Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Αντιμετώπισις Εκκλησιαστικών ζητημάτων

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Πολύ λυπούμαι αναπολών την σημερινήν γενεάν, πώς παρεχώρησεν ο Θεός διά τας αμαρτίας ημών να ευρίσκη λαβήν ο δόλιος δαίμων και εις τα δύο μέρη.
   Οι μεν διέποντες την Εκκλησίαν Αρχιερείς μας, αντί να υπεραμύνωνται υπέρ των ευσεβών παραδόσεων, προβάλλουν καινοτομίας και νεωτερισμούς, οι δε ευσεβείς και πιστοί, αντί μετά πολλής διακρίσεως και πνεύματος ηρέμου να γράφουν, παριστώντες την γνώμην τους, εκσφενδονίζουν ύβρεις κατά των Αρχιερέων και επισωρεύουν όλα τα αναθέμτα των Αγίων Πατέρων, διά να δυνηθούν να καθαιρέσουν ει δυνατόν όλους τους αμαρτωλούς Αρχιερείς, και ούτω διά του τρόπου τούτου δημοκοπούν όλον τον λαόν, και ούτω αντί ωφελείας, εξ αμφοτέρων των μερών βλάβην θα προξενήσουσιν.
   Δεν αμφιβάλλω ότι ήλθεν εις χείρας σας η μελέτη του Α.Φ. δι’ ης ποιείται την ανασκευή της Νέας Συνόδου, αλλά με τοιαύτην υβριστικήν γλώσσαν, την οποίαν ουδείς εκ των Αγίων Πατέρων ετόνισεν ούτε κατά των μεγαλύτερων κακοδόξων αιρεσιαρχών.
   Η ιδική μου ταπεινή μου μελέτη, κατά την ουσίαν μεγαλύτερον πλήγμα θα θίξη κατά των νεωτεριστών τούτων παρά του Φ., διότι εις αυτόν θα αποδοθή η παραφορά και το πάθος, ου μην δε και η εγωιστικότης, εις εμέ όμως θα αποδειχθή ότι ομιλεί αυτή αύτη η Εκκλησία ανατρέπουσα τας αναθεωρήσεις, τας οποίας σκοπεύουν να κάμουν οι την Νέαν Σύνοδον επιδιώκοντες.
                                                                        
     (Επιστολή προς Ν. Ρέγκον, 3-1-1926)

Ορθοδοξία και αιρέσεις. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Ορθοδοξία και αιρέσεις

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Οι προτεστάνται, οίτινες απεχαιρέτησαν από πολλού τας ιεράς παραδόσεις και όσα ανάγονται εις την στενήν και τεθλιμμένην οδόν, ου μην δε και τας νηστείας, αγρυπνίας και προσευχάς, τας διά του μονήρους βίου κανονικώς εκτελουμένας, έπεισαν δυστυχώς ενίους εκ των ημετέρων εν Ευρώπη φοιτώντων, ίνα μη είπω το πλείστον μέρος των καθ’ ημάς ευρωπαϊζόντων, και δι’ αυτών και διά πολλών δολίων εισηγήσεων και σοφιστειών αποπειρώνται, ει δυνατόν, την εν γένει ανατροπήν του Ορθοδόξου φρονήματος.
   Ημείς οι Μοναχοί, οι οποίοι οφείλομεν να είμεθα στύλοι ακλόνητοι της Ορθοδοξίας…
   Αι Μοναχαί, καθ’ εκάστην αναγινώσκουσαι τους βίους των Αγίων και των Μοναζουσών δεν βλέπουσι τον ένθεον ζήλον, ον έτρεφον προς την Ορθοδοξίαν;
   Παραβλέπων τα πολλά, φέρω υπ’ όψιν σας την αγιωτάτην εκείνην Μελάνην. Αυτή η Οσία δεν υπερήλασε κατά τον μονήρη βίον πολλάς αγίας Παρθένους κατά τε την πράξιν και θεωρίαν και κατά τον έγκλειστον βίον;
   Διατί η τοιαύτη να εγκαταλείψη και ησυχίαν και μόνωσιν, και να απέλθει εις την Κωνσταντινούπολιν, όπου διετέλει ο θείος της Βουλυσιανός, όστις ήτο έπαρχος της Ρώμης, και επειδή ήτο υποκείμενος εις την αίρεσιν του Νεστορίου και Σαβελίου, διά τούτο και μόνον υπήγεν εκεί, και με διαφόρους Γραφικάς αποδείξεις και διά του αγγελικού αυτής βίου κατέπεισε τον θείον της και αρνηθείς την ασέβειαν εγένετο δούλος του Χριστού δοκιμώτατος…

