Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος ΣΤ'). Τελευταῖο. Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

   Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος ΣΤ'). Τελευταῖο
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀπό τήν ἴδια κιόλας ἡμέρα ἀνέλαβα τά νέα μου καθήκοντα. Δέν ἦταν ὅμως θέλημα Θεοῦ νά ὑπηρετήσω γιά πολύ σάν ἐπίσκοπος στό λαό τῆς Καμτσάτας. Ἴσα-ἴσα πού πρόλαβα, ἐκεῖνο τό χειμώνα τοῦ 1916-17, νά κάνω μιά ποιμαντική περιοδεία μέ τά ἕλκηθρα στήν ἀνατολική πλευρά τῆς χερσονήσου.
Τότε ἦρθε ἡ ἐπιδήμία τῆς μαύρης εὐλογιᾶς κι ἔγινε ὁ σεισμός πού ἀνέφερα πιό πάνω...
Εἶχα μόλις ἐπιστρέψει στό Πετροπαυλόφσκ, στά τέλη Φεβρουαρίου τοῦ 1917, ὅταν ὁ τηλέγραφος μετέδιδε ἀπό τήν Πετρούπολη ἄσχημα νέα. Στό μέτωπο τά πράγματα δέν πήγαιναν καθόλου καλά. Οἱ νεκροί εἶχαν ξεπεράσει τό ἑναμίση ἑκατομμύριο, οἱ ἧττες ἀκολουθοῦσαν ἡ μία τήν ἄλλη καί τό ἠθικό τῶν στρατιωτῶν εἶχε καταπέσει. 
Στήν πρωτεύουσα καί τίς ἄλλες μεγάλες πόλεις ὁ λαός, ἀγανακτισμένος ἀπό τίς πολεμικές ἀποτυχίες, τούς χαμηλούς μισθούς, τήν ἔλλειψη τροφίμων καί τήν ἀνικανότητα τῆς κυβερνήσεως, εἶχε ξεσηκωθεῖ καί ζητοῦσε ἀλλαγές καί μεταρρυθμίσεις. Ὁ τσάρος ἀναγκάστηκε, κάτω ἀπό τήν πίεση τῆς κοινῆς γνώμης, νά παραιτηθεῖ.

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Ε'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

   Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Ε')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στίς 9 Νοεμβρίου 1916, ἡμέρα τῶν γενεθλίων μου (ἔκλεινα τά 31 χρόνια ζωῆς), 9 τό πρωί, ἔφτασα στό Πετροπαυλόφσκ μέ τό πλοῖο.
Οἱ ἀρχές καί οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως μοῦ ἐπιφύλαξαν ἐπίσημη καί ἐνθουσιώδη ὑποδοχή.  Μόλις ἀποβιβάστηκα, σχηματίστηκε μεγάλη πομπή ἀπό τήν ἀποβάθρα μέχρι τό ναό, μέ τή φιλαρμονική νά προπορεύεται παιανίζοντας τό «Εὐλογητός Κύριος ἐκ Σιών», τούς μαθητές τῶν σχολείων ν’ ἀκολουθοῦν σέ παράταξη, ντυμένους στίς καλές τους στολές, καί ὅλο τό λαό νά συνωστίζεται γύρω, γιά νά ἐπευφημήσει τόν πρῶτο του ἐπίσκοπο.
Στό ναό ἔγινε δοξολογία, ἐκφωνήθηκαν λόγοι καί προσφωνήσεις, καί μοῦ προσφέρθηκαν διάφορα δῶρα ἀπό τούς ἐκπροσώπους τῶν ἀρχῶν καί τοῦ λαοῦ.
Παραβρέθηκε, θυμᾶμαι, καί ἀντιπροσωπεία τῆς κινεζικῆς παροικίας τοῦ Πετροπαυλόφσκ. Ὁ ἐπικεφαλής βουδιστής κινέζος Σούπ-Ἴν- Τούν μοῦ πρόσφερε μιά ἀρχιερατική ράβδο ἀπό χαυλιόδοντα μαμμούθ, σκαλισμένη ἀπό κάποιον ἰαθαγενή κοριάκο, καί μέ προσφώνησε στή ρωσική γλώσσα, ἀλλά μέ κινέζικη σύνταξη:

