Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης - Εἰς τὸ Γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος

Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός. Δημήτριος Τσελεγγίδης

Δημήτριος Τσελεγγίδης - Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός  (mp3 - 7/1/2012)

Ραδιοφωνική εκπομπή με τον κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη Καθηγητή θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ στην εκπομπή "Εις ήψος νοητόν" με τον Αρχιμ. Φιλόθεο στον Ραδιοφωνικό Σταθμό 94,5 Λεμεσός.

Ηχητικό αρχείο MP3 - Διάρκεια 00:53:50- Μέγεθος 61,6 MB (7/1/2012)



Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Το αρχείο είναι από impantokratoros.gr
Ενημέρωση από simeron.wordpress.com
Πηγή εικόνας  Ι. Ησ. Ανάστασις Χριστού-Εμμαούς, Αγ. Βασίλειος Λαγκαδά

Χριστούγεννα.. Εἰς τά ἴδια ἦλθε, καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον. Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Ἑόρτιος χαιρετισμός τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων 2007.)

Τήν ἁγία νύκτα τῶν Χριστουγέννων ἦλθε ἐπιτέλους ὁ μεγάλος Ἀναμενόμενος, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν (Γεν. μθ΄10). «Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὔψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἀνατολή ἀνατολῶν, καί οἱ ἐν σκότει καί  σκιᾷ εὕρομεν τήν ἀλήθειαν, καί γάρ ἦλθεν, ἐφάνη, τό φῶς τό ἀπρόσιτον» (Ἐξαποστειλάριον τῶν Χριστουγέννων).
Ἦλθε ὁ μεγάλος καί μοναδικός ἐπισκέπτης, ἀλλά ἡ ὑποδοχή πού τοῦ ἔγινε δέν ἦταν ἀνάλογη μέ τή λαχτάρα καί τήν προσμονή τῶν ἀνθρώπων γιά τόν ἐρχομό Του.
Ἦλθεν εἰς τά ἴδια, δηλαδή στόν κόσμο Του, στούς ἀνθρώπους Του, στά πλάσματά Του, στόν περιούσιο λαό Του, καί αὐτοί δέν τόν δέχθηκαν μέ ἀγάπη, δέν τόν πίστευσαν, δέν τόν ἀνεγνώρισαν Κύριο καί Βασιλέα τους.  Καί ὄχι μόνο δέν τόν δέχθηκαν, ἀλλά καί τόν κατεδίωξαν.  Καί ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος «Οὐ παρέλαβον, ἀλλά καί διεκρούσαντο· καί οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλά καί ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος ἐκβαλόντες ἀπέτκειναν» (Ὑπόμνημα εἰς τό κατά Ἰωάννην, ὁμιλία Ι΄, PG59, 74).

Χριστούγεννα.. Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*). Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*)

(*) Ἐόρτιος χαιρετισμός τοῦ Καθηγουμένου της Ἰερᾶς Μονῆς ἐπί τῇ ἑορτῇ
 τῶν Χριστουγέννων 2003

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος διασώζει πολλά περιστατικά ἀπό τήν παιδική ἡλικία τοῦ Κυρίου, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ ἡ ἑτοιμόγεννη ἁγία Παρθένος δέν εὑρῆκε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι», δηλαδή θέσι στό πανδοχεῖο, γιά νά γεννήσῃ τόν Κύριο (Λουκ. β΄7). Ἔτσι ἐχρησιμοποίησε ὡς κατάλυμα στὸν σταῦλο τῶν ἀλόγων ζώων καὶ ὡς λίκνο τήν φάτνη. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη σέ ἕνα τόπο πού συμβόλιζε τόν κόσμο μας, πού ὅπως τότε ἔτσι καί σήμερα ὄζει ἀπό τήν ἀλογία τῶν παθῶν.
Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει στό Ἱερό Εὐαγγέλιό του ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄14), ἀλλά καί ὅτι «εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. α΄11).  Οἱ ταπεινοί ὅμως ἄνθρωποι πού ἐδέχθησαν τόν Κύριο, ἐπίστευσαν σ’ Αὐτόν καί ἔγιναν μαθηταί Του.
Μέ πόνο διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ὁ Χριστός δέν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας καί ὅτι ἐνῶ ἔρχεται εἰς τά ἴδια, δηλαδή στόν ἰδικό Του κόσμο, οἱ πολλοί ἄνθρωποι δέν τόν θέλουν. «Ἴδια» δέν εἶναι μόνον ὁ κόσμος Του, ἀλλά γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας κατά ἕνα ἴδιαίτερο τρόπο εἶναι καί ἡ εὐλογημένη πατρίδα μας, ἡ ὁποία κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων μετά τήν ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου ἔχει ἰδιαίτερα εὐεργετηθῆ καί περιλαμφθῆ ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ Μέγα Μυστήριον. Φώτης Κόντογλου