Το πάθος της υπόνοιας. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Το πάθος της υπόνοιας

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Η υπόνοια εν τω καιρώ της ειρήνης διδάσκει ταραχήν και παρεξήγησιν. Η υπόνοια ουκ είδε ποτέ την αλήθειαν, και εάν οι οφθαλμοί βλέπουσι την αλήθειαν, και τα πράγματα κηρύττουσι και την ευεργεσίαν και την αγάπην αυτή αύτη η υπόνοια, άπαντα τα διαστρέφει και πείθει τον ταύτης εραστήν να πείθεται εις το ψεύδος μάλλον παρά εις την αλήθειαν των ορωμένων.
   Η υπόνοια είναι εις ψευδής και αλλόκοτος φωτογράφος, όστις φωτογραφών διαστρέφει το εικονιζόμενον εις εναντίαν μορφήν…
   Όσοι πειρασμοί συμβώσι του πάσχοντος υπό υπονοίας είτε εξ ανθρώπων είτε εκ Θεού διά την διόρθωσίν του, είτε εκ φυσικής συμπτώσεως, αυτός ούτος τα εκλαμβάνει ότι ο δείνα και ο δείνα τα υπεκίνησε, κατακρίνων δωρεάν τον ανεύθυνον…
   Προς εξεικόνισιν ζωηράν και ολεθρίας ταύτης μαινάδος θα σοι φέρω απαθώς τον εν τη Μικρά Αγία Άννη εφησυχάζοντα π. Θεοφάνην. Ο τοιούτος, ως ίσμεν (γνωρίζομεν), νικηθείς τέλεον υπό του τοιούτου νοσήματος, απέσπασεν εαυτόν από όλους τους αδελφούς και γείτονας, διακηρύττων, ότι άπαντες τον αποστρέφονται, και ότι αυτός μόνος γνωρίζει το δίκαιον, οι δε λοιποί είναι άξιοι αποστροφής. Ο τοιούτος πέπονθεν το τοιούτον, διότι όσα τον διδάσκουσιν αι υπόνιαι, αυτά ταύτα προσκυνά, εις αυτά και μόνα βασίζεται.

Μοναχική ζωή. Πνευματικά ύψη. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Μοναχική ζωή

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Ο μοναχικός βίος είναι το μέγα εκπαιδευτήριον, όπου διδάσκεται η απλανής κατά Θεόν βιοτή και λειτουργείται εν πάσιν η ευαγγελική ακρίβεια.
   Διά του μοναχικού βίου δύναταί τις να διαφύγει τας διαφόρους πάγας (παγίδας) του δολομήτου Σατάν και τας πολυπλόκους πλεκτάνας του εφαρμάτου βίου και να εξασκήσει βίον ενάρετον σύμφωνον της ευαγγελικής τελειότητος.
   Οι θεοφόροι της Εκκλησίας Πατέρες πρώτον θεμέλιον έθεντο εις τον Μοναχικόν βίον την μακαρίαν υπακοήν, ήτις συμβαδίζει με την πτωχείαν του πνεύματος ήτοι με τον πρώτον μακαρισμόν.
   Η υπακοή, ήτις ωρίσθη εν τω μοναχικώ ορίζοντι, εκτίλλει ριζηδόν όλας τας ορμάς της κενοδοξίας και αναριθμήτους πλεκτάνας του δαίμονος, και ποιεί τον εργάτην αυτής πτωχόν τω πνεύματι, πράον κατά την καρδίαν, πενθικόν, ελεήμονα, ειρηνοποιόν, και εν ενί λόγω ποιεί αυτόν πληρωτήν των θείων του Χριστού μακαρισμών.
   Η σιωπή μεταξύ των μοναχών να γίνηται μετά πλήρους αγάπης και ουχί μετά σκυθρωπότητος και περιφρονήσεως.
   Καθώς ο ρύπος ακολουθεί τω σώματι και ο ιός (σκουρία) τω σιδήρω, τοιουτοτρόπως και η εκ της Μονής προέλευσις του Μοναχού δύναται να ρυπώσει την της ψυχής αυτού ευγένειαν.

