Από προσφυγιά σε προσφυγιά
Ιερεύς π.Διονύσιος Ταμπάκης
2013
Κοιτάζω από το παράθυρο και βλέπω πιο κάτω να μετακομίζει ο κυρ Αντώνης. Ήσυχο ανθρωπάκι. Από πολλά χρόνια έμεναν σε μία προσφυγική μονοκατοικία στην Νίκαια. Παρ’ότι δούλευε 50 σχεδόν χρόνια στο λιμάνι δεν μπόρεσε να πλουτίσει και να κάνει περιουσίες, αφού ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του σε πονηρά πράγματα. Αθώος και ανεπιτήδευτος σαν μικρό παιδί. Γύρω στα εβδομήντα, μαζί με την γυναίκα του την κυρα-Βασιλεία. Φαίνονται στεναχωρημένοι και κουρασμένοι. Ο γιος τους και παιδικός μου φίλος Γρηγόρης δεν μπορεί να τους βοηθήσει πια , αφού πριν μισό χρόνο ξενιτεύθηκε στον Καναδά.
Θυμάμαι από μικρό παιδί που μας έλεγε διάφορες ιστορίες απο την προσφυγιά και την Μικρά Ασία όπως τις άκουσε και εκείνος από τον πατέρα του που καταγόταν από την Σμύρνη.
Δεκατεσσάρων χρονών έφυγε από τα άγια εκείνα μέρη της Μικρασίας. Μάλιστα ένας Τούρκος τότε τον είχε αρπάξει στην προκυμαία από το σακάκι, για να τον καθαρίσει, μα ‘κείνος κατάφερε να του αφήσει το σακάκι στο χέρι και να διαφύγει. Τελικά έφθασαν στην Ελλάδα με μόνες αποσκευές κάποιες Άγιες Εικόνες και ένα τσουβαλάκι κουκιά…