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Δ'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Δ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Πρίν ἐπιστρέψω στήν Καμτσάτκα, φρόντισα γιά τήν ἀσφαλή ἐπιστροφή τῆς μητέρας μου στό Κύρωφ. Ἀνάμεσα στ’ ἄλλα, παρακάλεσα τόν προϊστάμενο τοῦ τελωνείου τοῦ Βλαντιβοστόκ νά ἐλέγξει καί νά σφραγίσει μέ μολύβι τή βαλίτσα της, γιά νά μήν ταλαιπωρηθεῖ μέ πρόσθετους ἐλέγχους στούς ἐνδιάμεσος σταθμούς.
 Ὁ προϊστάμενος πρόθυμα δέχθηκε νά μᾶς ἐξυπηρετήσει. Τηλεφώνησε στήν ὑπηρεσία ἐλέγχου ἀποσκευῶν νά στείλει ἕνα ὑπάλληλο στό σπίτι, νά ἐλέγξει τή βαλίτσα, νά τή σφραγίσει καί νά χορηγήσει στή μητέρα μου ἕνα σχετικό πιστοποιητικό. Ἔτσι κι ἔγινε.
Ἀργότερα ὅμως ἔλαβε ἕνα γράμμα ἀπό τή μητέρα, μέ τό ὁποῖο πληροφορήθηκα γιά μιά ἀπροσδόκητη καί εὐτράπελη πλευρά τοῦ θέματος. Νά τί ἔγινε ἀκριβῶς.
Ὅταν ἕνας ἐλεγκτής τοῦ τελωνείου μπῆκε στό τραῖνο, πρίν ἀπό τήν ἀναχώρησή του, γιά τόν καθιερωμένο ἔλεγχο, ἡ μητέρα ἔβγαλε καί τοῦ ἔδειξε τό πιστοποιητικό σφραγίσεως τῆς βαλίτσας.

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Γ'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Γ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Μέ πολλή συντομία ἀναφέρομαι στά κατοπινά γεγονότα.

Χειροτονήθηκα ἐπίσκοπος Πετροπαυλόφσκ καί Καμτσάκας, βοηθός ἐπίσκοπος τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Βλαντιβοστόκ, τήν Κυριακή, 16 Ὁκτωβρίου 1916, στόν καθεδρικό ναό τῆς πόλεως.  Ἡ συνοδική ἀπόφαση ὅριζε ἀρχικά νά χειροτονηθῶ εἴτε στήν Πετρούπολη, στήν Λαύρα τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκυ,  εἴτε σάν καθεδρικό ναό τοῦ Καζάν, ἀφήνοντας σέ μένα τήν ἐπιλογή ἑνός ἀπό τούς δύο τόπους. 

Ἀλλά στή σχετική ἐρώτηση τοῦ διευθυντῆ ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπέβαλα τή θερμότατη παράκληση νά χειροτονηθῶ στόν καθεδρικό ναό τοῦ Βλαντιβοστόκ, ἀπό τά χέρια τοῦ πολυσεβάστου μου ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου, ὅπως καί ἔγινε. Στή χειροτονία πῆραν μέρος καί οἱ πλησιόχωροι ἀρχιερεῖς Ἰαπωνίας Σέργιος, Μπλαγοβεστσένσκ Εὐγένιος καί Νικόλσκ  -Οὐσουρίσκ Παῦλος.

Ἡ χειροτονία ἐπισκόπου ἦταν γιά τό Βλαντιβοστόκ ἀνεπανάληπτο ἐκκλησιαστικό καί κοινωνικό γεγονός. Γι’ αὐτό δόθηκε ἀπό τίς ἀρχές πρωτοφανής ἐπισημότητα.   

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Β'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Β')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στά τέλη τοῦ 1915 ὁ ἀρχιεπίσκοπος Εὐσέβιος μοῦ ἔστειλε γράμμα στό μέτωπο. Ἔγραφε ὅτι, ἐξατίας τῆς μακρᾶς μου ἀπουσίας μου, ἡ ἀδελφότητα καί ὅλο τό ἱεραποστολικό ἔργο τῆς Καμτσάτκας κινδύνευαν νά διαλυθοῦν πρίν καλά-καλά καρποφορήσουν.
Μέ προέτρεπε λοιπόν τώρα ὁ ἴδιος ὁ δεσπότης, νά ἐπιστρέψω τό συντομότερο πίσω καί νά συνεχίσω τή διακονία πού εἶχα διακόψει.
Ὑπακούοντας στήν ἐντολή του, στίς ἀρχές τοῦ 1916 ἀποχαιρέτησα συγκινημένος τούς συνεργάτες μου καί τούς στρατιῶτες τοῦ μετώπου, καί κίνησα γιά τήν Καμτσάτκα.  Φεύγοντας, δονήθηκα ἀπό ποικίλα καί δυνατά συναισθήματα.  Πονοῦσα γιά τούς ρώσους στρατιῶτες, πού μάχονταν κι ἔδιναν τή ζωή τους γιά τή Ρωσία καί τό λαό της.  Πονοῦσα ὅμως καί γιά τό ἀγαπημένο μου ποίμνιο, πού χρειαζόταν βοήθεια καί πνευματική συνδρομή.
Μόλις ἔφτασα στό Πετροπαυλόφσκ, τό πρῶτο μου μέλημα ἦταν νά ἔρθω σ’ ἐπαφή μέ τούς τοπικούς παράγοντες καί νά συστήσω μιά ἐπιτροπή συμπαραστάσεως στό μαχόμενο ρωσικό στρατό.  Ἀνοίξαμε εἰδικό ταμεῖο ὑπέρ τῶν τραυματιῶν τοῦ πολέμου, στό ὁποῖο κατέθεσα πρῶτος ὅλα τά χρυσά καί πολύτιμα ἀντικείμενα πού εἶχα κατά καιρούς συγκεντρώσει ἀπό δωρεές.
Τό χειμώνα τοῦ 1916 τόν πέρασα στό Πετροπαυλόφσκ, ἔντονα ἀπασχολημένος μέ τό ἔργο τῆς ἐπιτροπῆς αὐτῆς. 