Πνευματικός αγών. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Πνευματικός αγών

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Ο  ΕΧΘΡΟΣ των ψυχών ημών προσπαθεί παντί σθένει, όπως διά των αιτιών του κόσμου και του δυστήνου σαρκίου ρίψη τον άνθρωπο εις τα της σαρκός και πνεύματος πάθη, και επειδή δεν δύναται αμέσως να ωθήσει αυτόν εις τας θανασίμους αμαρτίας μεταχειρίζεται πρώτον τας προσβολάς, τας οποίας παρενείρει εις το λογιστικόν, θυμικόν και επιθυμιτικόν μέρος της ψυχής.
   Και εις μεν το λογιστικόν παρουσιάζει τους της απιστίας λογισμούς, την πονηράν περιέργειαν και την επίκρισην επί των δυσεφίκτων νοημάτων της θείας Γραφής και των Μυστηρίων, την αφροσύνην, την οίησιν και την αυταρέσκειαν.
   Εις δε το επιθυμητικόν φέρει την επιθυμία των γηίνων, τας ενηδόνους αφορμάς και κινήσεις της σαρκός και εκείνα όσα ο παλαιός άνθρωπος υπαγορεύει προς ρυπισμόν της ψυχής.
   Επίσης δε και εις το θυμικόν φέρει τον άκαιρο ζήλον, την κατάκρισιν, τον φθόνον, την παρακοήν και αντιλογίαν, το δικαίωμα δήθεν, διατί ο δείνα να μου κάμει εκείνο και να φανεί τόσον αχάριστος, και πώς εγώ αφού πασιφανώς με εχθρεύεται να τον αγαπήσω.
   Και ούτω μη προσέχοντος εις τα τοιαύτα νικάται και γίνεται ευάγωγος εις τα πάθη.
   Διά να νικήσει δε ο αγωνιζόμενος τα ανωτέρω πάθη, πρέπει να στήσει όλην του την προσοχήν εις τας πρώτας προσβολάς, αι οποίαι είναι και βέλη νηπίων, και ειθ’ ούτω απαρεγκλίτως θα οδεύει ανεπισφαλώς όλην την κλίμακα των αρετών.

Προς τα ουράνια σκηνώματα. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Προς τα ουράνια σκηνώματα

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Η ακάματη συγγραφή, η πνευματική καθοδήγησις των πνευματικών του που ξεκίνησαν να βαδίσουν τον «ματωμένο δρόμο» της ισάγγελης ζωής, η δημιουργία του πνευματικού εκείνου καταφυγίου πάνω στα ξερολίθια των Κατουνακίων, ο καθημερινός αγώνας για τον προσωπικό εξαγιασμό, ο θείος έρωτας της ασκήσεως και η ανεξικακία του για κάθε ίσως αδελφό που τον πίκρανε, ύφαναν σιγά-σιγά τα πενήντα χρόνια στα Κατουνάκια. Μία ζωή ολόκληρη.
   Τώρα είχε υπερβεί τα ογδόντα… Πότε πέρασαν αλήθεια; «άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει». Ήταν πράγματι ένα σπάνιο άνθος μέσα στο μεγάλο περιβόλι της Παναγίας. Και τα άνθη από το περιβόλι αυτό, όταν δεν τα διαβρώσει κανένα μιαρό σκουλήκι, ευωδιάζουν και μετά την πτώση τους στο χώμα. Ευωδιάζουν με την ανάμνησή τους, για τη συνέπεια ζωής και θεωρίας, για την απλότητά τους, για «την μίμηση της πολιτείας του Χριστού», για την αδοξία και την απάρνηση του «εγώ» τους.
   Το φθαρτό σκήνωμα δεν έπαψε ποτέ να τον ενοχλεί. Πάντα τους Αγίους τους τυραννεί ο «σκόλοψ τη σαρκί». Σε ένα του γράμμα προς ένα έμπιστο πνευματικό του τέκνο, με ημερομηνία 26-4-1923 γράφει: «Η επιστολή σου με εύρε επί κλίνης οδύνης συνεπεία στεναχωρίας και γριπποειδούς πυρετού και οιδήματος του δεξιού οφθαλμού, κάτωθεν και επί των βλεφάρων, όπου ησθανόμην αφορήτους πόνους, αλλ’ αι παρακλήσεις και αι ευχαί σου συνετέλεσαν, ίνα μη αιφνιδίως ακούσης τον θάνατο του πατρός σου, και μετά εξαήμερον οδύνην, παραδόξως ανέλαβον».

