Ἡ Ἁγία Σκέπη. Ὁμιλία Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου

Ἡ Ἁγία Σκέπη
 
Ἑσπερινὴ ὁμιλία Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου, ἡγουμένου Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος, στήν Ἱερά Μονή στίς  28-10-2012.

Τὸ σχετικὸ ὅραμα τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ διὰ Xριστὸν Σαλοῦ. Μηνύματα ποῦ ἀπαρρέουν (Ἡ παρρησία τῆς Παναγίας – ἡ πνευματικὴ Πατρότης- πνευματικὰ φαινόμενα – περιπτώσεις ἀκτίστου φωτὸς κ.λ.π).
Λόγοι: Ἁγίας Σοφίας τῆς ἐν Κλεισούρα – π. Παϊσίου – Γ. Ἐφραὶμ Κατουνακιώτου.




Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Μπορεῖτε νὰ τὴν διαβάσετε καὶ σὲ κείμενο πατώντας  Ἡ Ἁγία Σκέπη. Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου
Ἀρχείο  Ἀναβάσεων

Τα τρία "Όχι" του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου. Κωνσταντίνος Χολέβας

Τα τρία "Όχι" του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Στις 27 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ως κατακτητές. Ο Χρύσανθος εκλήθη να μετάσχει της επιτροπής, η οποία θα παρέδιδε επισήμως την πόλη στον Γερμανό Διοικητή. Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε και απήντησε: «Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν τας πόλεις εις τον εχθρόν, αλλά καθήκον των είναι να εργασθούν δια την απελευθέρωσιν αυτών». Ήταν το πρώτο ΟΧΙ του Χρυσάνθου.
Ο Δήμος Αθηναίων τον ειδοποίησε ότι θα τελεσθεί Δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό κα τον καλούσαν να προσέλθει. Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε και πάλι λέγοντας: «Δοξολογία δεν έχει θέσιν επί τη υποδουλώσει της Πατρίδος μας. Η ώρα της Δοξολογίας θα είναι άλλη». Ήταν το δεύτερο ΟΧΙ του Χρυσάνθου.

Χιλιάδες πιστού λαού στην Λιτανεία της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στον Πειραιά

Με κάθε λαμπρότητα, κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια τελέσθηκε η Λιτάνευσις της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, στον Πειραιά και στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς στα Ταμπούρια.

Πλήθος προσκυνητών και επισκεπτών και χθες κατάκλυσαν τον Ναό μας, κάνοντας εμφανή στους δύσκολους καιρούς την πίστη και την ελπίδα που αντλούν οι άνθρωποι για την συνέχεια της ζωής τους.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ αναφέρθηκε για την μεγάλη ευλογία που έχει αυτές τις μέρες ο Πειραιάς και η Ενορία μας, καθώς ανάμεσά μας στέκεται και μας συντροφεύει το ιερό σέβασμα, η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας μας.

Γιορτή χωρίς λαό, δεν είναι γιορτή. Νίκος Χειλαδάκης

Γιορτή χωρίς λαό, δεν είναι γιορτή

Νίκος Χειλαδάκης  Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Για άλλη μια φορά ζήσαμε το φαινόμενο η μεγάλη γιορτή του πολιούχου της Θεσσαλονίκης, του μεγαλομάρτυρα  αγίου Δημητρίου, να γίνεται με αυστηρά αστυνομικά μέτρα, με τον κόσμο να μην τολμά να πλησιάσει τον ιερό ναό και με τους επισήμους να καμαρώνουν την μοναξιά τους εκφωνώντας λόγους εκτός τόπου και χρόνου.
Άραγε ο μεγάλος αυτός άγιος έτσι θα ήθελε να τιμάται η μνήμη του, με τρεις χιλιάδες αστυνομικούς να φυλάγουν τους επισήμους και τον κόσμο να συνωστίζεται μακριά από τον ναό μη μπορώντας ούτε ένα κερί να ανάψει στην μνήμη του αγίου του;
Τα σιδερένια κάγκελα και τα ένστολα τείχη δεν ταιριάζουν στον άγιο Δημήτριο, δεν ταιριάζουν στην Θεσσαλονίκη, δεν ταιριάζουν σε τέτοιες γιορτές που σε τίποτα δεν θυμίζουν τις αυθόρμητες λαϊκές γιορτές άλλων εποχών, όταν σύσσωμος ο κόσμος μετείχε χωρίς αστυνομικούς αποκλεισμούς.