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α')

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό καλαοκαίρι τοῦ 1914 ταξίδεψα γι’ ἄλλη μιά φορά στήν Πετρούπολη μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου. Ὁ βασικός σκοπός τοῦ ταξιδιοῦ μου αὐτή τή φορά ἦταν ἡ εἴσπραξη 25.000 ρουβλίων, πού εἶχαν συνεισφέρει γιά τούς σκοπούς τῆς ἀδελφότητος διάφοροι ὀργανισμοί καί ἱδρύματα, ὕστερα ἀπό εἰσήγησή μου καί μέ ἐνέργειες τῆς Κρατικῆς Δούμας.
Ταξίδευα μέ τό σιβηρικό ἐξπρές.  Μέσ’ ἀπό τό βαγόνι μου ἔβλεπα τίς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς ρωσικῆς γῆς νά παρελαύνουν μέ μιάν εἰρηνική νωχέλεια.  Τίποτα δέν προμηνοῦσε τήν πολεμική θύελλα πού σέ λίγο θά ξεσποῦσε.
Φτάνοντας στήν Πετρούπολη μιά ἡλιόλουστη αὐγουστιάτικη μέρα, πληροφορήθηκα μέ ἔκπληξη ὅτι ἡ Γερμανία καί ἡ Αὐστρουγγαρία εἶχαν κηρύξει τόν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἤδη στά πεδία τῶν μαχῶν χυνόταν αἷμα. Ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος εἶχε ἀρχίσει.
Τά 25.000 ρούβλια δέν εἰσπράχθηκαν ποτέ. Ἀπό τή Σύνοδο μοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι τά χρήματα αὐτά θά ξοδεύονταν γιά τίς ἀνάγκες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ἴσως, εἶπαν, θά μοῦ τά ἔδιναν μετά τή λήξη τοῦ πολέμου.

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α')

Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό καλαοκαίρι τοῦ 1914 ταξίδεψα γι’ ἄλλη μιά φορά στήν Πετρούπολη μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου.
 Ὁ βασικός σκοπός τοῦ ταξιδιοῦ μου αὐτή τή φορά ἦταν ἡ εἴσπραξη 25.000 ρουβλίων, πού εἶχαν συνεισφέρει γιά τούς σκοπούς τῆς ἀδελφότητος διάφοροι ὀργανισμοί καί ἱδρύματα, ὕστερα ἀπό εἰσήγησή μου καί μέ ἐνέργειες τῆς Κρατικῆς Δούμας.
Ταξίδευα μέ τό σιβηρικό ἐξπρές.  Μέσ’ ἀπό τό βαγόνι μου ἔβλεπα τίς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς ρωσικῆς γῆς νά παρελαύνουν μέ μιάν εἰρηνική νωχέλεια.  Τίποτα δέν προμηνοῦσε τήν πολεμική θύελλα πού σέ λίγο θά ξεσποῦσε.
Φτάνοντας στήν Πετρούπολη μιά ἡλιόλουστη αὐγουστιάτικη μέρα, πληροφορήθηκα μέ ἔκπληξη ὅτι ἡ Γερμανία καί ἡ Αὐστρουγγαρία εἶχαν κηρύξει τόν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἤδη στά πεδία τῶν μαχῶν χυνόταν αἷμα. Ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος εἶχε ἀρχίσει.
Τά 25.000 ρούβλια δέν εἰσπράχθηκαν ποτέ. Ἀπό τή Σύνοδο μοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι τά χρήματα αὐτά θά ξοδεύονταν γιά τίς ἀνάγκες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ἴσως, εἶπαν, θά μοῦ τά ἔδιναν μετά τή λήξη τοῦ πολέμου.

