Ὄχι στήν ἀπελπισία
Κανεὶς
ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ ἀπελπίζεται
Κανεὶς
ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ ἀπελπίζεται,
ἔστω κι ἂν ἔκανε
πολλὲς ἁμαρτίες, ἀλλὰ
νὰ ἐλπίζει ὅτι θὰ
σωθεῖ μὲ τὴ μετάνοια.
Τοῦ
ἀββᾶ Μάρκου
Ἁμαρτία
θανάσιμη εἶναι ἐκείνη γιὰ τὴν
ὁποία ὁ ἄνθρωπος
μένει ἀμετανόητος. Κανένας δὲν εἶναι
τόσο ἀγαθὸς καὶ σπλαγχνικὸς ὅσο
ὁ Θεός. Τὸν ἀμετανόητο
ὅμως οὔτε Αὐτὸς
τὸν συγχωρεῖ. Πολὺ λυπόμαστε ὅταν
κάνουμε ἁμαρτίες. Τὶς αἰτίες
τους ὅμως μὲ εὐχαρίστηση
τὶς δεχόμαστε».
Τοῦ
ἀββᾶ Ἡσαΐα
Πρόσεχε, ἀδελφέ, τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ποὺ φέρνει τὴ λύπη στὸν ἄνθρωπο. Γιατὶ εἶναι φοβερὴ ἡ καταδίωξη ποὺ σοῦ κάνει, μέχρι νὰ σὲ ρίξει κάτω. Ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἀντίθετα, εἶναι χαρὰ γιὰ σένα, γιατὶ βλέπεις τὸν ἑαυτό σου νὰ στέκεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ σοῦ λέει: «Ποῦ θὰ πᾶς γιὰ νὰ ξεφύγεις; Μετάνοια δὲν ἔχεις!», αὐτὸς εἶναι ἐχθρός, ποὺ πασχίζει νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἐγκράτεια.
