Ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης και η Μαγνησία της Μικράς Ασίας*
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Το
Διδυμότειχο και η Μαγνησία της Μικράς Ασίας, η επονομαζόμενη "προς Σιπύλω όρει", συνδέονται με ένα ζωντανό
θαύμα, το θαύμα του Ελληνισμού. Οι Έλληνες και των δύο πόλεων υπό δουλεία για
πολλούς αιώνες και υπό δυσχερέστατες συνθήκες βάρβαρης καταπίεσης, κατατρεγμού
και βασάνων πολλών, όχι μόνον επιβίωσαν, όχι μόνο διατήρησαν την ελληνορθόδοξη
ταυτότητά τους, αλλά πέτυχαν να αναπτυχθούν και να κατακτήσουν περίοπτη θέση
στις κοινωνίες που ζούσαν.
Αυτό το πέτυχαν με την Πίστη τους, τη φιλοτιμία, την υπομονή, την επιμονή και την εργατικότητα τους, με τις ικανότητες δηλαδή που διέθεταν και αυτές που ανέπτυξαν και με την περί την Εκκλησία ενότητά τους.
Σήμερα η Μαγνησία είναι μια άλλη πόλη από αυτήν που ήταν πριν από το 1922, πριν από τη γενοκτονία της Μικράς Ασίας, όταν πολλοί Έλληνες εξοντώθηκαν εκεί από τους Τούρκους και οι περισσότεροι σώθηκαν ως ζωντανά ράκη, αφού βιαίως εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, από τις εκκλησιές τους, από τους αγίους τους και από τα χώματα στα οποία επί 3500 συνεχώς χρόνια άνθισε ο Ελληνισμός, ο αρχαίος και ο χριστιανικός.
Αυτό το πέτυχαν με την Πίστη τους, τη φιλοτιμία, την υπομονή, την επιμονή και την εργατικότητα τους, με τις ικανότητες δηλαδή που διέθεταν και αυτές που ανέπτυξαν και με την περί την Εκκλησία ενότητά τους.
Σήμερα η Μαγνησία είναι μια άλλη πόλη από αυτήν που ήταν πριν από το 1922, πριν από τη γενοκτονία της Μικράς Ασίας, όταν πολλοί Έλληνες εξοντώθηκαν εκεί από τους Τούρκους και οι περισσότεροι σώθηκαν ως ζωντανά ράκη, αφού βιαίως εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, από τις εκκλησιές τους, από τους αγίους τους και από τα χώματα στα οποία επί 3500 συνεχώς χρόνια άνθισε ο Ελληνισμός, ο αρχαίος και ο χριστιανικός.


