Ἀπό τήν πρωτοχριστιανική Ἐνορία μέχρι τήν Τουρκοκρατία. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀπό τήν πρωτοχριστιανική Ἐνορία μέχρι τήν Τουρκοκρατία

Ἡ πρωτοχριστιανική Ἐνορία εἶναι καί ἡ πρώτη ἀνθρώπινη κοινότητα ὅπου τά πρόσωπα-μέλη τά εἶχαν ὅλα κοινά καί κέντρο τῆς ζωῆς τους ἦταν ἡ γνήσια φιλοθεΐα καί ἡ ἀνιδιοτελῆς φιλανθρωπία. Ἡ κοινότητα καί τό κοινοτικό πνεῦμα, γιά νά ὑπάρξουν, προϋποθέτουν ἀνθρώπους θεούμενους.

«Κοινότητα ὑπάρχει» γράφει ὁ Διονύσης Παπαχριστοδούλου, «ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι τουλάχιστον θεραπευόμενοι καὶ ἀρκετοὶ ἤδη θεραπευμένοι, δηλαδὴ Ἅγιοι, δηλαδὴ τέτοιοι ποὺ νὰ μποροῦν νὰ ἰσχυρίζονται ἀνερυθρίαστα "δὲν ζῶ ἐγώ, ἀλλά ζεῖ ἐν ἐμοὶ Χριστός". 
Αὐτὰ τὰ φωτεινὰ ὄντα (οἱ "δὲν ζῶ ἐγὼ ...") καὶ τὰ ἄλλα, ποὺ ἔχουν ἀσκημένα τὰ αἰσθητήρια στὸ νὰ τοὺς ἀναγνωρίζουν καὶ νὰ τοὺς τιμᾶνε καὶ νὰ τοὺς ὑπακοῦνε ὡς ζῶντες Πατέρες, ὅταν βρίσκονται πλησίον, τοπικὰ συγκροτοῦν Κοινότητα, ἄσχετα μὲ τὴ γλώσσα ποὺ μιλᾶνε καὶ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά τους»¹⁰⁸.

Οἱ πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν. (Μέρος Β'). Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Οἱ πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν. (Μέρος Β')

Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

 Βασανιζόταν λοιπόν μ᾿ αὐτά τά προβλήματά του, ὁπότε ἐπέρασε ἀπό ἐκεῖ ἕνας γέροντας ἀσκητής καί ὁ βασιλεύς στάθηκε μπροστά του. Βλέποντάς τον μέσα στήν νύκτα ὁ ἀσκητής ταράχθηκε καί ἤθελε νά φύγη, γιατί ἐνόμισε ὅτι εἶναι φάντασμα πού βγῆκε ἀπό τήν λίμνη. Ὁ βασιλεύς ἔκραξε ἔτρομος:
-Στάσου, μήν φεύγης, διότι δέν εἶμαι ἄνθρωπος κακός. Μή φοβᾶσαι ἀπό μένα. Ἐπέρασαν ἀπό ἐδῶ μερικοί ληστές, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐπῆραν τά ροῦχα μου καί γι᾿ αὐτό εἶμαι τώρα ἔτσι, ὅπως μέ βλέπεις. Δός μου σέ παρακαλῶ ἕνα ὑποκάμισο, ἐάν ἔχης, γιά νά μπορέσω νά πάω στό σπίτι μου, διότι πολύ βασανίζομαι ἐδῶ.
Καί ὁ γέροντας ἀσκητής τοῦ ἔδωσε ἕνα παλαιό δικό του ἔνδυμα, γεμᾶτο ἀπό μπαλώματα, ἀλλά ἦταν καλλίτερο ἀπό τό τίποτε γιά νά τόν ζεστάνη καί νά μή περπατᾶ γυμνός. Καί ἐπῆγε ὁ βασιλεύς ντυμένος σάν ἕνας ζητιᾶνος καί ὅσοι τόν ἔβλεπαν γελοῦσαν, μή γνωρίζοντας ποιός εἶναι.
Καί περπατώντας ὁ βασιλεύς γιά τήν πόλι, οἱ ἄνθρωποι ἀπεμακρύνοντο ἀπό κοντά του, διότι τόν θεωροῦσαν κάποιον ληστή, ἄλλοι τόν περιγελοῦσαν καί τά σκυλιά τόν ἀκολουθοῦσαν. Καί μόνο αὐτός ἤξερε πῶς ἔφθασε στό κοντινό χωριό σ᾿ἕνα ὑπάλληλό του, τόν ὁποῖο εἶχε διορίσει ἐκεῖ ὡς φύλακα στά σύνορα τοῦ χωριοῦ του. Αὐτός ἀνῆκε στήν χορωδία τῶν κιθαρωδῶν πού τόν εἶχαν μεταφέρει μέχρι τήν λίμνη. Θέλοντας νά μπῆ ὁ βασιλεύς στήν αὐλή αὐτοῦ τοῦ δικοῦ του ἀνθρώπου, οἱ φύλακες καί οἱ ἐργάτες τόν ἔδιωχναν καί τόν περιγελοῦσαν.