Μυστήριο ξένον, λέγει ὁ Ὑμνωδός, τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ νὰ γεννηθῆ σὰν ἄνθρωπος, ὄχι κανένας προφήτης, ὄχι κανένας ἄγγελος, ἄλλα ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Ὁ ἄνθρωπος, θὰ μποροῦσε νὰ φθάσει σὲ μία τέτοια πίστη; Οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ἄλλοι τετραπέρατοι σπουδασμένοι ἤτανε δυνατὸ νὰ παραδεχθοῦν ἕνα τέτοιο πράγμα;

Ἀπὸ τὴν κρισάρα τῆς λογικῆς τους δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἢ παραμικρὴ ψευτιά, ὄχι ἕνα τέτοιο τερατολόγημα! Ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ἐμπεδοκλῆς κι ἄλλοι τέτοιοι θαυματουργοί, ποὺ ἤτανε καὶ σπουδαῖοι φιλόσοφοι, δὲ μπορέσανε νὰ τοὺς κάνουνε νὰ πιστέψουνε κάποια πράγματα πολὺ πιστευτά, καὶ θὰ πιστεύανε ἕνα τέτοιο τερατολόγημα;
Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀνάμεσα σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀνάμεσα σὲ ἀπονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στὸ παχνί, ποὺ τρώγανε τὰ βόδια.

Κανένας δὲν τὸν πῆρε εἴδηση, μέσα σε ἐκεῖνον τὸν ἀπέραντο κόσμο, ποὺ ἐξουσιάζανε οἱ Ῥωμαῖοι, γιὰ τοῦτο εἶχε πεῖ ὁ προφήτης Γεδεών, πὼς θὰ κατέβαινε ἥσυχα στὸν κόσμο, ὅπως κατεβαίνει ἡ δροσιὰ ἀπάνω στὸ μπουμπούκι τοῦ λουλουδιοῦ, «ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον». Ἀνάμεσα σὲ τόσες μυριάδες νεογέννητα παιδιά, ποιὸς νὰ πάρει εἴδηση τὸ πιὸ πτωχὸ ἀπὸ τὰ πτωχά, ἐκεῖνο ποῦ γεννήθηκε ὄχι σὲ καλύβι, ὄχι σὲ στρούγκα, ἀλλὰ σὲ μία σπηλιά; Καὶ κείνη ξένη, γιατὶ τὴν εἴχανε οἱ τσομπαναρέοι νὰ σταλιάζουνε τὰ πρόβατά τους.

Χριστός γεννάται: Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Χριστός γεννάται, δοξάσατε...» Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.

Αφ’ ότου οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα, παρήκουσαν την εντολή του Θεού και εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, «η αμαρτία ηγέρθη ως μεσότοιχον έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου», όπως γράφει στην Ιερά Κατήχησί του ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, με αποτέλεσμα την ολέθρια αποδέσμευσι του ανθρώπου από τον φιλάνθρωπο Θεό και την αναπόφευκτη υποταγή του στον μισόκαλο διάβολο, στην αμαρτία και τον θάνατο. Έτσι, «προ της Χριστού παρουσίας - λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος - εβασιλεύετο ημών η φύσις υπό του διαβόλου, υπό της αμαρτίας, υπό του θανάτου... Και ο μεν διάβολος ηπάτα, η δε αμαρτία έσφαζεν, ο δε θάνατος έθαπτεν».