Μία δύσκολη μεταστροφή. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

 Μία δύσκολη μεταστροφή
 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

Ο Κωστής κατόρθωσε να απαλλαγεί από τις σατανικές ενοχλήσεις. Πλην όμως ο εχθρός δεν εννοούσε να τον αφήσει εντελώς ήσυχο. Τον επείραζε με άλλο, πιο δυσδιάκριτο τρόπο.
   Πολλές φορές αισθανόταν ότι μέσα στον εγκέφαλό του υπήρχε ολοζώντανη η μορφή του Αποστόλου Παύλου. Παρουσιαζόταν ψηλός, με τη συνηθισμένη ενδυμασία, τα χέρια ακουμπισμένα σ’ ένα μεγάλο ραβδί, και άλλοτε έπαιρνε τη μία έκφραση και άλλοτε την άλλη. Επίσης ορισμένες φορές έβλεπε μέσα στο μυαλό του το Ευαγγέλιο. Συχνά άκουγε μέσα στο μυαλό του ορισμένες φράσεις, τις οποίες και  χρησιμοποιούσε όταν είχε συζήτηση με άλλους. Τα φαινόμενα αυτά τα θεωρούσε ως προϊόντα της χάριτος. Και ο γερο-Δανιήλ δυσκολεύθηκε πολύ να τον πείσει ότι ανήκουν στην πλάνη και ότι δεν πρέπει να τα αποδέχεται.
   Κάποια φορά ο Κωστής, ώρα 12 μεσημβρινή, περνούσε έξω από το Ναό των Αγίων Αναργύρων Αρναίας, προκειμένου να πάει σε κάποιον άρρωστο που έπασχε από γριππώδη πνευμονία. Στην πρόθεση του Ναού, στο Ιερό, όπου έκαιε μία κανδήλα  εμπρός στην εικόνα των Αγίων Αναργύρων (η εικόνα τοποθετήθηκε προσωρινά εκεί, διότι στον κυρίως Ναό εργάζονταν μάστοροι) αντίκρυσε ένα πολύ ζωηρό φως. Πλησιάζοντας προς το παράθυρο αντίκρυσε κάποιον άνθρωπο που παρατηρούσε την κανδήλα των Αγίων. Τη στιγμή εκείνη βγήκε προς τον κυρίως Ναό. Τα βήματά του ακούγονταν καθαρά.

Μία δύσκολη μεταστροφή. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Μία δύσκολη μεταστροφή

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Προς τα τελευταία χρόνια της ζωής του Γέροντος συμπίπτει η μεταστροφή του Κωστή Μαρμαρά. Μία περίπτωσις που κούρασε αρκετά τον Κατουνακιώτη μοναχό.
   Ο Κωστής που καταγόταν από το Αϊδίνιο της Μ. Ασίας και ζούσε στην Αρναία της Χαλκιδικής ήταν ανήσυχο πνεύμα και του άρεσε να ασχολείται με πολλά πράγματα. Ήταν φαρμακοποιός και πρακτικός ιατρός. Ήταν φωτογράφος και είχε ιδικό του φωτογραφείο. Είχε κλίση προς τη θρησκεία και κατείχε τη βυζαντινή μουσική.
   Συνέβη να γνωρίσει μερικούς πνευματιστάς και έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη τους. Σιγά-σιγά το ενδιαφέρον αυξήθηκε, ώσπου αφοσιώθηκε ολόψυχα στον πνευματισμό. Τυλίχτηκε τόσο πολύ στα δίχτυα της σατανικής αυτής τέχνης, ώστε ήταν αδύνατο να απαλλαγεί. Ούτε πέντε ούτε δέκα, αλλά τριάντα ολόκληρα χρόνια ασχολείτο με τον πνευματισμό, χωρίς να υποπτεύεται ότι πίσω από όλα αυτά τα φαινόμενα κρύβονταν οι πονηροί δαίμονες.
   Η αρχή ήταν μία απλή περιέργεια. Άκουσε για τα τραπέζια που στις πνευματιστικές συνεδριάσεις έκαναν αυτόματες κινήσεις. Θέλησε να ερευνήσει την περίπτωση και να ιδή αν πρόκειται για ηλεκτρισμό ή για παρέμβαση πνευμάτων. Διεπίστωσε ότι ο ηλεκτρισμός δεν μπορούσε να εξηγήσει τις κινήσεις των τραπεζιών. Η αιτία ήταν τα πνεύματα. Αλλά τι είδους πνεύματα ήταν; Αγαθά ή πονηρά; Σχημάτισε την ιδέα ότι ήταν άγια πνεύματα, και έτσι παραδόθηκε ανεπιφύλακτα στις αγκάλες του Πνευματισμού.