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Ε'). Τελευταῖο

  

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Ε')
  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Θέλω τώρα ν’ ἀναφερθῶ σέ μιά ἄλλη μάστιγα τῆς περιοχῆς.  Πρόκειται γιά τούς ξένους, πού φτάνουν ὥς ἐδῶ μέ πονηρούς ἐμπορικούς σκοπούς –ρώσους, τάταρους, λεττονούς, ἀρμένιους, γεωργιανούς, ἰάπωνες, κινέζους κ.ἄ.
Ὅλοι αὐτοί ἐκμεταλλεύονται τήν ἄγνοια, τήν ἁπλοϊκότητα καί τήν εὐπιστία τῶν κατοίκων, πλουτίζοντας σέ βάρος τους. 
Κυριολεκτικά τούς κατακλέβουν, ἀφοῦ τούς δίνουν πράγματα ἀσήμαντης ἀξίας –σπίρτα, βότκα, κολώνια, βελόνες- καί, χρησιμοποιώντας τήν πονηριά καί τήν κατεργαριά, ἁρπάζουν τά πολύτιμα γουναρικά, πού μέ κόπους καί κινδύνους ἐξασφαλίζουν οἱ ντόπιοι ἀπό τό κυνήγι τους.
 Καθένας τέτοιος τυχοδιώκτης, πού γιά τό εὔκολο κέρδος δέν διστάζει νά ὑπομείνει ὅλες τίς ἀντιξοότητες καί τίς δυσκολίες τῶν χειμερινῶν διαδρομῶν στή χιονισμένη ἔρημο τῆς Καμτσάτκας, θεωρεῖται και ὀνομάζεται ἐδῶ «φίλος». 
Τί τραγική εἰρωνεία!  Ὁ ἐκμεταλλευτής, φίλος!  Καί αὐτός ὁ φίλος κερδίζει τόν ἀπονήρευτο καμτσαντάλο μέ τήν ὑποκριτική του καλωσύνη, μέ ψευτοδῶρα, μέ κεράσματα φτηνῶν οἰνοπνευματωδῶν ποτῶν.  Κάθε τέτοιος «φίλος» ἔχει τόν ἰθαγενή στά χέρια του.  Τόν κάνει ὅ,τι θέλει καί τον ξεγελάει χωρίς δυσκολία. 

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Γ')

  Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Γ')

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

»Ἀδελφοί, δέν μποροῦμε νά ἐπαναπαυθοῦμε, κάνοντας στόν ἰθαγενή μιά στοιχειώδη κατήχηση, βαπτίζοντάς τον καί κρεμώντας στό λαιμό του ἕνα σταυρό. Ὀφείλουμε νά σταθοῦμε μέ ἱερό δέος καί μέ βαθειά συναίσθηση εὐθύνης ἀπέναντι στό πάντιμο ἔργο τῆς ἁλιείας ψυχῶν, πού ἐπιτελοῦμε.
 Νά βιώσουμε ὅλο τό μεγαλεῖο τοῦ ἔργου αὐτοῦ καί ὅλη τήν τραγικότητα τοῦ προβλήματος πού παρουσιάζει.
Ν’ ἀναπληρώσουμε, μέ τίς μεγαλύτερες δυνατές θυσίες, τά κενά πού ὑπάρχουν.  Νά συντονιστοῦμε –καί θά βροῦμε τρόπους γι’ αὐτό -ὥστε νά ἐξασφαλίσουμε τή συχνότερη καί οὐσιαστικότερη δυνατή ἐπικοινωνία τόσο μεταξύ μας ὅσο καί μέ τό νεόφυτο ἰθαγενές ποίμνιό μας. 
Τώρα, δόξα τῷ Θεῷ, μέ τή δραστηριοποίηση τῆς ἀδελφότητος σ’ ὅλη τή χώρα, ἔχουμε ἐπάρκεια ὑλικῶν μέσων καί ἱκανοποιητικές οἰκονομικές δυνατότητες. Γι’ αὐτό καί ἡ εὐθύνη μας εἶναι μεγάλη.
»Πρέπει, βέβαια, νά παραδεχθοῦμε, ὅτι ἡ σπανιότητα τῶν ποιμαντικῶν ἐπισκέψεων δέν ὀφείλεται σέ νωχέλεια, ἀμέλεια ἤ ὀλιγωρία τῶν ποιμένων.

