… Εἶναι σαφές, ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις τῶν σημερινῶν ἰπτάμενων δίσκων μοιάζουν ἀρκετά μέ τήν «τεχνολογία» τῶν δαιμόνων. Πράγματι τίποτα ἄλλο δέν μπορεῖ νά τά ἐξηγήσει τόσο καλά. Οἱ πολυσχιδεῖς δαιμονικές ἐξαπατήσεις, ὅπως περιγράφονται στήν ὀρθόδοξη λογοτεχνία ἔχουν προσαρμοσθεῖ στή μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος. Τίποτα περισσότερο ἀπό αὐτό. ..
Ὁ σκοπός τοῦ «ἀγνώστου – μή ταυτοποιημένου» ἀντικειμένου σέ τέτοιες
περιπτώσεις εἶναι σαφής: Νά γοητεύονται οἱ θεατές μέ μία αἴσθηση
μαρτυρίου καί νά παραγάγουν «ἀπόδειξη» γιά τά «ὑψηλότερα νοήμονα ὄντα»
(«ἄγγελοι» ἐάν τό θῦμα πιστεύει σέ αὐτούς, ἤ «διαστημικοί ἐπισκέπτες»
γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο) καί μέ αὐτόν τόν τρόπο νά κερδίσουν τήν
ἐμπιστοσύνη τους γιά τό μήνυμα πού ἐπιθυμοῦν νά ἐπικοινωνήσουν.(π.
Σεραφείμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ μέλλοντος, σελ. 105-106).