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

 Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

Και πιο καθαρά από μία άλλη επιστολή, που αργότερα έστειλε στο ίδιο πάλι πρόσωπο:

Εν Κατουνακίοις του Αγίου Όρους τη 30 7βρίου 1927
τω ευπειθεστάτω μοι κ. Νικ. Ρέγκω πατρικότατα εύχομαι.

    Η παρούσα μου αποβλέπει όπως Σας την εγχειρίση ο υμέτερος Στέφανος, όστις και προφορικώς θα σας είπη τα καθ’ ημάς αίσια, αλλ’ εάν εκ Δάφνης δεήση να ταξιδεύση διά του Ατμοπλοίου «Σπάρτη», τότε θα διέλθη διά Καβάλλας και θα λάβητε ταύτην ταχυδρομικώς.
    Μάθετε δε ευχαρίστως, ότι ελάβομεν ασφαλώς τα άγια Λείψανα και τα γλυκά κουλουράκια και Σας εύχομαι εκ ψυχής. Διά δε τα άγια Λείψανα θα έχητε παρά των Αγίων μεγάλην αντιμισθίαν, διότι θα εκτελήται η ακολουθία των κατά την προσήκουσαν αυτών εορτήν.
    Διελθών δε την διαληφθείσαν επιστολήν υμών, και αντιληφθείς ότι και αύθις σοι προξενήθησάν τινες πειρασμοί ελυπήθην ως εικός, αλλά μη παρακαλώ θροού επί τούτοις˙ άπαξ διατελών εν τη απλανή υπακοή του Χριστού, σοι προσγίνονται ούτοι, τότε εις κέντρα λακτίζουσιν οι υπεναντίοι, μόνον το γε εφ’ ημίν να προσέχωμεν να μη πίπτωμεν εκουσίως εις πειρασμόν, ειδ’ άλλως λέγε θαρραλέως μετά του Προφητάνακτος, το «Εγώ ωσεί κωφός ουκ ήκουον κ.τ.λ.» και το «Μακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς».

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Μία τέτοια πασίγνωστη στο Πανελλήνιο προσωπικότης βρισκόταν στην ανάγκη να έχει μεγάλη αλληλογραφία. Τα πνευματικά του τέκνα, σκορπισμένα σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης, κι ένα πλήθος αγνώστων που είχαν από μακρυά ακούσει για τη σοφία του, ζητούσαν συμβουλές, παρακαλούσαν να διευκρινίσει πνευματικά θέματα, να λύσει τα προβλήματά τους.
   Είχε ένα πρωτότυπο γραφείο: το σκαμνάκι του. Καθόταν στο σκαμνάκι, ακουμπούσε πάνω στο γόνατο τα χαρτιά του και έγραφε με σπάνια ευχέρεια. Πολλές φορές μέσα στην ήσυχη βραδιά, με το απαλό φως του λυχναριού, ξενυχτούσε. Ξενυχτούσε γράφοντας επιστολές… Και ο ύπνος; Αυτός δεν έχει εξουσία πάνω στους ασκητές. Είναι ένας δούλος εκεί, που υπακούει.
Δεν εξουσιάζει. Κι αν αυτό εφαρμόζεται για όλους τους ερημίτες, στο γερο-Δανιήλ ίσχυε ακόμα περισσότερο. Εκείνος ήταν στρατιώτης Χριστού, ταγμένος στο ερημικό φυλάκιό του, άγρυπνος φρουρός, για να παρατηρήσει τις κινήσεις του παμπόνηρου εχθρού, που γυρνοφέρνει νύχτα και ημέρα τις ψυχές με σκοπό να τις παγιδεύσει.
   Συνήθιζε πολλές φορές, μόλις τελείωνε κάποια επιστολή να πηγαίνει στο Αγιογραφείο και να τη διαβάζει στους μοναχούς του, δεχόμενος με ταπείνωση τις παρατηρήσεις τους και τις γνώμες τους.
   Όσοι έπαιρναν τα γράμματα του γέροντος τα κρατούσαν σαν ανεκτίμητα κειμήλια.

