Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων και την ενάρετη ζωή – Οσίου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου.

Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό˙ και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.
Ο αληθινός λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει, να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πώς δηλαδή να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για τη μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή.
Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζομε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.

orp.gr  

Ὁ Μέγας Ἀντώνιος καί ὁ κυνηγός.

Διάκρισις εἶναι ἡ ἱκανότης νά διακρίνῃ κανείς τήν ἀλήθεια, νά κρίνῃ μέ δικαιοσύνη, ν’ ἀποφασίζῃ καί νά ἐνεργῇ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον.
Κατά τόν Μέγα Ἀντώνιο εἶναι ἡ μεγίστη τῶν ἀρετῶν, διότι ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια στόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Κατά τόν ὅσιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος εἶναι “ἡ τοῦ Θείου Θελήματος ἀσφαλής κατάληψις ἐν παντί καιρῷ καί τόπῳ καί πράγματι..., σκοτίας λύχνος, πεπλανημένων ἐπάνοδος, μυωπαζόντων φωτισμός”.

Στοιχειώδη διάκρισι ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θολώνει ὅμως καί σκοτίζεται μέ τά διάφορα πάθη. Ἐνῶ λεπτύνεται καί φωτίζει μέ τήν πνευματική καλλιέργεια, τήν προσευχή, τήν μελέτη, τήν ταπείνωσι, τήν ἐγκράτεια, τήν κάθαρσι γενικά ἀπό τά πάθη.
Ὅταν ἡ διάκρισις παγιωθῇ στήν ψυχή, ὁ πιστός γίνεται τηλαυγής φάρος καί ἀπλανής ὁδηγός. Γίνεται ἀνιχνευτής καί ἑρμηνευτής σκοτεινῶν καταστάσεων καί δυσκόλων προβλημάτων.
Γίνεται λύρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Μοναχική Χάρη. Άγιος Αντώνιος

Αποκάλυψη του Αγίου Αντωνίου για τη Μοναχική χάρη

Ο Άγιος Αντώνιος έλεγε: «Παρακάλεσα τον Θεό ζητώντας να μου δείξει με ποια βοήθεια είναι προικισμένος ο Μοναχός για την καλογερική χάρη και μου έδειξε μεγάλη πύρινη λαμπάδα και πλήθος οπλισμένων Αγγέλων, οι οποίοι κυκλώνουν τον Μοναχό που προθυμοποιείται να σωθεί. Και ακούστηκε φωνή από το Άγιο Πνεύμα η οποία έλεγε στους Αγγέλους: «Σε όλη του τη ζωή να μην απομακρυνθείτε από αυτόν».

Όταν είδα τόσο μεγάλη βοήθεια, αναστέναξα και είπα στον εαυτό μου. Αλίμονο σε σένα, Αντώνιε! Πόση βοήθεια σου έστειλε ο Θεός για να σε προφυλάξει και εσύ αμελείς!

Πάλι έκανα προσευχή και είπα: «Κύριε, πώς εξαπατά ο Διάβολος και παραπλανά τον Μοναχό, όταν αυτός είναι περικυκλωμένος με τόση βοήθεια;» Και άκουσα πάλι εκείνη τη φωνή να μου λέει: «Να το ξέρεις ότι ο Διάβολος δεν έχει δύναμη να νικήσει τον Μοναχό επειδή με την ενσάρκωσή μου κομμάτιασα τη δύναμή του, αλλά ο καθένας νικιέται από την δική του αμέλεια και την ελλιπή φροντίδα».

Και εγώ είπα∙ «Κύριε, άραγε όλοι οι Μοναχοί έχουν τέτοια βοήθεια;»
      Και μου έδειξε ο Κύριος μεγάλο πλήθος Μοναχών και καθένας από αυτούς είχε την προσωπική του βοήθεια την οποία είδα την πρώτη φορά, δηλαδή μια μεγάλη λαμπάδα πύρινη και γύρω από αυτόν μια στρατιά Αγγέλων.
Όταν τα είδα αυτά είπα: Μακάριο είναι και ευτυχισμένο το γένος των χριστιανών και ιδιαίτερα μακάριοι είναι οι Μοναχοί οι οποίοι έχουν για βοήθειά τους τέτοιον Δεσπότη καλό, φιλάνθρωπο και ελεήμονα.

