Ο γερο-Ναθαναήλ. Γεροντικό Αγίου Όρους

Σε μια ξεροκαλύβα στην έρημο του Αγιοβασίλη αγωνιζόταν ασκητικά ο γερο-Ναθαναήλ, ο οποίος είχε δύο μοναχούς υποτακτικούς, καθώς μου διηγήθηκε και πάλι ο σεβαστός και αγαπητός μου γέροντας Δαμασκηνός. Ο ένας λεγόταν Αντώνιος και ο άλλος Αθανάσιος.
Οι υποτακτικοί αυτοί, επειδή στην περιοχή που ήταν η ξεροκαλύβα που έμεναν δεν είχε τίποτε να καλλιεργήσουν έστω και ένα μικρό κηπάκι, δεν μπορούσαν να ζήσουν από αυτή. Εργόχειρο δεν είχαν εργάζονταν για να ζήσουν και να οικονομήσουν τα απαραίτητα για το Γέροντα τους. Τους διέκρινε όμως κάποια αμέλεια και περιφρόνηση για το Γέροντα, διότι κάποια φορά έκαναν περισσότερο από έξι μήνες να γυρίσουν στην ξεροκαλύβα τους. Αυτή την περίοδο ο γερο-Ναθαναήλ αρρώστησε και επειδή δεν υπήρχε κανείς να τον υπηρετήσει, παρουσιάστηκε ένας άγνωστος μοναχός, ο οποίος με κάθε προθυμία υπηρετούσε τον άρρωστο Γέροντα.

Ο Γέρο - Φιλάρετος στα Καρούλια

Συμπληρωματικά για τον πνευματικό αγωνιστή και ερημίτη, στα ησυχαστικά Καλύβια των Καρουλίων, Γέρο - Φιλάρετο, αναφέρουμε ένα θαύμα που ενήργησε η Θεία Πρόνοια, για να βγάλει τον εργάτη αυτόν της αρετής, από κάθε σκέψη και φροντίδα, για τα υλικά πράγματα, τα οποία πάντοτε είναι εμπόδιο στην πρόοδο και την είσοδο μας στην πνευματική ζωή και κυρίως είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο να αποκτήσει κανείς την δωρεά του θεού, που είναι η συνεχής και αδιάλειπτη νοερά προσευχή.

Για να ελευθερώσει λοιπόν ο Πανάγαθος θεός την καρδιά του Γερο - Φιλάρετου από περιττή φροντίδα και να γίνει σ' εμάς ένα μάθημα σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να έχουμε πίστη και ελπίδα στο Θεό και αγάπη και σεβασμό στους συνανθρώπους μας, συνέβη το ακόλουθο γεγονός:

Αρπαγή νοός.

Αρπαγή νοός - Θαυμαστόν όραμα*

     Εις ένα «Πατερικόν» βιβλίον της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους ευρίσκεται γραμμένη η ακόλουθος διήγησις, την οποίαν και μεταφέρω εδώ δια ψυχικήν σας ωφέλειαν.

     «Είπε κάποιος από τους αγίους Γέροντας. ότι μίαν φοράν όπου ήμουν εις το κελλίον μου, μου ήλθε λύπη, ακηδία και κακή καρδία. και επήγα προς κάποιον Γέροντα, όπου ήτον άγιος άνθρωπος, και τον εχαιρέτησα παρακαλώντας τον να μου ειπή κανένα λόγον ωφελείας, δια να στραφή η ταλαίπωρος ψυχή μου από την αμέλειαν και την ακηδίαν εκείνην όπου είχα, προς τα καλά και σωτήρια της αρετής και της αγιότητος έργα.

     Ο δε Γέρων εκείνος ο άγιος και θαυμαστός, επειδή ήτον θεοφόρος και ωδηγείτο υπό της θείας χάριτος εις το να πράττη το θέλημα του Θεού εις την ζωήν του, μου εδιηγήθηκε πολλά γλυκύτατα και σωτήρια λόγια όπου ήσαν ικανά και άξια να στηρίζουν και να οικοδομούν κάθε ψυχήν και να την προτρέπουν με φιλοτιμίαν να πορεύεται την οδόν της μετανοίας. Εστερεώθη η καρδία μου και ευχαρίστησα τον Θεόν. Κατόπιν ηρώτησα τον Γέροντα να μου ειπή περί καθαράς και ειρηνικής και αγίας προσευχής. Και αποκριθείς ο άγιος Γέρων είπεν:

Ανεξιχνίαστες οι βουλές του Θεού, Γεροντικό Αγίου Όρους

Ανεξιχνίαστες οι βουλές του Θεού

Κάποιος αββάς που ασκήτευε και είχε παρρησία στο Θεό, τον παρακαλούσε με δάκρυα να του φανερώσει τον τρόπο που ο Θεός κρίνει και αποφασίζει σε κάποιες περιπτώσεις και που οι άνθρωποι δεν τον κατανοούν, αλλά νομίζουν ότι πρόκειται για παράξενα πράγματα. Ο Θεός όμως για πολύ καιρό δεν ήθελε να του φανερώσει τίποτα, επειδή ο άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να γνωρίσει και να καταλάβει τα μυστήρια του Θεού. Ο ασκητής πάλι δεν έπαυε νύχτα και μέρα να κάνει τη σχετική δέηση. Μια μέρα λοιπόν ο Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, έβαλε στην καρδιά του τον λογισμό να πάει να δει ένα γέροντα ασκητή, που βρισκόταν σε άλλο τόπο, όπου για να φτάσει κανείς έπρεπε να περπατήσει πολλές μέρες.

Σαν άρχισε την πορεία ο ασκητής, έστειλε ο Θεός στον δρόμο του έναν άγγελο με μορφή νέου καλογήρου, που τον χαιρέτησε με το «ευλόγησον πάτερ». Ο γέρων ασκητής αποκρίθηκε: «ο Θεός να σε συγχωρέσει, τέκνον μου». Τότε ο άγγελος ρώτησε