Η πρώτη μου εξομολόγησις στο Άγιον Όρος. Αρχιμ. Χερουβείμ.

Από το περιβόλι της Παναγίας

Νοσταλγικές αναμνήσεις
 

Αφού απεφάσισες να μείνεις πλέον στο Άγιον Όρος, πρέπει να πας στον πνευματικό, για να εξομολογηθείς, μου είπε μια ημέρα ο Γέροντας.
Ο πνευματικός μας π. Χριστοφόρος ησύχαζε στα Καρούλια, στον πιο αντιπροσωπευτικό τόπο της αγιορείτικης ερήμου. Μαζί με ένα παραδέλφο μου φορτωθήκαμε τους ντορβάδες, γεμάτους τρόφιμα για τους ασκητάς των Καρουλίων, οι οποίοι στερούνται των πάντων. Εμείς δόξα τω Θεώ είχαμε απ’ όλα τα επίγεια αγαθά.
Ο πρώτος σταθμός μας έγινε στην καλύβη του υμνογράφου π. Γεράσιμου. Ήμουν ευτυχής που συνήντησα τον άνθρωπο αυτό. Τον είχα γνωρίσει από το 1935 στον Πειραιά. Σεβαστό και αγαπητό μου πρόσωπο. Και η δική του όμως χαρά ήταν έκδηλη, καθώς με έβλεπε τώρα στο Άγιον Όρος με τη στολή του μοναχού και με όλα τα αγιορείτικα διακριτικά της γνωρίσματα: ντορβάς, μπαστούνι, χοντρά παπούτσια με σόλες από ρόδα αυτοκινήτου. Μα πιο πολύ χάρηκε, διότι ο Θεός με είχε οδηγήσει σε μια αυστηρή και ασκητική συνοδία.
Τον εκοίταζα με θαυμασμό. Ήταν ο σύγχρονος υμνογράφος της Εκκλησίας μας. Το υμνογραφικό του ταλέντο αποκτούσε μεγαλύτερη αξία, καθώς το καλλιεργούσε στην ερημική εκείνη γωνιά της Μικράς Αγίας Άννης.
-Ώστε είναι η πρώτη σου εξομολόγησις στο Άγιον Όρος; μου είπε. Πηγαίνεις σ’ ένα πνευματικό με πολλή διάκρισι και αγιότητα. Πρόσεξε να φανείς αντάξιος των δωρεών του Θεού.

Στην σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Αρχιμ. Χερουβείμ.

Από το περιβόλι της Παναγίας

Νοσταλγικές αναμνήσεις
 

Στο Άγιον Όρος, όταν εγκαταβιώνει κανείς σε σκήτη, πρέπει να γνωρίζει οπωσδήποτε ένα εργόχειρο, μια τέχνη, για να ανταπεξέρχεται στις υλικές του ανάγκες.
Όταν πρωτοπήγα στην καλύβη μας, δύο αδελφοί, ο παπα-Ιωακείμ και ο π. Γρηγόριος, ησκούντο στην αγιογραφία. Με έβαλαν λοιπόν κι εμένα, όπως έχω προαναφέρει, να κάνω μερικά σχέδια, για να με δοκιμάσουν. Διεπίστωσαν όμως, ότι δεν διέθετα την ανάλογη ικανότητα για να γίνω αγιογράφος.
Τότε ο παπα-Ιωακείμ συνεσκέφθη με τον Γέρονται και απεφάσισαν να με στείλουν στα Καυσοκαλύβια, για να μάθω την ξυλογλυπτική. Η τέχνη αυτή, επί των ημερών μου, είχε μεγάλη ανάπτυξι και αξία. Η Σκήτη των Καυσοκαλυβίων μάλιστα διέθετε θαυμάσιους ξυλογλύπτας.
Οι περισσότεροι σχεδόν μοναχοί εκεί εξασκούσαν το εργόχειρο αυτό. Στα Καυσοκαλύβια ζούσαν δύο γνωστοί μας μοναχοί, προερχόμενοι από την Μονή Γρηγορίου: Ο γέρων Χρυσόστομος και ο υποτακτικός του π. Ακάκιος, ο κατά σάρκα συγγενής μου.
Το ησυχαστήριο τους απείχε είκοσι λεπτά περίπου από την σκήτη, σε μια βραχώδη και ανυδρή γή. Δεν φαινόταν από πουθενά. Ήταν κτισμένο στο βάθος μιας μικρής πεζούλας, σχεδόν ολόκληρο από ξερολίθια.
 Η στέγη του κάλυπτε ένα μικρό ναύδριο, επ’ ονόματι του Τιμίου Προδρόμου, δύο-τρία κελλάκια και μια μικρή μαγειρο-τραπεζαρία. Παλαιότερα ασκήτευαν εκεί ρώσοι ησυχασταί. Είχαν διαλέξει την τοποθεσία αυτή, ως την καταλληλότερη της περιοχής, για ησυχία.

Στα βορεινά του Αγίου Όρους. Αρχιμ. Χερουβείμ.

Από το περιβόλι της Παναγίας

Νοσταλγικές αναμνήσεις
 

Κάποτε, επισκέφθηκα την Μονή του Βατοπεδίου για υπόθεσι της καλύβης μας. Πρόκειται για μοναστήρι ιδιόρρυθμο και πολύ πλούσιο. Πρίν ξεκινήσω, ο Γέροντας μου με κατετόπισε σχετικώς προς την μονή και μου έδωσε ωρισμένες συμβουλές. Τέλος μου είπε:
-Πρώτ’ απ’ όλα να συναντήσεις τον γέρο- Ευγένιο, τον δοχειάρη και αυτός θα σε εξυπηρετήση.
Πήρα την ευχή του και ξεκίνησα για το μακρινό, αλλά συγχρόνως και απολαυστικό ταξίδι. Τον περισσότερο δρόμο τον έκανα με τα πόδια. Η διαδρομή σε μερικά σημεία ήταν μοναδική. Σπάνια τοπία, δάση, κρύα και γάργαρα νερά.
Μετά από δέκα ώρες πορεία πλησίασα κατάκοπος στο Βατοπέδι.
Είχα φθάσει στα παλαιά ερείπια της Αθωνιάδος σχολής την οποία κάποτε διηύθυνε ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους Ευγένιος Βούλγαρης. Από ψηλά αντίκρυσα τα μεγαλοπρεπή οικοδομήματα που συγκρατούν την μονή. Πόσοι άγιοι δεν έζησαν μέσα σ’ αυτά! Πόσες ιστορίες, θρύλους και θαύματα, πόσους θησαυρούς και θαυματουργές εικόνες δεν κλείνουν μέσα τους!
Πέρασα την πύλη με δέος και θαυμασμό. Βρίσκομαι στο Βατοπέδι, ψιθύρισα μέσα μου. Τον πρώτο μοναχό που συνάντησα τον παρεκάλεσα να μου δείξη το κελλί του γέροντος Ευγενίου. Ήμουν σχεδόν απ’ έξω. Κτύπησα την πόρτα και περίμενα. Κτύπησα για δεύτερη και Τρίτη φορά.