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Β')

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Β')
  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό συνέδριο λοιπόν συγκλήθηκε σ’ ἕνα μέρος, πού ἦταν δημιούργημα τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου.
Καθημερινά στόν ἐνοριακό νάο τοῦ ἁγίου Ἰωάσαφ γίνονταν  οἱ κατανυκτικές σαρακοστιανές ἀκολουθίες, πού τίς τελοῦσαν οἱ ἱερεῖς μέ τή σειρά, κηρύσσοντας καί τό θεῖο λόγο.
Ὁ ναός  ἦταν συνεχῶς κατάμεστος ἀπό πιστούς, κοριάκους καί ρώσους.  Τό κήρυγμα καί οἱ διδαχές γίνονταν τόσο στή ρωσική ὅσο καί στήν κοριάκικη γλώσσα. 
Ἀπό τήν πρώτη μέρα κινήθηκε τό ἐνδιαφέρον καί τῶν ἰθαγενῶν εἰδωλολατρικῶν φυλῶν γιά τό συνέδριο. Ἄρχισαν νά ἔρχονται φάλαγγες ὁλόκληρες ἐλαφρῶν ἑκλήθρων, μεταφέροντας ἄνδρες καί γυναῖκες κάθε ἡλικίας, πού παρακολουθοῦσαν μέ ἡσυχία καί προσοχή τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις, τίς διδασκαλίες, τά κηρύγματα, τίς εἰσήγήσεις καί τίς συζητήσεις τῶν συνέδρων.

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Α')

 Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό χωριό Ἅγιος Ἰωάσαφ, στήν περιοχή Ὀλιούτορσκ τῆς βόρειας Καμτσάτκας, πραγματοποιήθηκε τό Φεβρουάριο τοῦ 1914 ἕνα σηναντικότατο γεγονός, σταθμός στήν ἱστορία τῆς ἱεραποστολῆς στήν Ἄπω Ἀνατολή. Ἦταν τό πρῶτο –καί τελευταῖο δυστυχῶς- ἱεραποστολικό συνέδριο στήν περιοχή αὐτή, πού τήν ἰδέα του εἶχα συλλάβει πολλούς μῆνες πρίν.
Ἡ εἰδοποίηση τῶν ἱεραποστόλων γιά τό συνέδριο δέν μποροῦσε νά γίνει ἀλλῶς, παρά μόνο προφορικά, ἀπό στόμα σέ στόμα! 
Ὅπως ἔχω ἤδη πεῖ, οὔτε τηλέφωνο οὔτε τηλέγραφος συνέδεε τότε τά σκορπισμένα σέ τεράστια ἔκταση χωριά τῆς εὐρύτερης Καμτσατικικῆς περιοχῆς.  Σά νά τήν πῆραν τά σύννεφα λοιπόν, σά νά τήν πῆραν τά πουλιά τήν εἴδηση γιά ἐπικείμενη σύγκληση του συνεδρίου, καί τή μετέφεραν παντοῦ, σ’ ὅλες τίς ἐνορίες, σ’ ὅλα τά ἱεραποστολικά κέντρα καί τούς σταθμούς.
Ἀπό ἀποστάσεις ἑκαντοντάδων χιλιάδων βερστίων μαζεύθηκαν οἱ ἱεραπόστολοι, οἱ συνεργοί, οἱ ἰθαγενεῖς ἱερεῖς, οἱ ἐθελόντριες ἀδελφές.

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Ε')

  Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Ε')
   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 

  Καθημερινά ἔνιωθα νά μέ κυκλώνει ἡ ὑπερβολική ἀγάπη τοῦ ποιμνίου μου, μικρῶν καί μεγάλων, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη τῆς Καμτσάτκας.  Μοῦ τή φανέρωναν τά γεμάτα ζεστασιά κι ἐμπιστοσύνη βλέμματά τους, τά παιδιάστικα χαμόγελά τους, τά δῶρα τους, ἡ ὑποδοχή καί ἡ φιλοξενία τους σέ κάθε ἐπίσκεψή μου.
Οἱ ἀδελφές, πού ὑπηρετοῦσαν στούς κατά τόπους ἱεραποστολικούς σταθμούς, μέ πληροφοροῦσαν ὅτι οἱ ἰθαγενεῖς γνώριζαν τόν ἐρχομό μου μερικές ἡμέρες πρίν τή ἄφιξή μου!  Καθώς φαίνεται ἀκόμα καί στήν ἀραιοκατοικημένη τούντρα εἶναι ἀδύνατο νά γλυτώσει κανείς ἀπό τ’ ἀνθρώπινα κουτσομπολιά. Ὁ κόσμος εἶναι παντοῦ ὁ ἴδιος!.....
Θυμᾶμαι τήν ἔκπληξη τοῦ παλιοῦ ἀμερικανοῦ περιηγητῆ Κένον, πού τά εἶχε χαμένα μέ τήν ταχύτητα μεταδόσεως κάθε λογῆς εἰδήσεως στήν ὁλιγάνθρωπη, παγωμένη ἔρημο.