Επιθυμίες Αγίων. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Επιθυμίες Αγίων. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Οι επιστολές των Αγίων Πατέρων θεωρούνται σαν τα πιο εκλεκτά έργα της πατερικής γραμματολογίας. Μέσα σ’ αυτές ξεχύνεται φυσικά και αβίαστα το άρωμα της ευλογημένης ψυχής τους. Εκεί μπορεί να ιδή κανείς άγνωστες πτυχές της καθημερινής ζωής τους. Μπορεί να παρατηρήσει τις επιθυμίες που διακατείχαν τον ψυχικό τους κόσμο, και τις αντίστοιχες ενέργειες για την εκπλήρωσή τους. Για να κατανοήσεις λ.χ. τον κόσμο του Μ. Βασιλείου θα πρέπει να αφήσεις τα άλλα του έργα και να μελετήσεις τις θαυμάσιες επιστολές του. Μέσα σ’ αυτές θα διακρίνεις με κάθε ακρίβεια και με κάθε λεπτομέρεια το μεγαλείο του ανδρός.
   Τι επιθυμούσε ο Άγιος Νεκτάριος; Προς τα πού έστρεφε τα κινήματα των πόθων του; Ποιες νοσταλγίες αναδίδονταν μέσα του; Ποιους θεωρούσε κατάλληλους να τον βοηθήσουν στις επιδιώξεις; Με τι τρόπο προχωρούσε στην πραγματοποίηση των επιδιώξεών του; Για όλα αυτά έχει να μας ομιλήσει η επιστολή που ακολουθεί – πιστό αντίγραφο της πρωτοτύπου που φυλάσσεται στην Καλύβη των Δανιηλαίων.
   «Εκ της εν Αιγίνη γυναικείας Ιεράς Μονής Παν. Τριάδος, 18 Αυγούστου 1913.
Πανοσιολογιώτατε εν Χριστώ αδελφέ Κύριε Δανιήλ, την υμετέραν Πανοσιολογιότητα αδελφικώς ασπάζομαι.»
Λαμβάνω το θάρρος βασιζόμενος επί την υμετέραν προς ημάς αγάπην της υμετέρας Πανοσιολογιότητος να αναθέσω εις αυτήν φροντίδα τινα, δι’ ην θεωρώ αυτήν κατάλληλον προς επιτέλεσιν έργου τα μάλα ημίν ενδιαφέροντος.

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

    Μέσα σ’ αυτές τις επιστολές ευρίσκονται θησαυρισμένες πολυτιμότατες συμβουλές, χρησιμότατες για όσους νοσταλγούν να ανέβουν στα ύψη των αρετών. Ας παραθέσουμε μερικές:
   «…Αλλ’ επειδή ως άνθρωποι, τέκνον μου, φέρομεν σώμα υποκείμενον εις πολλάς ασθενείας, διά τούτο, κατά τον της διακρίσεως λόγον, οφείλομεν, διά να το έχωμεν σύμμαχον προς την εξάσκησιν της αρετής, να επιμελούμεθα τούτο, όσον το εφ’ ημίν δι’ εκείνων των μέσων όσα συντελούσιν ουχί προς την ηδυπάθεια αυτού, αλλά προς κανονικήν σύστασιν, διά να εξυπηρετή εις τας θεουργούς αρετάς και αγαθάς διαθέσεις της ψυχής, διότι όταν ο εχθρός μας δολομήτης Σατάν δεν νικήση την αγωνιζομένην ψυχήν, διά της στυγεράς φιλοκοσμίας και πλατείας οδού, μεταχειρίζεται εν τέλει παραβεβιασμένας ασκήσεις και υπερβολικάς κακώσεις, σκοπόν έχων, όπως καταστήση το δυστυχές σαρκίον ανίκανον προς ανάληψιν τελειοτέρας ζωής.»
Διά τον λόγον τούτον άπαντες οι διακριτικοί πατέρες και μάλιστα οι Νηπτικοί συμβουλεύουν, όταν το σαρκίον συνεπεία υπερβολικών κοπώσεων και ασθενειών καταπίπτη, να το επιμελούμεθα ευδιακρίτως, διά να το έχωμεν ευάγωγον και προς την προσευχήν και αγαθοεργίας, τούτου χάριν σπεύδω να σε παρακαλέσω να μοι κάμης την υπακοήν ταύτην να μετριάσης τας πολλάς σου

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Πνευματικό τέκνο του γερο-Δανιήλ υπήρξε και η ονομαστή για την οσιότητά της Γερόντισσα Θεοδοσία. Ηγουμένη της Ι. Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κεχροβούνιο της Τήνου. Από την παιδική της ηλικία είχε αφοσιωθεί στην αρετή. Και ως λαϊκή που ήταν – ονομαζόταν Θεοδώρα Ν. Καρδίτση – και ως μοναχή και ως Ηγουμένη τελούσε υπό την πνευματική του καθοδήγηση. Τίποτε δεν έκανε χωρίς τη γνώμη του. Η γνωριμία τους έγινε μέσω του Μωραϊτίδη, ο οποίος επισκεπτόταν με τη σύζυγό του συχνά την Τήνο.
   Από τα πρώτα της βήματα στη μοναχική ζωή συμμορφωνόταν προς τις σοφές υποδείξεις του. Και, φυσικά, ποτέ δε ζημιωνόταν από την υπακοή της αυτή. Η επόμενη παράγραφος αποτελεί ένα απόσπασμα από επιστολή του Γέροντος, όταν η Θεοδώρα επρόκειτο να καρεί μοναχή. Ο καθένας αντιλαμβάνεται με πόση σύνεση και διακριτικότητα της έλυνε τις απορίες.
   «’Οσον δε δια να απέλθητε εις τον πατρικόν Σας οίκον, πριν της αποκάρσεως, και εξομαλύνητε τους λογαριασμούς Σας, εις τούτο αν εννοείτε, τότε απέλθετε με ερρωμένον νουν, ως άλλη Οσία Μελάνη, και μετά την διεκπεραίωσιν των υποθέσεών Σας επανακάμπτετε εις την Ι. Μονήν και προβαίνετε αμέσως εις την απόκαρσιν. Όταν όμως βλέπετε και ενδοιάζει ο λογισμός Σας, και δύνασθε διά γραφίδος να ευκολύνητε την υπόθεσιν υμών, τότε θα είναι καλύτερα».

Πνευματικοί δεσμοί. Πνευματικός πατήρ. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος B'

Πνευματικοί δεσμοί. Πνευματικός πατήρ.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

  Πνευματικό παιδί του γερο-Δανιήλ ήταν και ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Παπαγεωργιάδης, γνωστός για την κατηχητική και συγγραφική του δραστηριότητα, ο οποίος μάλιστα το 1942 εχειροτονήθη Μητροπολίτης Νευροκοπίου.
   Πνευματικό θρέμμα του γέροντος ήταν και ένας αιωνόβιος Καυσοκαλυβίτης μοναχός, ο π. Παντελεήμων Γιαμάς. Τον ρωτήσαμε για τον καθοδηγητή του και δεν εύρισκε λόγια να τον εξυμνήσει.
-    Τον είχα Πνευματικό. Ήταν πιο γνωστικός απ’ όλους. Είχε πολλή διάκριση. Βοηθούσε τις ψυχές. Έσωσε πολλούς από πλάνες. Εμένα ό,τι μου έλεγε, έβγαινε πάντοτε σωστό…
   Όπως μας δείχνει η ιστορία της μοναχικής ζωής, οι δαίμονες κάνουν το παν για να ψυχράνουν τις σχέσεις γέροντος και υποτακτικών, «παντοίας επινοούμενοι μηχανάς. Τι μεν ποιούντες, τι δε ουχ υποβάλλοντες; ώστε χωρίσαι αυτούς (τους υποτακτικούς) των πατρικών αγκαλών. Προφάσεις δεικνύουσιν ως δήθεν ευλόγους, παροξυσμούς μεθοδεύουσι, μίσος προς τον πατέρα εγείρουσι…» (Θεόδωρος Εδέσσης). Και αλλοίμονο στους υποτακτικούς εκείνους, που θα συμμαχήσουν με τον εχθρό. Τίποτε δεν τους σώζει από το παμφάγο στόμα του Άδη.