Πόλεμος μέ τή σάρκα. Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

 Πόλεμος μέ τή σάρκα 
 Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Δέν ἔχασε καιρό ὁ πονηρός.  Σέ λίγες μέρες ρίχνεται πάλι στό Νήφωνα, φλογίζοντας κι ἐρεθίζοντάς τον τώρα μέ πορνικούς λογισμούς. Ὁ ὅσιος ὅμως, καταλαβαίνοντας πώς ἦταν δαιμονικός πόλεμος μονολόγησε:
-Πάλι τά ἴδια, ταλαίπωρε Νήφων! Ἀπ’ τήν ἀρχή πάλι!...
Κι ἀπό κείνη τή μέρα ἄρχισε νά τρώει μονάχα ξερό ψωμί, ἐκτός ἀπ’ τά Σαββατοκύριακα. Ἔπειτα ἔτρωγε μόνο φροῦτα ὁλόκληρη τήν ἑβδομάδα.  Καί μετά ἔτρωγε μέρα παρά μέρα.  Κάποτε ἔμενε νηστικός μέχρι καί μία ἑβδομάδα, χωρίς νά πίνει οὔτε νερό.  Μ’ αὐτόν τόν τρόπο δάμαζε σκληρά καί ταπείνωνε τή σάρκα του.  Συνήθιζε μάλιστα νά λέει:
-Ἄς ὑποθέσουμε, πώς ἕνας ἄνθρωπος νηστεύει σαράντα μέρες. Ἕνας ἄλλος πάλι τρώει κανονικά ὅλη τήν ἑβδομάδα, δέν πίνει ὅμως καθόλου νερό. Ἔ, λοιπόν, ὁ δεύτερος κάνει σκληρότερη ἄσκηση ἀπό τόν πρῶτο. Γιατί, ὅποιος τρώει χωρίς νά πίνει νερό, βασανίζεται φοβερά.  Καμίνι ἀνάβει στά σπλάχνα του! Ὅποιος ὅμως νηστεύει καί τό ψωμί καί τό νερό, ἔχει ἀγώνα εὐκολότερο. Γι’ αὐτό καί δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τόν πρῶτο.
Πότε-πότε, παρόλο πού καιγόταν ὁ μακάριος ἀπό τή δίψα, ἤθελε νά περιγελάσει τό διάβολο. Ἔβαζε τότε νερό στό ποτήρι του κι ἔλεγε:

Πῶς στεκόμαστε στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ;

 Πῶς στεκόμαστε στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ;

Μεγάλη εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας καὶ ἰδιαίτερα στὴν πατρίδα μας ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε τόσους πολλοὺς ναοὺς μεγάλους καὶ λαμπρούς, ναοὺς μικρότερους καὶ ταπεινούς, ἐξωκκλήσια στὰ δάση καὶ τὶς κορφὲς τῶν βουνῶν. Κι ἀκόμη μεγαλύτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ μετέχουμε τόσο συχνὰ στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες ποὺ γίνονται στοὺς ναούς μας καὶ μάλιστα στὴ θεία Λειτουργία.
Πῶς ὅμως θὰ πρέπει νὰ στεκόμαστε καὶ νὰ ἀναστρεφόμαστε μέσα στοὺς ναούς, μάλιστα κατὰ τὴν ὥρα κάποιας Ἀκολουθίας, ἰδιαιτέρως τῆς θείας Λειτουργίας; Τὸν σωστὸ τρόπο εἰσόδου καὶ παρουσίας μας μέσα στὸ ναὸ θὰ τὸν συνειδητοποιήσουμε πολὺ καλύτερα, ἂν θυμηθοῦμε τὸ συγκλονιστικὸ ἐκεῖνο γεγονὸς ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Μωυσῆ, ὅπου τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Θεὸς ὡς φωτιὰ σὲ μιὰ βάτο (βλ. Ἐξ. γ΄ 2-6). Τὸ φαινόμενο ἦταν ἐκπληκτικό. Ἡ βάτος βρισκόταν μέσα στὶς φλόγες, ἀλλὰ δὲν γινόταν στάχτη, ὅπως θὰ περίμενε κανείς. Παραξενεύτηκε ὁ Μωυσῆς καὶ πλησίασε νὰ ἐρευνήσει τὸ παράδοξο αὐτὸ θέαμα.

