Περί σιωπής. Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Περί σιωπής

Το να σιωπάς είναι πράγματι αποτέλεσμα και καρπός βασιλικής και ευγενικής παιδείας. Αυτός που έμαθε να σιωπά, αυτός έμαθε και να μιλάει. Γιατί η σιωπή είναι προϊόν σύνεσης όχι μικρότερης από το να μιλάει κανείς συνετά.
Έτσι λοιπόν αυτός που δεν ξέρει να σιωπά, ούτε να συζητάει μπορεί. Για τον νέο μάλιστα, η σιωπή δημιουργεί περιβάλλον ασφαλές΄ και μάλιστα όταν ακούει τον άλλον και δεν ταράζεται ούτε αντιμιλάει με άπρεπα λόγια.
Ακόμη κι αν τα λόγια που ακούει δεν του πολυαρέσουν, να τα ανέχεται και να περιμένει να σταματήσει ο συνομιλητής του. Ούτε αμέσως να προβάλλει την αντίρρησή του, αλλά, όπως λέει ο Αισχίνης, να του αφήνει χρόνο, μήπως και θέλει να προσθέσει κάτι ακόμη στα λεγόμενά του ο άλλος, ή κάτι να διορθώσει ή να αφαιρέσει από μόνος του.
Αυτοί δε που αμέσως διακόπτουν, ούτε ακούν ούτε ακούγονται, μιλούν σ’ αυτούς που ταυτόχρονα μιλούν κι έτσι καταλήγουν να φέρονται άσχημα (Πλούταρχος).
Η σιγή είναι μητέρα τής προσοχής, κρίκος τής πύλης τού ουρανού, κλειδί τού Παραδείσου» (Ιωάννης της Κλί­μακας).
Η σιγή είναι ένδειξη σωφροσύνης' ωστόσο, αυτή, από μόνη της, δεν μπορεί να φέρει τη μεταμέλεια. Ακόμη κι αυτούς που δεν έχουν παιδεία, η σιωπή τους μεταμορφώνει σε φρόνιμους και σεμνούς.

Ο διεθνής σιωνισμός, ο πόλεμος κατά των Χριστουγέννων, η Εβραϊκή τηλεόραση, και οι οφειλόμενες απαντήσεις στο ορθόδοξο πλήρωμα.

Αναμένουμε από την ελληνική ομογένεια στην Αμερική αλλά και τους ιεράρχες που θίχτηκαν από τiς δηλώσεις «περί σιωνισμού» του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ να "συγκινηθούν" με την ίδια θέρμη για τα παρακάτω, έστω και με καθυστέρηση.




περισσότερα παρακάτω

Η Εκκλησία εν ακινησία και σιωπή, Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΤΑ τελευταία χρόνια ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀκούγεται, θὰ ἔλεγα καὶ δὲν κινεῖται. Φθάσαμε στὸ ἄλλο ἄκρο. Ἐπὶ ἡμερῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου γινόταν πολὺς καὶ καθημερινὸς θόρυβος. Ὁ ἀείμνηστος ἐπεδίωκε τὴν καθημερινή του προβολὴ στὸ γυαλὶ τῆς τηλεόρασης. Περίσσευαν οἱ ἐνοχλητικές του δηλώσεις, οἱ ὁποῖες σπάνια εἶχαν πνευματικὸ περιεχόμενο. Συνήθως σχολίαζε τὴν ἐπικαιρότητα καὶ τὰ κοινωνικὰ θέματα. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εἶχε ἐξασφαλισμένη τὴν προβολή του ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε..
Οὐσιαστικὸ ὅμως ἔργο δὲν ἄφησε στὴν Ἐκκλησία. Δὲν διόρθωσε τὰ κακῶς κείμενα. Δὲν ἐξάλειψε τὴν κακοδαιμονία, ποὺ ἀπὸ δεκαετίες ὑπάρχει στὶς ὑπηρεσίες καὶ τοὺς ὀργανισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας καί, ὅπως ἀποδεικνύεται μέρα μὲ τὴ μέρα, δὲν ἦταν ὅλες του οἱ ἐπιλογὲς νέων Μητροπολιτῶν ἐπιτυχεῖς.