«Ἀπειλὲς τῆς “Νέας Ἐποχῆς” στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. (3ον.–Τελευταῖον). Ἰωάννης Μηλιώνης

«Ἀπειλὲς τῆς “Νέας Ἐποχῆς”  στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»* (3ον.–Τελευταῖον)

 Ἰωάννης  Μηλιώνης

Παρουσιάζουν τὸν Θεὸ ἀπατεώνα καὶ τὴν Ἐκκλησία… δολοφόνο

 Ἀπό τό ἄλλο μέρος, στά ἔργα του, ὁ Πούλμαν[8] παρουσιάζει τό Θεό ἀπατεώνα, τήν Ἐκκλησία νά ἀπαγάγει, νά βασανίζει καί νά δολοφονεῖ γιά νά ἐπιτύχει τούς στόχους της, πού εἶναι -μεταξύ ἄλλων- καί «ἡ κλοπή παιδικῶν ψυχῶν».
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει, κατά τόν Πούλμαν, ἀπό τή γέννησή του, τό προσωπικό του δαιμόνιο, μέ τό ὁποῖο ἔχει στενότατο δεσμό. Ὁ Θεός δέν ὑπῆρξε ποτέ ὁ πανάγαθος Δημιουργός, ἀλλά εἶναι ψεύτης, κακός καί σκληρός.
Οἱ καλοί, στό ἔργο τοῦ Πούλμαν, εἶναι οἱ ἐκπεσόντες ἄγγελοι -βασικό δόγμα τοῦ Νεο-Γνωστικισμοῦ-, ἐνῶ οἱ «Ἐκκλησίες σέ ὅλους τούς κόσμους εἶναι διεφθαρμένες καί ἀνήθικες». Ὅλοι, μά ὅλοι, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κακοί, σκληροί, μέθυσοι, δολοφόνοι πού «θυσιάζουν παιδιά στό σκληρό Θεό τους».

«Ἀπειλὲς τῆ «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»(2ον). Ἰωάννης Μηλιώνης

 «Ἀπειλὲς τῆ  «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»(2ον)

 Ἰωάννης  Μηλιώνης

Κράμα ἀκράτου τρόμου

 δ) Ὁ Ρόαλντ Ντάλ (Roald Dahl, 1916 - 1990). Οἱ ἄσχημες, τραυματικές παιδικές ἐμπειρίες τοῦ Dahl ἀντικατοπτρίζονται στό συγγραφικό του ἔργο, ἀλλά καί στήν ἐπαγγελματική του σταδιοδρομία, ἡ ὁποία ὑπῆρξε ταραχώδης.
Μέ τήν ἔκρηξη τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ὁ Dahl τοποθετεῖται στήν «Βρετανική Ὑπηρεσία Συντονισμοῦ Ἀσφαλείας» (British Security Coordination), ὑπηρεσία τῆς γνωστῆς MI6[6], συντάσσοντας προπαγανδιστικό ὑλικό ὑπέρ τῆς Ἀγγλο- Ἀμερικανικῆς συμμαχίας, κυρίως γιά Ἀμερικανική κατανάλωση.

«Ἀπειλὲς τῆ «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας». Ἰωάννης Μηλιώνης

 «Ἀπειλὲς τῆ  «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»*

 Ἰωάννης  Μηλιώνης

 (1ον) Το παιχνίδι ἦταν πάντα ἀναπόσπαστα συνδεδεμένο μέ τό παιδί· συχνά καί μέ τούς ἐνήλικες. Δέ νοεῖται ἀνθρώπινη δραστηριότητα πού νά μή ἔχει ἀνάγκη τῆς ψυχαγωγίας· προσοχή ὅμως, ὄχι τῆς διασκέδασης, ἀλλά τῆς ψυχαγωγίας, τῆς ἀγωγῆς τῆς ψυχῆς.
Διασκέδαση εἶναι ἡ δραστηριότητα[1], πού δίνει τόν μηχανισμό στούς ἀνθρώπους νά ἁπαλύνονται ἀπό τίς στρεσογόνες καταστάσεις τῆς καθημερινότητας καί νά χαλαρώνουν. Εἶναι, ὅπως λέγεται, πολύ σημαντική διαδικασία στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν βοηθᾶ νά ἐκτονώνεται, νά δραπετεύει ἀπό τήν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καί ἔτσι ἔχει, δῆθεν, εὐεργετική ἐπίδραση, καθώς ἡ πραγματικότητα τῆς ζωῆς κουράζει σωματικά καί ψυχικά τόν ἄνθρωπο, πού ἀνταποκρίνεται στίς εὐθύνες της.
Διαφέρει σημαντικά ἀπό τήν ψυχαγωγία καθώς ἐκδηλώνεται ὄχι μέ τόν στοχασμό καί τήν σκέψη, πού ἀπαντᾶται κατά τήν παρακολούθηση π.χ. μιᾶς θεατρικῆς παράστασης, ἀλλά μέ θορυβώδη γέλια, χαμόγελα καί ἐμφανῆ συμμετοχή τοῦ σώματος κατά τή διαδικασία αὐτή.