Η μακαρία Συγκλητική έλεγε, πως οι παγίδες του διαβόλου είναι πολλές. Δεν κατόρθωσε να κλονίσει μια ψυχή με τη φτώχεια; Παρουσιάζει σαν δόλωμα τον πλούτο. Δεν είχε αποτέλεσμα με τις βρισιές και τους χλευασμούς; Προβάλλει τους επαίνους και τη δόξα. Νικήθηκε μέσω της υγείας; Κάνει το σώμα ν’ αρρωστήσει. Γιατί, αφού δεν μπόρεσε ν’ απατήσει τη ψυχή με τις ηδονές, δοκιμάζει να την παραπλανήσει με τους ακούσιους πόνους. Επίμονα λοιπόν μας προξενεί πολύ βαρείες αρρώστιες, ώστε, με τη λιποψυχία, να θολώσει την αγάπη μας στο Θεό. Εσύ όμως, όταν το κορμί σου σφάζεται (από τους πόνους) και κατακαίγεται από τον υψηλό πυρετό και ξεραίνεται από την ακατάσχετη δίψα, – αφού αυτά τα παθαίνεις όντας αμαρτωλός -, θυμήσου την αιώνια κόλαση και την αιώνια φωτιά και τις αφάνταστες τιμωρίες, κι έτσι δεν θα λιποψυχήσεις μπροστά στα τωρινά (βάσανα).
Να χαίρεσαι μάλιστα, γιατί σ’ επισκέφθηκε ο Θεός, και να έχεις πάντα στο στόμα σου το ιερό εκείνο ρητό: “Παιδεύων επαίδευσε με ο Κύριος και τω θανάτω ου παρέδωκέ με της αμαρτίας” (πρβλ. Ψαλμ. 117:18).
Σιδερένιος ήσουνα; Αλλά με τη φωτιά (της αρρώστιας) αποβάλλεις τη σκουριά.
Ενάρετος ήσουνα; Αλλ’ από τα μεγάλα προκόβεις στα μεγαλύτερα.
Χρυσάφι ήσουνα; Αλλά με τη φωτιά θα γίνεις καθαρότερος και λαμπρότερος.
Σου δόθηκε “σκόλοψ τη σαρκί, άγγελος σατάν” (Β’ Κορ. 12:7); Νιώσε αγαλλίαση, βλέποντας σε