Ἕνας ἡρωϊκὸς ἱερομάρτυς. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἕνας ἡρωϊκὸς ἱερομάρτυς

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Bρισκόμαστε στά πρῶτα χρόνια τῶν φοβερῶν διωγμῶν τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων. Λίγα χιλιόμετρα πιό πέρα ἀπ᾽ τήν ἀρχαία Ἀμαθούντα τήν πόλη τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ἐλεήμονα καί τοῦ Ἁγίου Τύχωνα- δυτικά πρός τήν Πάφο τῆς Κύπρου, συναντάει κανείς τό Κούριο. Ἐκεῖ ἀκριβῶς, σώζεται τό ἀρχαῖο θέατρο καί τό στάδιο τῆς πόλης.
 Μυριάδες οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τή ρωμαϊκή αὐτοκρατορία. Δέν ἦταν δυνατό νά ἐξαιρεθεῖ καί ἡ ἑλληνική Κύπρος μας, ἡ ὁποία μάλιστα, ὀνομάστηκε "νῆσος τῶν ἁγίων". Στίς μέρες τοῦ φοβεροῦ Διοκλητιανοῦ (284-304), ἐπίσκοπος στό Κούριο, ἦταν ὁ Φιλονείδης.
Ἄξιος ποιμένας, μέ ἀποστολικό ζῆλο καί φλογερή καρδιά. Μέ τό διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα, οἱ φυλακές γέμισαν. Ἦρθε καί τοῦ Φιλονείδη ἡ σειρά. Τό περίμενε. Ἦταν ἕτοιμος γιά τό στίβο. Στό κελλί βρῆκε κι ἄλλους τρεῖς χριστιανούς, πνευματικά του παιδιά.
Εὐκαιρία ν᾽ ἀλληλοστηριχτοῦν στή χριστιανική πίστη. Τούς ἔδινε δύναμη καί κουράγιο: "Ἀδελφοί μου, τούς ἔλεγε ὁ ἐπίσκοπος -πού δέν φαινόταν μεγάλης ἡλικίας- τιμή καί χαρά μας, πού "ὑποφέρουμε γιά τό Χριστό μας, ἕτοιμοι νά δώσουμε καί τή ζωή μας..."
 Γιά μιά στιγμή, ἡ πόρτα τῆς φυλακῆς ἔτριξε. Οἱ δεσμοφύλακες ὁδηγοῦν τούς τρεῖς γιά τήν ἐκτέλεση καί τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, ἀφοῦ χαιρετοῦν εὐλαβικά τόν ἐπίσκοπό τους, ὁ ὁποῖος ταυτόχρονα τούς εὐλογεῖ καί προσεύχεται θερμά.

Κυριακή Ζ' Λουκά. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Κυριακή Ζ' Λουκά

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στη ζωή του ανθρώπου επικρατεί η σχετικότης των πραγµάτων. Όλα όσα του συµβαίνουν είναι σχετικά. Δηλαδή, από τη γέννηση ενός ανθρώπου τίποτε δεν είναι απόλυτο σίγουρο. Τίποτε δεν είναι γραµµένο. Ο ίδιος ο άνθρωπος γράφει την ιστορία του, τα όσα του συµβαίνουν.
Το µέλλον είναι άγραφο και άγνωστο, το παρόν γνωστό που γίνεται παρελθόν. Όµως, όλα όσα συµβαίνουν στο χρόνο υπάγονται στη σχετικότητα. Είναι σχετικό, εάν θα µορφωθείς εάν θα επιτύχεις στην επαγγελµατική σου σταδιοδροµία εάν θα γίνεις καλός οικογενειάρχης εάν θα είσαι ευτυχή ς ή δυστυχής, υγιείς ή ασθενής εάν θα ζήσεις πολλά η λίγα χρόνια, όλα αυτά είναι σχετικά. Ένα γεγονός στη ζωή του ανθρώπου είναι αναπόφευκτο και το µόνο βέβαιο και αυτό είναι το γεγονός του θανάτου.
Ο Αρχισυνάγωγος Ιάειρος είχε µονάκριβη δωδεκαετή κόρη η οποία «απένθησκε». Δώδεκα ετών και από κάποια αιτία βρίσκεται στο τέλος της ζωής της.