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Δ')

 Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Δ')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στή βόρεια Καμτσάτκα ἱδρύσαμε καί ἐξοπλίσαμε ἄρτια μιά παιδική στέγη, γιά τίς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν τῶν νομάδαν καί τῶν μονίμων κατοίκων τῆς περιοχῆς. Ἡ στέγη παρεῖχε στά παιδιά ἐντελῶς δωρεάν διαμονή, διατροφή, ἐγκύκλια καί τεχνική ἐκπαίδευση, καθώς καί ἰατροφαρμακευτική περίθαλψη, σέ συστεγαζόμενη μικρή παιδιατρική μονάδα.
Ἡ στέγη αὐτή βρισκόταν στήν ἀγριότερη καί πιό παγωμένη τοποθεσία ὁλόκληρης τῆς χερσονήσου. Ἡ βλάστηση ἦταν σχεδόν ἀνύπαρκτη.
Ἡ ὑπεύθυνη τῆς στέγης, ἀδελφή ΜΒ. Βόλκοβα, ἀντιμετώπιζε μόνιμο πρόβλημα διατροφῆς -ἀφοῦ μόνο ψάρι μποροῦσε νά βρεῖ- ἀλλά καί ἐπικοινωνίας. Ὁ ντόπιος καμτσαντάλος ἱερέας ἐλάχιστα ρωσικά γνώριζε. 

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Γ')

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Γ')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό κέντρο τῶν λεπρῶν ἡ ὑπεύθυνη ἀδελφή ἦταν τώρα σέ θέση νά παραθέτει καθημερινά στούς τροφίμους φρέσκο καί ζεστό φαγητό, ἐνῶ ποτέ δέν τῆς ἔλειψαν τό ψωμί, τό γάλα, τά φροῦτα, τά κηπευτικά καί οἱ κονσέρβες.
Τό κέντρο ἀνακαινίστηκε, διαρρυθμίστηκε κατάλληλα καί ἀπέκτησε καινούργια ἔπιπλα, καλά κρεβάτια –στή θέση τῶν ἑλκήθρων, πού μέχρι τότε χρησιμοποιοῦνταν σάν κλίνες  τῶν ἀσθενῶν- ἐξοπλισμό κουζίνας καί τραπεζαρίας, καθώς καί ἄλλα πράγματα γιά τήν ἀπασχόληση τῶν λεπρῶν. 
Συγκεκριμένα, γιά τούς ἄνδρες προμηθευθήκαμε ὁλόκληρη τράτα καί δίχτυα γιά νά ψαρεύουν, ἐνῶ γιά τίς γυναῖκες ὕφασμα καί κλωστές γιά κέντημα.
Ἡ ἐργασία τούς ἔκανε νά ξεχνοῦν τήν κατάστασή τους καί νά γεμίζουν τό χρόνο τους μέ κάτι χρήσιμο, πού ἀπέτρεπε τήν κατάθλιψη καί τό μαρασμό.  Γιά τίς βαρύτερες περιπτώσεις ἀσθενῶν οἱ ἀδελφές ὅλοι κι ἐπινοοῦσαν κάποια ἄλλη, ἐλαφριά ἀπασχόληση, ἀνάλογη μέ τίς δυνατότητές τους.

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Β')

 Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Β')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Σέ μιά προσπάθεια διευρύνσεως τοῦ κύκλου τῶν δραστηριοτήτων τῆς ἀδελφότητος, ἐπισκέφθηκα μερικές μεγάλες πόλεις τῆς πατρίδας μου.  Μιά ἀπ’ αὐτές ἦταν ἡ Πέρμ, στήν ὁποία βρέθηκα τό 1910, τό 1911 καί τό 1914.
Τό 1911 μίλησα στή μεγάλη αἴθουσα τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου γιά τήν Καμτσάτκα, τήν ἄγρια φύση της, τούς βασανισμένους κατοίκους της... Τή συναρπαστική ἐντύπωση, πού προκάλεσαν οἱ πληροφορίες μου στό ἀκροατήριο, συμπλήρωσε προβολή σχετικῶν διαφανειῶν.
Τόν  ἴδιο χρόνο, μέ εὐλογία τοῦ ἐπισκόπου τῆς Πέρμ Παλλαδίου, ἱδρύθηκε τοπικό παράρτημα τῆς ἀδελφότητος, πού ἐξελίχθηκε σ’ ἕνα ἀπό τά πιό δραστήρια τῆς χώρας. Ἀπό τό νοσοκομεῖο τῆς ἴδιας πόλεως τρεῖς ἀδελφές νοσοκόμες τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ προσφέρθηκαν ἐθελοντικά νά συνδράμουν τό ἱεραποστολικό ἔργο στή μακρινή, παγωμένη καί ἀπαράκλητη Καμτσάτκα. 

