Ὅσιος,
προικισμένος μὲ ἐξαιρετικὸ θαυματουργικὸ χάρισμα, ποὺ ἀσκήτευσε στὴ
νότια καὶ κεντρικὴ Κρήτη κατὰ τὰ μέσα ἢ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 17ου
αἰῶνα. Ἡ κοίμησή του τοποθετεῖται γύρω στὸ 1670.Πληροφορίες γιὰ τὴ ζωή του διασῴζονται μόνο στὴν προφορικὴ παράδοση τοῦ νησιοῦ καὶ ἰδιαίτερα στὴν ἐπαρχία Ἁγίου Βασιλείου τοῦ νομοῦ Ρεθύμνης.
Ἐκεῖ βρίσκεται τὸ λεγόμενο Κουρταλιώτικο Φαράγγι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο περνᾷ ὁ ποταμὸς Κουρταλιώτης καὶ ἐκβάλλει στὸ Λιβυκὸ Πέλαγος. Στὸ μέσον του φαραγγιοῦ, κοντὰ στὸν πυθμένα του, βρίσκεται ὁ μικρὸς ναΐσκος τοῦ ὁσίου, στὸν ὁποῖο οἱ προσκυνητὲς κατεβαίνουν ἀπὸ σκάλα μὲ μεγάλο ἀριθμὸ πέτρινων σκαλοπατιῶν. Ἐκεῖ κοντά, κατὰ τὴν παράδοση, βρίσκεται καὶ ὁ τάφος του, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη ἀποκαλυφθεῖ.
Τὸ λαϊκὸ προφορικὸ συναξάρι τοῦ ὁσίου διασῴζει ὅτι ἀπὸ παιδὶ ἐμφάνισε τὰ πρῶτα σημάδια τῆς ἁγιότητάς του, κυρίως κατὰ τὴν ἄσκηση τοῦ χαρίσματος τῆς ἐλεημοσύνης, ὅταν ἔδινε σὲ πτωχοὺς τὰ ἀποθέματα τροφίμων τοῦ πατρικοῦ του σπιτιοῦ (ἀναφέρονται κουκιὰ καὶ λάδι) κι ὅμως, παρὰ τὶς ἀνησυχίες τοῦ πατέρα του, τὰ πιθάρια βρίσκονταν πάντα γεμάτα. Γι᾿ αὐτὸ ἔλαβε εὐλογία ἀπὸ τὸν πατέρα του νὰ ἀκολουθήσει, ἂν ἤθελε, τὸν ἀσκητικὸ βίο.