Μεγάλου Αντωνίου - 170 Παραινέσεις - (Προίμνιον Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

ΥΠΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Αντώνιος ό μέγας πατήρ (της ορθοδοξίας), ο κορυ­φαίος στο χορό των ασκητών της ερήμου, ήκμασε επί της βασιλείας Κωνσταντίνου του Μεγάλου, γύρω στα 330 από τής γεννήσεως του Χριστού. Ήταν σύγχρονος του Μεγά­λου Αθανασίου, ο όποιος έγραψε κατά πλάτος καί βάθος τον βίον του.

Είχε απαλλαγή από τα πάθη καί έφθασε σε ακρότα­τα ύψη αρετής καί απάθειας.

Ονομάζει τον εαυτό του «ιδιώτην» καί ήταν αγράμ­ματος, είχε όμως διδάσκαλο άνωθεν τη σοφία του Πνεύ­ματος, πού συνετίζει, σωφρονίζει καί φωτίζει ψαράδες καί «νηπίους» (απλούς) ανθρώπους. Από τη σοφία αύτη φωτισμένος καί εμπνευσμένος έδωκε καί άλλες πολλές ιερές καί πνευματικές υποθήκες πού αφορούσαν διάφορες υποθέσεις, καθώς καί σοφότατες αποκρίσεις (γεμάτες πνευματικότητα) σε διαφόρους χριστιανούς, πού ζητού­σαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέ­ρη των «Γεροντικών» βιβλίων.

Άλλα έκτος άπ' αυτές άφησε ό αοίδιμος καί τα εκατόν εβδομήκοντα «κεφά­λαια» πού περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό.

Ότι τα κεφάλαια αυτά είναι καθαρό γέννημα της«θεοειδούς» διανοίας του το επιβεβαιώνει, έκτος των άλ­λων, και ό οσιομάρτυς Πέτρος από την Δαμασκό. Άλλα και το ύφος της φρασεολογίας όχι μόνον αφαιρεί κάθε αμφιβολία, άλλα και κραυγάζει σ' όσους τα μελετούν από περιέργεια πώς είναι σύγχρονα της ιεράς εκείνης αρχαίας εποχής (του αγίου Πατρός).

Δεν πρέπει συνεπώς ν' άπορη κανείς αν χάριν της απλότητας ξέφυγε το φραστικό ύφος και είναι κάπως πα­ραμελημένο και αρχαϊκό.

Το θαυμαστόν είναι ότι με την τόση απλότητα της φράσεως προσφέρεται τόσο μεγάλη σωτηρία και ωφέλεια σ' όσους τα διαβάζουν. Πόσο ζωηρή πειστικότητα έχουν πραγματικά οι παραινέσεις αυτές!

Πόση γλύκα στάζουν και γενικά πώς αναβρύζουν το χρηστό ήθος και την σωστή ευαγγελική πολιτεία!

Πάντως θα τη γνωρίσουν την ηδονή τους όσοι θα γευθούν το πνευματικό αυτό μέλι στο «νοητό φάρυγγα» της διανοίας τους.

ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

ΠΕΡΙ  ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

1. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ

 Οι άνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν είναι λογικοί όσοι έμαθαν απλώς τα λόγια και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλ' όσοι έχουν τη λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό και αποφεύγουν τα πονηρά και βλαβερά στην ψυχή, τα δε αγαθά και ψυχωφελή, τα αποκτούν πρόθυμα με τη μελέτη και τα εφαρμόζουν με πολλή ευχαριστία προς τον Θεό. Αυτοί μόνοι πρέπει να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι.

2. Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 
Ο αληθινά λογικός άνθρωπος ένα μόνο ζήλο έχει: να πείθεται και να αρέσει στο Θεό των όλων.
Σ' αυτό και μόνον πρέπει να εκπαιδεύει την ψυχή του, ώστε ν' αρέσει στο Θεό, ευχαριστώντας για την τόσο μεγάλη Του πρόνοια και ρύθμιση των όλων, οτιδήποτε κι' αν του τύχη στη ζωή του.
Γιατί είναι άτοπο, τους μεν Ιατρούς, που μας δίδουν και πικρά και δυσάρεστα φάρμακα, να τους ευχαριστούμε για την υγεία του σώματός μας, προς τον Θεόν δε να είμαστε αχάριστοι, για τα πράγματα που μας φαίνονται δυσάρεστα και δύσκολα και να μην ξέρομαι ότι όλα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας κατά την Πρόνοιά Του.
Η γνώσης (του θελήματος του Θεού) και η πίστη στο Θεό, είναι η σωτηρία και η τελειότης της ψυχής.

3. ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

 
Την εγκράτεια, την ανεξικακία, την σωφροσύνη, την καρτερία, την υπομονή και τα όμοιά τους, τις έχουμε πάρει σαν μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις από το Θεό. Αυτές αντιπαρατάσσονται και αντιστέκονται και βοηθούν σε όλες εκείνες τις δυσκολίες που προέρχονται εκείθεν (από τον αντικείμενων εχθρό — τον διάβολο).
Εάν τις γυμνάζομαι και τις έχομε πρόχειρες τις δυνάμεις αυτές, τότε πια τίποτε δεν φαίνεται να μας γίνεται δύσκολο ή οδυνηρό ή αφόρητο, γιατί αναλογιζόμαστε πως όλα είναι ανθρώπινα και νικώνται από τις (παραπάνω) αρετές που έχομε μέσα μας.
Αυτό δεν το σκέπτονται οι ψυχικά ανόητοι. Διότι ούτε καν λογαριάζουν πως όλα γίνονται καλά και όπως πρέπει προς το συμφέρον μας, για να λάμψουν τελείως οι αρετές και να στεφανωθούμε (βραβευθούμε) από το Θεό.

4. Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
(Θα είσαι πνευματικός άνθρωπος), όταν λογαριάζεις για φαντασία και μόνον και μάλιστα ολιγοχρόνια την απόκτηση χρημάτων και την άφθονη χρησιμοποίησή τους και όταν γνωρίζεις ότι η ενάρετη και αρεστή στο Θεό πολιτεία διαφέρει πολύ από τον πλούτο.
Όταν το μελετάς αυτό, ασφαλώς και το διατηρείς στη μνήμη σου, δεν θα στενάξεις, δεν θα θρηνήσεις και δεν θα κατηγορήσεις κανέναν, αλλά για όλα θα ευχαριστήσεις το Θεό, βλέποντας τους χειρότερους από σένα να στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα.
(Έχε υπ' όψη σου, ότι τα χρήματα) είναι το χειρότερο πάθος της ψυχής, καθώς και η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια.

5. ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 
Ο λογικός άνθρωπος εξετάζοντας τον εαυτό του, δοκιμάζει ποια πράγματα του πρέπουν και τον συμφέρουν, ποια είναι ζητήματα της ψυχής και ωφέλιμα και ποια ξένα προς την ψυχή. Έτσι αποφεύγει όσα βλάπτουν την ψυχή, διότι του είναι ξένα και τον χωρίζουν από την αθανασία.

6. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ Η ΜΕΤΡΙΑ ΖΩΗ

 
Όσον μετριότερα ζει κανείς, τόσο ευτυχέστερος είναι (ευδαίμων), γιατί δεν φροντίζει για πολλά, για δούλους, γεωργούς και ν' αποκτήσει ζώα.
Διότι όταν προσηλωνόμαστε σ' αυτά και περιπέσομε αργότερα στις δυσχέρειες που τα επακολουθούν, κατηγορούμε το Θεό (ως αίτιον).
Από την αυθαίρετη αυτή επιθυμία μας (τον πλούτο), ποτίζεται ο θάνατος και έτσι πλανημένοι μένομε στο

«Ὁ Ἅγιος "Ἀντώνιος καθηγητής τῆς ἐρήμου καί ὁ σύγχρονος Ἅγιος Ἀντώνιος τῆς Ἀριζόνας σιωπηλός κυματοθραύστης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ". ομιλία π. Σαράντου

Ἐπίκαιρος ὁμιλία
Τήν 17ην Ἰανουαρίου ἡμέραν Κυριακήν καί ὥραν 7μ.μ θά ὁμιλήση εἰς τήν αἴθουσαν τῆς Π.Ο.Ε εἰς τό ἵδρυμα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, Θησέως 25, εἰς Νέαν Ἐρυθραίαν, ὁ Πανοσιολ. ἀρχιμ. π. Σαράντης Σαράντος μέ θέμα:
«Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος καθηγητής τῆς ἐρήμου καί ὁ σύγχρονος Ἅγιος Ἀντώνιος τῆς Ἀριζόνας σιωπηλός κυματοθραύστης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ».