἰς τοὺς Ἁγίους διὰ νὰ τοὺς φανερώνουν τί ἔχασαν. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ὅτι οἱ θησαυροὶ εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς δίδει εἰς ὅποιον θέλει. - Ὅτι οἱ Χριστιανοὶ εἰς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ προστρέχουν καὶ εἰς τοὺς Ἁγίους διὰ νὰ τοὺς φανερώνουν τί ἔχασαν.

 Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Οἱ θησαυροί, ἀδελφοί, καὶ τὸ χρυσίον καὶ ἀργύριον εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς ὁποῖον θέλει τὸ δίδει, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· «ἐμὸν τὸ ἀργύριον, καὶ ἐμὸν τὸ χρυσίον, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Ἀγγ. β´ 9)· καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς λέγει· «καὶ γε πᾶς ἄνθρωπος, ᾧ ἔδωκεν ὁ Θεὸς πλοῦτον, καὶ ὑπάρχοντα» (Ἐκκλ. ε´ 18)· λοιπὸν ἐσεῖς πρέπει νὰ δουλεύετε κατὰ Θεὸν τὰς τέχνας σας, καὶ μέσα εἰς τὸν κόπον τῶν χειρῶν σας, ἐκεῖ εὑρίσκεται ὁ θησαυρός, καὶ τὸ χρυσίον, καὶ τὸ ἀργύριον· κατὰ τὸ παράδειγμα ἐκείνου τοῦ φρονίμου γεωργοῦ, ὅστις ἀποθνήσκων εἶπεν εἰς τὸν υἱόν του πῶς ἔχει μέσα εἰς τὸ χωράφι του θησαυρὸν κεκρυμμένον· ὁ δὲ υἱός του σκάπτωντας βαθέως τὸ χωράφι, καὶ ζητῶντας τὸν θησαυρόν, ἐκ τῆς σκαφῆς καὶ καλλιεργίας, ηὐτύχησε τὸ χωράφι, καὶ οὕτως ἐπλούτησεν ὁ ἄνθρωπος· καὶ ἂν εἶναι συμφέρον διὰ τὴν ψυχήν σας, ὁ Θεὸς σᾶς δίδει καὶ θησαυρόν, καὶ σᾶς κάμνει πλουσίους, χωρὶς ἐσεῖς νὰ ζητήσετε, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς σᾶς προστάζει νὰ μὴ τοῦ ζητῆτε τοιαῦτα, ἀλλὰ νὰ ζητῆτε πρῶτον τὴν βασιλείαν του, καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ ὁ πλοῦτος, αὐτὰ σᾶς προστίθενται χωρὶς ζητήσεως· «ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ´ 33)· ἐὰν δὲ ἐχάσετε ζῶα, ἢ δούλους, ἢ ἄλλα τοιαῦτα, μὴ τρέχετε εἰς τοὺς μάγους καὶ δαίμονας, διὰ νὰ σᾶς τὰ φανερώσουν· ὄχι, ἀλλὰ προστρέχετε εἰς τοὺς Ἅγίους, τοὺς θεράποντας τοῦ Θεοῦ, καὶ παρακαλεῖτε αὐτοὺς μετὰ πίστεως,

Ἕνα παιδάκι ἔπεσε στό ποτάμι. Τό Ἅγιο Ποτήριο ἔβγαζε φωτεινές ἀκτίνες. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

 Ἕνα παιδάκι ἔπεσε στό ποτάμι...

Θαύματα Ἁγίων καί ἐμπειρίες Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν στήν Ἱεραποστολή τῆς Ἀφρικῆς