27 Οκτωβρίου Συναξαριστής

Νέστορος, Λούππου, Καπετωλίνας καὶ Ἐρωτηΐδας, Κυριάκου Πατριάρχου, Προκλας, Μαβριανοῦ καὶ Βαλεντίνου, Νέστορος Χρονογράφου, Διήγησις γιὰ τοὺς Ἴβηρες.


Ὁ Ἅγιος Νέστωρ ὁ Μάρτυρας

Ὁ Νέστορας ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ γνώριμός του Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Δημητρίου.
Ὁ Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Διοκλητιανὸς χαιρόταν γιὰ τὶς νῖκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ὀνομαζόμενου Λυαίου, μίσησε τὴν ὑπερηφάνειά του. Βλέποντας ὅμως καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πῆρε θάρρος.
Πῆγε λοιπὸν στὴν φυλακή, ὅπου ἦταν κλεισμένος ὁ Μεγαλομάρτυρας, καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του. «Δοῦλε τοῦ Θεοῦ Δημήτριε», εἶπε, «ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ μονομαχήσω μὲ τὸ Λυαῖο, γι’ αὐτὸ προσευχήσου γιὰ μένα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ».
Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου Σταυροῦ, τοῦ εἶπε ὅτι καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσει καὶ γιὰ τὸν Χριστὸ θὰ μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ὁ Νέστορας μπῆκε στὸ στάδιο χωρὶς φόβο καὶ ἀνεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι».
Καὶ ἀφοῦ πολέμησε μὲ τὸν Λυαῖο, τοῦ κατάφερε δυνατὸ χτύπημα μὲ τὸ μαχαῖρι του στὴν καρδιὰ καὶ τὸν θανάτωσε. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Διοκλητιανός, διέταξε καὶ σκότωσαν μὲ λόγχη τὸ Νέστορα, ἀλλὰ καὶ τὸν Δημήτριο.

Γενικά χαρακτηριστικά του Δ´ αἰῶνος. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

        
Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 27 Ὀκτωβρίου 2013

 Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Γενικά χαρακτηριστικά του Δ´ αἰῶνος

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Μελετῶντες τούς ἁγίους Πατέρες, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μέ τό σημερινό μας κήρυγμα μπαίνουμε στόν 4ο αἰ. Ὁ αἰώνας αὐτός ἔχει νά μᾶς παρουσιάσει πολλά ὡραῖα καί περίεργα καί πολύ διδακτικά. Αὐτό θά ἤθελα νά σᾶς πῶ στό σημερινό μου κήρυγμα πρίν ἀκόμη ἀρχίσουμε νά ἐξετάζουμε χωριστά ἕνα-ἕνα τούς Πατέρες τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ. Θέλω δηλαδή νά σᾶς πῶ μερικά γενικά χαρακτηριστικά τῆς περιόδου αὐτῆς, πού εἶναι μιά χρυσῆ περίοδος τῆς Πατρολογίας μας.

2. Ὁ ρωμαϊκός κόσμος τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, ἀγαπητοί μου, πού ἦταν εἰδωλολατρικός, ἔβλεπε μέ πολύ κακό καί ζηλόφθονο μάτι τήν δύναμη πού εἶχε ἀποκτήσει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ αὐτός κατέρρεε συνεχῶς καί τώρα ἦταν στά τελευταῖα του. Ἤθελε ὅμως νά ἀνασηκωθεῖ ἀπό τήν πτώση του καί νά ξαναπάρει τήν πρώτη του δύναμη. Γι᾽ αὐτό καί ἔκανε μιά νέα προσπάθεια νά τά βάλει μέ τήν Ἐκκλησία.
Ἔτσι ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Διοκλητιανός κήρυξε ἕνα φοβερό διωγμό ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Ἔτσι ἄρχισε ὁ 4ος αἰ. Ἄρχισε μέ διωγμό κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής

Ζ' Λουκά. (Β' Κορ. Θ' 6 – 11)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης
 

Υπάρχουν άνθρωποι που κλείνουν περισσότερο προς τη θεωρία και άλλοι που αρέσκονται στην πράξη. Οι λεγόμενοι θεωρητικοί και οι πρακτικοί.
Φυσικά και τα δύο χρειάζονται και είναι αδύνατο να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.
Στη σημερινό όμως Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, βλέπουμε πως το Πνεύμα το Άγιον, διά του Αποστόλου Παύλου, μας καθοδηγεί στο πώς, ενώ γνωρίζουμε την «θεωρία» της Πίστεως, ταυτοχρόνως θα συνδυάσουμε και την πράξη της Χριστιανικής μας ζωής.
Και ομολογουμένως, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, από το να δείξουμε την έμπρακτη αγάπη, μέσω της ευλογημένης ελεημοσύνης.
Όχι μόνο ο λόγος του Θεού μας καθοδηγεί στην ουράνια αυτή αρετή, αλλά και δεν υπάρχει Πατέρας ή Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας, που να μην κήρυξε ή να μην έγραψε γι' αυτή την θυγατέρα της αγάπης.

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ

Θεραπεία τῆς αἱμορροούσης καί ἀνάσταση τῆς θυγατρός τοῦ ἀρχισυναγώγου (9,18-26). Σύντομο Κύρηγμα Μητροπολίτου Γόρτυνος Ἱερεμίου

Ἡ ἀνάστασις τῆς θυγατρός τοῦ Ἰαείρου καί ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης. Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη

Ὁμιλίες (3) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στήν Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Στιγμιότυπα ἀπό τό σπίτι τοῦ Ἰαείρου (δ. 26'). Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8, 40-56) Ὁμιλία π. Άθανασίου Μυτιληναίου

Ομιλία Δημητρίου Παναγόπουλου στην Κυριακή Ζ' Λουκά. Ιαείρου και αιμορροούσης

Πότε καί πώς πάσχει η αιμορροούσα ανθρωπότης. Κυρ. Ζ' Λουκά. Ομιλία π.Στεφάνου Αναγνωστόπουλου

Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς. Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ

 Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καί ἡ ἀπόδοσή του στήν νεοελληνική.

Κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο Κεφ. 8, χωρία 41 ἕως 56

Η ἀνάστασις τῆς κόρης τοῦ ᾿Ιαείρου καὶ ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης

Η΄. 41 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿
Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ.
47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.

Ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς. Ἐπιστολή πρός Κορινθίους β θ' 6-11

Πρός Κορινθίους β' θ´6 - 11

καί ἡ ἀπόδοση στήν νεοελληνική

6 Τοῦτο δέ, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει. 7 ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός.
8 δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, 9 καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
10 Ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν· 11 ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι’ ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ·

Ἀπόδοση

Ὁ πειρασμός τῆς… «Μιάς φοράς»! Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὁ πειρασμός  τῆς… «Μιάς φοράς»!

 Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

«Ἐπιτέλους, μεγάλωσες. Δὲν εἶσαι παιδάκι. Ἔλα στὴν παρέα μας. Πᾶμε στὸ μπάρ, στὸ κλάμπ… Ἔλα νὰ κάνεις παρέα μὲ τὶς φίλες καὶ τοὺς φίλους μας. Δοκίμασε καὶ τὸ τσιγάρο. Ἄφησε πιὰ τούς… παπά- δες καὶ τοὺς Ἁγίους. Δοκίμασε μόνο μία φορά. ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Κι ἔπειτα μὴ ἔρχεσαι πάλι…».

* * *

 Τὴν προσέξατε τὴν… «συμβουλὴ» τοῦ «φίλου»; Μόνο μία φορά, λέει. Κι ὄχι ἄλλο! Ἀλλὰ πόσο ἑλκυστικὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα! Ἀληθινὸ δόλωμα. Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, πόσες φορὲς ἀπὸ μόνοι μας, δὲν ἐπαναλαμβάνουμε αὐτὴ τὴ φράση στὸ νοῦ μας καὶ πολλὲς φορὲς μάλιστα; Ἔρχεται σὰν πειρασμός. Λέμε γιὰ παράδειγμα: «Τί ἆραγε ἔχω νὰ πάθω ἂν πάω, ἂν δοκιμάσω μία φορά; Ἀφοῦ τὸ ‘χω πάρει ἀπόφαση. Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ἔπειτα, θὰ ᾽χω καὶ μία σχετικὴ πεῖρα. Δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μοῦ μιλήσει κανείς. Γιατί θὰ τὰ ἔχω δοκιμάσει ὅλα. Δηλαδή, ἡ δοκιμὴ ποὺ γίνεται μόνο μία φορά, εἶναι ἀκίνδυνη καὶ μᾶλλον ὠφέλιμη»!