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Α')

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος 

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Μετά τήν ἐπιστροφή μου ἀπό τήν Πετρούπολη στήν Καμτσάτκα, ρίχτηκα πάλι μέ νέες δυνάμεις καί μεγαλύτερο ἐνθουσιασμό στό εὐαγγελικό ἔργο.  Στηριζόμουν τώρα στή συμπαράσταση μιᾶς δυναμικῆς ἀδελφότητος μέ ἕδρα τό Βλαντιβοστόκ, παραρτήματα σ’ ὅλη σχεδόν τή Ρωσία, ἐπιφανή στελέχη καί δραστήρια μέλη.
Πρόεδρος τοῦ κεντρικοῦ τμήματος τοῦ Βλαντιβοστόκ ἦταν ὁ προϊστάμενος τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ π. Ἀ. Μουράβιεφ, καί μέλη γνωστοί ἐκκλησιαστικοί, στρατιωτικοί καί ἐκπαιδευτικοί παράγοντες τῆς περιοχῆς.  Σημειώνω ξεχωριστά τόν πασίγνωστο ἱεραπόστολο καί ἤδη ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ἰαπωνίας Νικόλαο Κασάτκιν (†1912) καί τή διευθύντρια τοῦ γυναικείου ἐκπαιδευτηρίου τοῦ Βλαντιβοστόκ Ἀ.Γ. Κραφτσόβα.
Ὁ ἀριχεπίσκοπος, ἄν καί ἀπασχολημένος μέ πολλές καί βαρειές ποιμαντικές ὑποχρεώσεις, ἔδειχνε ἀμέριστη συμπαράσταση στό ἱεραποστολικό μας ἔργο καί στή δραστηριότητα τῆς ἀδελφότητος.

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΔ')

 Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΔ')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἡ ἀδελφότητα δέχεται εἰσφορές καί δωρεές ἀπό τό δημόσιο καί ἀπό ἰδιῶτες σέ χρήματα καί ἀκίνητα.
Τά μέλη τῆς ἀδελφότητος διακρίνονται σέ ἔφορα, ἱδρυτικά, ἐπίτιμα καί ἐνεργά.
Ἔφορα μέλη ὀνομάζονται, μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ κεντρικοῦ συμβουλίου τῆς ἀδελφότητος καί ἔγκριση τοῦ ἀρχιεπισκόπου τοῦ Βλαντιβοστόκ, τά πρόσωπα πού συνέβαλαν στή διάδοση τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας στήν περιοχή τῆς Καμτσάτκας, καθώς ἐπίσης καί ὅσοι πρόσφεραν ἐφάπαξ ποσό ὄχι μικρότερο ἀπό 300 ρούβλια.
Στά πρόσωπα αὐτά ἀπονέμεται τιμητικό δίπλωμα ἀπό τόν ἀρχιεπίσκοπο Βλαντιβοστόκ, καθώς καί ὁ σταυρός (παράσημο) α΄ τάξεως τῆς ἀδελφότητος.
Ἱδρυτικά μέλη ὀνομάζονται αὐτοδικαίως τά πρόσωπα πού ὑπέγραψαν τόν κανονισμό κατά τήν ἵδρυση τῆς ἀδελφότητος, καθώς ἐπίσης, μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ συμβουλίου καί ἔγκριση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Βλαντιβοστόκ,

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΓ')