Καλά & Ευλογημένα Χριστούγεννα

Ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ Εὐαγγέλιο τὴς Κυριακής. Ἡ ἐπίσκεψις τῶν μάγων

Η Γέννησις του Ιησού Χριστού
Το Ευαγγέλιο της εορτής
και η απόδοσή του στην νεοελληνική.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
Κεφ. 2, χωρία 1 έως 12

Η ἐπίσκεψις τῶν μάγων

Β´. 1 ΤΟΥ δὲ ᾿Ιησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας ἐν ἡμέραις ῾Ηρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς ῾Ιεροσόλυμα 2 λέγοντες· ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ.
3 ᾿Ακούσας δὲ ῾Ηρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη καὶ πᾶσα ῾Ιεροσόλυμα μετ᾿ αὐτοῦ, 4 καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ᾿ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. 5 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας· οὕτω γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου· 6 καὶ σὺ Βηθλεέμ, γῆ ᾿Ιούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν ᾿Ιούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν ᾿Ισραήλ.
7 Τότε ῾Ηρῴδης λάθρα καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσε παρ᾿ αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, 8 καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλεὲμ εἶπε· πορευθέντες ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. 9 οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτούς, ἕως ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· 10 ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα, 11 καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· 12 καὶ χρηματισθέντες κατ᾿ ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς ῾Ηρῴδην, δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν.

Χριστούγεννα. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπί γής. Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Χριστούγεννα. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπί γής.

Ἑόρτιος χαιρετισμὸς τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2008
 

Ἡ βασιλεία σου, Χριστέ ὁ Θεός, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καί ἡ δεσποτεία σου ἐν πάση γενεά καί γενεά. Ὁ σαρκωθεῖς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας ἐνανθρωπήσας φῶς ἠμίν ἔλαμψας, Χριστέ ὁ Θεός, τή σή παρουσία, φῶς ἐκ φωτός, τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα, πάσαν κτίσιν ἐφαίδρυνας. Πάσα πνοή αἴνει σέ, τόν χαρακτήρα τῆς δόξης τοῦ Πατρός. Ὁ ὧν καί προῶν καί ἐκλάμψας ἐκ Παρθένου Θεός, ἐλέησον ἠμᾶς.                                     

(Γ΄Ἰδιόμελο Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων).

Μέ τήν γέννησί Του στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ «Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων»(Ἅ΄Τίμ.στ΄15), φέρει στόν κόσμο τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, Βασιλεία ἀσάλευτο, πνευματική, αἰώνιο, Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ Μυστήριο πρωτοφανές. Φώτης Κόντογλου

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ Μυστήριο πρωτοφανές

Φώτη Κόντογλου

Τοιχογραφία Φ. Κόντογλου 1946

Τί παρηγοριά  εἶναι η Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν ἄπιστον κόσμο που ζοῦμε! Τί πνευματική δροσιά νοιώθουμε, μέσα σέ τοῦτον τόν ψυχικό ξέρακα πού τά ἔχει ξεράνει ὅλα τά πάντα! Τί πνοή ἀθανασίας μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός, μέσα σε τοῦτο τόν κόσμο πού εἶναι κολλημένος στήν ἀκολασία και στήν ἁμαρτία κάθε λογῆς, καί πού μυρίζει τή βαρειά μυρουδιά τοῦ θανάτου!

    Γιά μᾶς τους Όρθοδόξους, ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μία ἁπλῆ ἀνάμνηση, πού γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας, ἀλλά ἀληθινά γεννιέται ὁ Χριστός μέσα στήν ψυχή τοῦ καθενός μας, ὅπως σταυρώνεται μέσα μας ὁ Κύριος τή Μεγάλη Πέμπτη καί σταυρωνόμαστε μαζί του, καί πάλι ἀναστηνόμαστε μαζί του τήν Κυριακή τῆς Ἀναστάσεώς του. 
Ὅλον τόν κόσμο, τή φύση καί τή ζωή πού εἶναι γύρω μας, ὅλα τά αἰσθητά τά νοιώθουμε μέσα ἀπό τη Γέννηση, ἀπό τη Σταύρωση κι΄ἀπό τήν Ἀνάσταση του Χριστοῦ.  Οἱ ἀληθινοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν ζοῦνε αὐτοί, ἀλλά μέσα τους ζῆ ὁ Χριστός, κατά τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πού λέγει: «Δέν ζῶ ἐγώ, ἀλλά μέσα σέ μένα ζῆ ὁ Χριστός». 
Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Όρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι «ὁ μαθών, ἀλλά ὁ παθών τά θεῖα», κατά τον Ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη, δηλαδή δέν μαθαίνει τά τῆς θρησκείας ἐξωτερικά, ἀλλά τά κάνει ζωή του.

Η Γέννηση του Χριστού στην Τέχνη του Αγίου Όρους (3ο)

17. Μονή Ξηροποτάμου.