* * * 

Εἶναι ἆραγε τὰ πράγματα ἔτσι; Λοιπόν, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «φίλος» προβάλλει αὐτὸ σὰν ἐπιχείρημα – δόλωμα, πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει. Γιατί ἆραγε τὸ λέει αὐτό; Ἂν εἶναι ἀκίνδυνο, γιατί τὸ προβάλλει μὲ τόση ἔμφαση; Γιατί ἐπιστρατεύει τόσα ἐπιχειρήματα; Γιατί ἐπιμένει; Κι ἔπειτα, γιατί μᾶς ἀναστατώνει μία τέτοια σκέψη, ὅποτε κι ἂν ἔρχεται αὐτὴ στὸ νοῦ μας;

Ἡ Ι. Μονή Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὅρους δέν ἀπέστειλεν ἐκπροσώπους εἰς τὴν ὑποδοχὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

Ἡ Ι. Μονή Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὅρους δέν ἀπέστειλεν ἐκπροσώπους εἰς τὴν ὑποδοχὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

Διαφωνεῖ μέ τήν φιλοπαπικήν καί φιλοοικουμενιστικήν γραμμήν τῆς ἐξισώσεως τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν
Πληροφορίοι, αἱ ὁποῖαι εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος, μέσῳ ἐκκλησιαστικῶν διαδικτυακῶν ἱστοτόπων, καί δέν διεψεύσθησαν, ἀναφέρουν ὅτι ὁ Καθηγούμενος καί ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου, ἀπεφάσισαν νά μή παραστοῦν εἰς τήν ὑποδοχήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ἐνῶ ἀπουσίαζον καί ἀπό ὅλας τάς ἐκδηλώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔλαβον χώραν εἰς τήν Ἀθωνικήν Πολιτείαν διά τήν παρουσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὁ διαδικτυακός ἐκκλησιαστικός ἱστότοπος «Ἁγιορείτικο Βῆμα» ὑπεστήριξε τήν 19ην Ὀκτωβρίου ὅτι ἡ Ἱερά Μονή εὑρίσκεται εἰς τήν ὁδόν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου (παλαιά ἀδελφότης).

Δελτίον τύπου. Έναρξη της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στο Αγρίνιο

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                          
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

 Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 23η  Οκτωβρίου  2013

Δελτίον τύπου

Έναρξη της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στο Αγρίνιο

Για έβδομη συνεχή χρονιά θα λειτουργήσει η Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, αρχίζοντας στο Αγρίνιο, την Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013 Η Σχολή Γονέων λειτουργεί στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου και στην πόλη του Αγρινίου, καθώς επίσης και στις έδρες των Αρχιερατικών Περιφερειών Αμφιλοχίας, Αστακού, Βονίτσης, Κατούνης, Παμφίας και Μακρυνείας.
Η Σχολή Γονέων δημιουργήθηκε με σκοπό να στηρίξει τον θεσμό της οικογένειας, διδάσκοντας όχι ανθρώπινες θεωρίες, αλλά το λόγο του Θεού.
Στις συναντήσεις της Σχολής δίνεται η δυνατότητα σε έμπειρους ομιλητές να αναπτύξουν θέματα που αφορούν την οικογένεια και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, τις πνευματικές αναζητήσεις και τους προβληματισμούς του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και θέματα που αφορούν την τρέχουσα επικαιρότητα, την κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την Πατρίδα.

O Άγιος Δημήτριος. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O Άγιος Δημήτριος

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα "κατασφραγίσας το μέτωπο αυτού δια του σταυρού", να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο "μεγέθει σώματος και ρώμη τους κατ΄ αυτόν υπεβάλλων".
Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό που παρευρίσκετο στο στάδιο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά ("λόγχη τρωθείς την πλευράν").