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΓ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Μέ βαθυτάτη λύπη ἀναφέρω ὅτι σήμερα σ’ αὐτά τά μακρινά μέρη, σ’ αὐτούς τούς ἐγκαταλειμμένους τόπους, ἄρχισαν νά εἰσχωροῦν ξένοι ἄνθρωποι μέ πονηρούς σκοπούς.  Ἄπληστοι ἰάπωνες καί ἀμερικάνοι ἔμποροι, πού ἐκμεταλλεύονται τήν εὐπιστία καί τήν παιδική ἀθωότητα τῶν ἰθαγενῶν, κατόρθωσαν, παρ’ ὅλες τίς ἀντιξοότητες, νά φτάνουν μέχρι τίς τρῶγλες αὐτῶν τῶν παιδιῶν τῆς φύσεως καί νά κάνουν μαζί τους αἰσχροκερδεῖς συναλλαγές.  Δίνουν εὐτελέστερα ἀντικείμενα, φανταχτερά στολίδια καί «ὑγρή φωτιά» -δηλαδή ἄθλιας ποιότητος ἀλκοόλ- καί παίρνουν ἀπό τούς ἀνύποπτους καμτσαντάλους μεγάλες ποσότητες ψαριῶν ἤ γουναρικῶν σαμουριῶν καί καστόρων –τούς κόπους καί τούς μόχθους ἑνός ὁλόκληρου χρόνου.
Ὁ ἱερέας-ἱεραπόστολος ἔγινε πολλές φορές μάρτυρας ἀπίστευτων περιστατικῶν ἐμπορικῆς ἐξαπατήσεως τῶν ἁπλοϊκῶν ἰθαγενῶν ἀπό τούς ξένους μεταπράτες. 

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΒ')

       Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΒ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Σήμερα σ’ ὁλόκληρη τή ἀπέραντη περιοχή τῆς Καμτσάτκας κοπιάζει στό ἔργο τοῦ φωτισμοῦ τῶν ἰθαγενῶν μόνο ἕνας ἱεραπόστολος, ὁ ἱερομόναχος Νέστωρ, μέ βάστη τή πόλη Γιζίγ. Ἀπό κεῖ ξεκινάει γιά τίς μακρινές  ἐξορμήσεις του στίς ἀχανεῖς χιονισμένες ἐρήμους.
Ἀναγκάζεται νά ταξιδεύει χιλιάδες βέρσια μέ ταράνδους καί σκυλία, ἀναζητώντας τό ἀποκλεισμένο ἀπό τά χιόνα ποίμνιό του.  Κάποτε, μόνο τά ὐπερυψωμένα σιδερένια στεφάνια (κάτι σάν φουγάρα) πάνω ἀπό τή χιονισμένη τούντρα μαρτυροῦν τήν ὕπαρξη ἀνθρώπων κάτω ἀπό τή γῆ.
Γιά νά μπεῖς στίς ὑπόγειες τρῶγλες ἀναγκάζεσαι νά κατέβεις ἀπό τό ἄνοιγμα μέ τό σιδερένιο στεφάνι, πού χρησιμεύει καί σάν καπνοδόχος.  Στή μέση τῆς τρώγλης ἀνάβει πάντα ἡ φωτιά, πού σέ πνίγει μέ τόν καπνό της.  Σέ τέτοιους χώρους εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ ἱεραπόστολος νά κάνει ὅλες τίς κατηχήσεις, τά μυστήρια καί τίς τελετές.

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΑ')

   Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΑ')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τήν περίοδο ἐκείνη, καί συγκεκριμένα στό τεῦχος 42/15-10-1911 τοῦ ἑβδομαδιαίου περιοδικοῦ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου «Ἐκκλησιαστικά Χρονικά» δημοσιεύθηκε ἄρθρο του Π. Μουντρολιούμπωφ σχετικό μέ τή ζωή καί τήν ἱεραποστολή τῆς Καμτσάτκας. Ἀπ’ αὐτό μεταφέρονται ἐδῶ μερικά ἐκτενή ἀποσπάσματα* (*Σ.τ.Ε.: Τό δημοσίευμα αὐτό δέν ἔχει περιληφθεῖ ἀπό τό συγγραφέα στίς σημειώσεις του. Τό παραθέτουμε γιά πληρέστερη ἐνημέρωση τοῦ ἀναγνώστη) :
«Στό πιό μακρινό ἀνατολικό ἄκρο τῆς πατρίδας μας, στήν περιοχή τῆς Καμτσάτκας, ζοῦν κάτω ἀπό τίς σκληρές συνθῆκες τῆς ἄγριας φύσεως τοῦ βορρᾶ οἱ ἀξιολύπητοι ντόπιοι ἰθαγενεῖς καμτσαντάλοι, τουγγοῦσοι, κοριάκοι, τσοῦκτσοι κ. ἄ.  Πολλοὶ ἀπ’  αὐτοὺς ἔχουν ἤδη φωτιστεῖ μέ τό φῶς τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας καί ἔχουν γίνει τέκνα τῆς ἁγίας Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας, χάρη σήν αὐτοθυσία τῶν ἱεραποστόλων μας. Ὅλοι δέχονται μέ φυσικότητα τή χριστιανική πίστη.