Τοιχογραφία. Καθολικό, 1783.

.

Η Γέννηση του Χριστού στην Τέχνη του Αγίου Όρους (2ο)

9. Μονή Βατοπεδίου.
Τοιχογραφία στο Παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου του Καθολικού (κεντρικό θέμα, λεπτομέρεια).
.

Η Γέννηση του Χριστού στην Τέχνη του Αγίου Όρους (1ο)

1. Μονή Ιβήρων.

Επιτραχήλιο Αρχιεπισκόπου Γαλακτίωνος, 1672 (λεπτομέρεια, 15x22 εκ.)

.

.

Λόγος στην Γέννηση του Σωτήρος. Άγιος Νεόφυτος Ἐγκλειστος

Γνωρίζουμε βεβαίως όλοι, γνωρίζουμε ότι ο αισθητός αυτός ήλιος αποστέλλει το φως του σε όλη την υφήλιο, «και ουκ έστιν (ουδείς) ως αποκρυβήσεται της θέρμης αυτού» και από της διαυγέστατης λαμπρότητός του.
Πολλές φορές όμως οι ολόλαμπρες ακτίνες του καλύπτονται από νέφη και ομίχλη ή από το φύλλωμα των δένδρων, αλλά και πάλι, η πνοή κάποιου ανέμου διαλύει το νεφικό επικάλυμμα και την ομίχλη εκείνη και επιτρέπει στις φεγγοβόλες ακτίνες να εξαπλωθούν τρανώς σε όλη την κτίση.
Τον δε προ ηλίου «ήλιον της δικαιοσύνης» τον νοητό, ο οποίος εγεννήθη σήμερα από την «κούφη νεφέλη», από την φωτοφόρο και ηλιακή και πάναγνο κοιλία παραδόξως, καλύπτει η του «δούλου μορφή», τα νηπιώδη σπάργανα και το σπήλαιο το φτωχό και συμφώνως με την οικοομία και ορισμένα άλλα, τα οποία συμβολίζουν την πτωχεία και την ταπεινότητα.

Καθώς όμως ήδη ελέχθη, η πνοή και η ορμή του ανέμου διασκορπίζει το κάλυμμα του νέφους και της ομίχλης και φανερώνει καθαρά τις ηλιακές ακτίνες· έτσι συμβαίνει και έδώ, με τον «ήλιον της δικαιοσύνης», τον Θεό και Δεσπότη ο οποίος καλύπτεται με σπάργανα και κρύπτεται σε σπήλαιον και φάτνη αλόγων ζώων για την πολλή του συγκατάβαση και «δι’ ύπερβολήν αγαθότητος»· το συνεργόν Πανάγιον Πνεύμα και η ευδοκία του Πατρός τον φανερώνει καθαρά, αυτόν τον κρυπτόμενον στην φάτνη ήλιον και Θεόν και κινεί όλη την κτίση,

«Τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου». Ἡ Γέννησις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

«Τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου»

(Γαλ. 4,4)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ι. Ἡσυχαστήριο Δανιηλέων Ἅγιο Ὅρος

Ο χρόνος, ἀγαπητοί μου, κατὰ τὴ διαδρομή του ἐμφανίζει στὴ σκηνὴ διάφορα γεγονότα.
Ἕνα γεγονὸς ὅμως, ποὺ συνέβη σὲ μιὰ ἄσημη γωνιὰ τοῦ πλανήτη, ἀποτελεῖ τὸν ἄξονα γύρω ἀπ᾽ τὸν ὁποῖο στρέφονται σφαῖρες ἰδεῶν καὶ συναισθημάτων.
Εἶνε ἐκεῖνο ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει κάθε χρόνο στὶς 25 Δεκεμβρίου. Ἡ γέννησις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, νά τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας.

Τὰ γενέθλια βασιλέων, αὐτοκρατόρων καὶ κατακτητῶν λησμονήθηκαν, «πομφόλυγες ἦσαν καὶ διερράγησαν», φοῦσκες ἦταν κ᾽ ἔσκασαν. Καὶ ἐνῷ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς δὲν γνωρίζουμε τὴν ἡμερομηνία γεννήσεως προσφιλεστάτων μας προσώπων καὶ πρέπει γι᾿ αὐτὴν νὰ ψάξουμε στὰ ληξιαρχικὰ βιβλία, δὲν ὑπάρχει ὅμως παιδὶ δημοτικοῦ σχολείου χριστιανικῆς χώρας ποὺ νὰ μὴ γνωρίζῃ τὴν ἡμερομηνία τῆς γεννήσεως τοῦ Θείου Βρέφους τῆς Βηθλεέμ.

Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης - Εἰς τὸ Γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος

Gregorius Nyssenus Theol. - Oratio in diem natalem Christi Die Weihnachtspredigt Gregors von Nyssa. Überlieferungsgeschichte (1975), pp. 263­292, Diss. Münster, F. Mann	Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης εἰς τὸ ἄχραντον καὶ θεῖον Γενέθλιον τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ εἰς τὰ νήπια ποὺ ἐφονεύθησαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ ἀπὸ τὸν Ἡρῴδη. (νεοελληνικὴ ἀπόδοσις: Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον, σσ. 632-634).

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος – Χριστὸς γεννᾶται (Ἀποσπάσματα ἐκ τῆς Ὁμιλίας ΛΗ´)

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καί, ἵν᾿ ἀμφότερα συνελὼν εἴπω, Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ, διὰ τὸν ἐπουράνιον, εἶτα ἐπίγειον.Κἀγὼ βοήσομαι τῆς ἡμέρας τὴν δύναμιν: Ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται. Ὁ Λόγος παχύνεται. Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται. Ὁ ἄχρονος ἄρχεται. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται, «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13, 8) Ἓν ἐκ δύο τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος· ὧν τὸ μὲν ἐθέωσε, τὸ δὲ ἐθεώθη. Ὢ τῆς καινῆς μίξεως! ὢ τῆς παραδόξου κράσεως! ὁ ὢν γίνεται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται, διὰ μέσης ψυχῆς νοερᾶς μεσιτευούσης Θεότητι καὶ σαρκὸς παχύτητι. Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει· πτωχεύει γὰρ τὴν ἐμὴν σάρκαν, ἵν᾿ ἐγὼ πλουτήσω τὴν αὐτοῦ Θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης κενοῦται· κενοῦται γὰρ τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐπὶ μικρόν, ἵν᾿ ἐγὼ τῆς ἐκείνου μεταλάβω πληρώσεως. Τίς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος; Τί τὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο μυστήριον; Μετέλαβον τῆς εἰκόνος καὶ οὐκ ἐφύλαξα· μεταλαμβάνει τῆς ἐμῆς σαρκός, ἵνα καὶ τὴν εἰκόνα σώσῃ καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ. Δευτέραν κοινωνεῖ κοινωνίαν, πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν· τότε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε, νῦν δὲ μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος. Τοῦτο τοῦ προτέρου θεοειδέστερον· τοῦτο τοῖς νοῦν ἔχουσιν ὑψηλότερον.

Ὁ Χριστὸς γεννιέται, δοξάσατε. Ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ συναντῆστε (τὸν). Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὴν γῆ ὑψωθεῖτε. Τραγουδῆστε γιὰ τὸν Κύριο ὅλη ἡ γῆ καὶ νὰ γιὰ νὰ πῶ καὶ τὰ δυὸ μαζί: Νὰ εὐφρανθοῦν οἱ οὐρανοὶ καὶ νὰ ἀγαλλιάσει ἡ γῆ γιὰ τὸν ἐπουράνιο, ἔπειτα ἐπίγειο. Καὶ ἐγὼ θὰ φωνάξω τὴν δύναμη (σημασία) τῆς ἡμέρας: Ὁ ἄσαρκος σαρκώνεται. Ὁ Λόγος γίνεται ὑλικός. Ὁ ἀόρατος ὀρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφιέται. Ὁ ἄχρονος ἀρχίζει, «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς αἰῶνες». Ἕνα (πρόσωπο) ἀπὸ δυὸ ἀντίθετα (φύσεις), σάρκα (ἀνθρώπινη φύση) καὶ Πνεῦμα (Θεία φύση). Ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ μιὰ (ἡ Θεία) ἐθέωσε, καὶ ἡ ἄλλη (ἡ ἀνθρώπινη) ἐθεώθηκε. Ὢ τῆς καινούριας μίξεως! Ὢ τῆς παραδόξου συνθέσεως! Ὁ Ὧν δημιουργεῖται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται διὰ μέσου νοερῆς ψυχῆς ποὺ μεσιτεύει στὴν Θεότητα καὶ (διὰ μέσου) τῆς ὑλικότητας τῆς σάρκας. Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει. Ἐπειδὴ πτωχεύει (λαμβάνοντας) τὴν δική μου σάρκα, γιὰ νὰ πλουτήσω ἐγὼ ἀπὸ τὴν δική του Θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης ἀδειάζει, ἐπειδὴ ἀδειάζει ἀπὸ τὴν δόξα του γιὰ λίγο, γιὰ νὰ μεταλάβω ἐγὼ ἀπὸ τὴν πληρότητά του. Ποιὸς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητας; Τί εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο (ποὺ ἔγινε) γιὰ μένα; Μετάλαβα τὴν εἰκόνα (του) καὶ δὲν τὴν ἐφύλαξα. Μεταλαμβάνει τὴν δική μου σάρκα, καὶ γιὰ νὰ σώσει τὴν εἰκόνα καὶ γιὰ νὰ ἀθανατήσει τὴν σάρκα. Δεύτερη πραγματοποιεῖ κοινωνία, πολὺ παραδοξότερη τῆς πρώτης (της δημιουργίας). Τότε μετέδωσε τὸ καλύτερο (τὴν εἰκόνα του), ἐνῷ τώρα μεταλαμβάνει τὸ χειρότερο (τὴν σάρκα μου). Αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὸ προηγούμενο θεοπρεπέστερο. Αὐτὸ εἶναι σὲ ὅσους ἔχουν νοῦ ὑψηλότερο.

«Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε, Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθηκε. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ…» Μ᾿ ἕνα λόγο: Ἂς εὐφραίνωνται οἱ οὐρανοὶ καὶ ἂς ἀγάλλεται ἡ γῆ γιὰ τὸν ἐπουράνιο, ποὺ κατόπιν ἔγινε ἐπίγειος.
Ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται μὲ ἀνθρώπινο σῶμα, ἀγαλλιᾶσθε μὲ τρόμο καὶ χαρά. Μὲ τρόμο γιὰ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ μὲ χαρὰ γιὰ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας…

Ει Χριστός ουκ εσαρκούτο. Λάμπρου Σκόντζου θεολόγου καθηγητού

Ὴ ἔλευση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ στὸν κόσμο ἀποτελεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς λιγοστὲς ἀνάπαυλες χαρᾶς, ποὺ δοκίμασε τὸ ταλαίπωρο ἀνθρώπινο γένος στὸ διάβα τῆς ἱστορίας του.
Αὐτὴ εἶναι ἀποτυπωμένη στὸ ἀγγελικὸ ἄγγελμα τῆς Γεννήσεως στοὺς ἁπλοϊκοὺς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ: «ἰδοὺ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῶ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σω- τήρ, ὃς ἐστι Χριστὸς Κύριος» (Λουκ. 2,12).

Τὸ ἴδιο ἀποτυπωμένη εἶναι καὶ στὴ θεσπέσια χριστουγεννιάτικη ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας: «Εὐφραίνεσθε δίκαιοι, οὐρανοὶ ἀγαλλιᾶσθε, σκιρτήσατε τὰ ὄρη, Χριστοῦ γεννηθέντος» (1ο τροπ. τῶν αἴνων).
Κιʼ αὐτὸ διότι ὁ ἀπόλυτα ἀγαθὸς Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους δὲν ἄφησε τὸ πλάσμα Του αἰώνια καταδικασμένο στὴν ἐπήρεια τοῦ κακοῦ καὶ στὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ ἔστειλε τὸ μονάκριβο Υἱό Του, νὰ λυτρώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος, κατατροπώνοντας τὸν ἀντίδικό Του διάβολο, ἐφευρέτη τοῦ κακοῦ καὶ πηγὴ κάθε δυστυχίας.
Κατὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας: «ἠρρώστησεν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐν Ἀδὰμ διὰ τῆς παρακοῆς τὴν φθορὰν εἰσέδυ τε οὕτως αὐτὴν τὰ πάθη» (P.G. 74,788/9) καὶ γιʼ αὐτὸ σαρκώθηκε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἔρθει στὴ γῆ ὡς μοναδικὸς ἰατρὸς, γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν βαρύτατα τραυματισμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ βαθύτατα νοσοῦντα ἀπὸ τὴ φθορὰ ἄνθρωπο.
Νὰ τὸν ἀποκαταστήσει στὴν πρὸ τῆς πτώσεως κατάστασή του, ὅτι «πάντες ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ.5,1).