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στίς 5 Αὐγούστου 2005 ὁ π. Μελέτιος, μοῦ διηγήθηκε ὁ Κατηχητής Εἰρηναῖος, μέ τήν ὁμάδα τῶν συνεργατῶν του ἐπῆγαν στό Lubudi νά κάνουν βαπτίσεις στό ποτάμι. Τότε ἦλθαν πολλοί καί ξένοι ἄνθρωποι νά ἰδοῦν τίς βαπτίσεις καί τόν εὐρωπαῖο ἱεραπόστολο μέ τά μαῦρα ροῦχα καί τά ἄσπρα γένεια του.
Ἕνα παιδάκι στεκόταν στήν ἀπέναντι ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, 12 μέτρα μακριά ἀπό τόν τόπο τῆς τελετῆς καί παρακολουθοῦσε. Παραπάτησε ὅμως καί ἔπεσε στό ποτάμι σέ μεγάλο βάθος. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ταράχθηκαν καί ἔτρεξαν πρός τό μέρος ἐκεῖνο. Περίμεναν τό παιδί νά ἔχει πνιγεῖ. Παραδόξως ὅμως βγῆκε πάλι στήν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ, χωρίς νά κλαίει καί ἦταν τελείως ὑγιέστατο. Οἱ ἴδιοι οἰ ἄνθρωποι ἔλεγαν ὅτι ἡ διάσωσις τοῦ παιδιοῦ ὀφείλεται σέ θαῦμα, διότι μία πτῶσις ἀπό τέτοιο ὕψος εἶναι ἀδύνατον νά μή ἔχει τραγικά ἀποτελέσματα.

Τό Ἅγιο Ποτήριο ἔβγαζε φωτεινές ἀκτίνες

Τί κακὰ παθαίνουν ἐκεῖνοι ὁποῦ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς δαίμονας θησαυροὺς. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Τί κακὰ παθαίνουν ἐκεῖνοι ὁποῦ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς δαίμονας θησαυροὺς.

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἀδελφοί μου Χριστιανοί, ἔχετε πίστιν στερεὰν εἰς τὸν Κύριον, καὶ μὴ πιστεύετε τελείως εἰς τὴν πρόγνωσιν τῶν δαιμόνων, μηδὲ προστρέχετε εἰς αὐτοὺς διὰ νὰ σᾶς φανερώσουν θησαυρούς, ἢ ἄλλα πράγματα ὁποῦ ἐχάσετε· α´ διότι πολλοὶ ζητοῦντες ἀπὸ τοὺς δαίμονας θησαυροὺς διὰ τῶν μάγων, ἄλλοι μὲν ἔχασαν τὸν νοῦν τους, καὶ ἔμειναν τρελλοί, ἄλλοι δὲ ἔχασαν καὶ τὴν ἰδίαν ζωήν· καὶ ὅποιος θέλει ἂς ἀναγνώση εἰς τοὺς λόγους τοῦ Ἱεροκήρυκος Προκοπίου σελ. 220 διὰ νὰ ἰδῇ ἐκεῖνον τὸν ἄσωτον, ὁ ὁποῖος ζητῶντας ἀπὸ τοὺς δαίμονας, τὸν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός του κεκρυμμένον θησαυρόν, ἀπὸ μίαν φοβερὰν θεωρίαν ὁποῦ εἶδεν, τόσον ἐφοβήθη, ὁποῦ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀπέθανε· β´ διότι οἱ δαίμονες εἶναι τόσον φθονεροί, ὥστε ὁποῦ οὐδὲ τοὺς θησαυροὺς τοῦ Κόσμου θέλουν νὰ μεταδώσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ νὰ τοὺς ἀπολαμβάνουν.
Καὶ τοῦτο βεβαιοῖ ἡ σοφωτάτη ἐκείνη καὶ ἁγιωτάτη Συγκλητική, λέγουσα πρὸς τὰς Μοναχάς· «καὶ τί μέγα ἔχειν ἡμᾶς ἀντιπάλους (τοὺς δαίμονας δηλαδὴ) πρὸς τὸ ὕψος ὁρμώσας, ὅπου γε καὶ πρὸς τὰ εὐτελῆ φθονοῦσι;
 Καὶ γοῦν τοὺς ὑπὸ τὴν γῆν τεθαμμένους θησαυρούς, οὐ συγχωροῦσι λαμβάνειν τοὺς ἀνθρώπους» (ἐν τῷ Βίῳ αὐτῆς τῷ συγγραφέντι ὑπὸ τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου)·