Πνευματικοί δεσμοί. Πνευματικός πατήρ. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

 Πνευματικοί δεσμοί. Πνευματικός πατήρ.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

  Η εξαγιασμένη προσωπικότης του γερο-Δανιήλ σκόρπιζε πολύ μακρυά τη λάμψη της. Κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί, διανοούμενοι, από πολλά μέρη της Ελλάδος, εκαυχώντο ως πνευματικά του τέκνα, και ακολουθούσαν πιστά τις νουθεσίες του.
   Στη Θεσσαλονίκη μεταξύ πολλών ξεχώριζε ο Νικόλαος Ρέγκος, ανώτερος ταχυδρομικός υπάλληλος, άνθρωπος μεγάλης πίστεως και αρετής. Κινούμενος από ένθεο ζήλο αφοσιώθηκε στο κήρυγμα και ανεδείχθη έξοχος λαϊκός Ιεροκήρυξ. Στο Ναό που εκήρυττε – στον Άγιο Χαράλαμπο που ήταν Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι – συγκέντρωσε τους πιο καλούς χριστιανούς της πόλεως. Εξέδιδε και το περιοδικό «Χριστιανισμός».
Η αφοσίωσή του στο Γέροντα πλησίαζε τα όρια της λατρείας. «Ώμνυε» στο όνομά του. Σε κάποια φωτογραφία του σταλμένη στα Κατουνάκια, είχε γράψει τα εξής ενδεικτικά της απεριορίστου ευγνωμοσύνης του: «Τω σεβαστώ πνευματικώ μου Πατρί τω μετά Θεόν και την Παναγίαν Παρθένον σωτήρι μου και ποδηγετήσαντί με τον αμαρτωλό εις την αληθή σωτήριον οδόν».
   Ό, τι χρειαζόταν ο Γέροντας, όπως λ.χ. τακτοποίηση εκδοτικών υποθέσεων, ο Νικόλαος ήταν ολοπρόθυμος να τον εξυπηρετήσει. Ήταν έτοιμος και να θυσιασθεί ακόμη. Και ο πνευματικός του πατήρ συγκινημένος ανέπεμπε στον Κύριον τις πιο ένθερμες προσευχές:

Άγγελος ειρήνης και αγάπης. Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β

Άγγελος ειρήνης και αγάπης

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

    Ο γέροντας ερημίτης των Κατουνακίων ήταν στη φιλοξενία, όπως όλοι οι αληθινοί μοναχοί, ένας μικρός Αβραάμ. Είναι και η φιλοξενία δείγμα, παλμός της καρδιάς που αγαπάει. Δεν μπορούσες να φύγεις από το απέριττο Καλύβι του χωρίς να φιλοξενηθείς με μια μικρή προσφορά, έστω και μία κούπα δροσερό νερό. «Της φιλοξενίας μη επιλανθάνεσθε…» εδίδασκε πάντα με το παράδειγμά του. Από τη μικρή του ηλικία έδειχνε τρυφερά αισθήματα συμπόνιας προς τον συνάνθρωπό του. Θα αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό. Έτρωγαν στο οικογενειακό τραπέζι – ήταν τότε δεκαπέντε ετών – και ο πατέρας του είπε σκεπτικός:
   «Εμείς τρώμε και πίνουμε, και τα έχουμε όλα άφθονα. Πόσα όμως φτωχά και ορφανά στερούνται το φαγητό!»
   Τα λόγια αυτά δημιούργησαν πρωτοφανή συγκίνηση και αναστάτωση στην ψυχή του νεαρού Δημητρίου. Και από τότε έβαλε πρόγραμμα να στερείται ορισμένες ευχαριστήσεις, ώστε να βοηθεί τους πτωχούς.
   Και τα πνευματικά του παιδιά μέχρι σήμερα κρατάνε την κληρονομιά, που τους άφησε ο αείμνηστος και στον τομέα τούτο.
   Αυτή του η φιλοξενία ήταν απόρροια μιας ψυχής που ακτινοβολούσε από αγάπη και συμπάθεια και ειρήνη. Αυτή πάλι η ειρήνη του Θεού!... Διαπότιζε ολόκληρη την ύπαρξή του. Ο γερο-Δανιήλ ήταν μακάριος, γιατί ήταν ειρηνοποιός. Από την ωχρόλαμπρη στεγνή μορφή του, από τα ιλαρά μάτια του, από το γεμάτο γλυκύτητα στόμα του ξεχυνόταν «έλεον ειρήνης». Όπου έπεφτε έκλεινε τις κακοφορμισμένες πληγές, θεράπευε τα έλκη.

Άγγελος ειρήνης και αγάπης. Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Άγγελος ειρήνης και αγάπης

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Όχι μόνο τους χτυπημένους από την υπερηφάνεια και την πλάνη, αλλά κι εκείνους που υπέφεραν από το πνεύμα της θλίψεως έσωζε ο γερο-Δανιήλ με τους θεόπνευστους λόγους του, όπως συνέβη και με τον π. Κορνήλιο.
   Ο π. Κορνήλιος, Ιερομόναχος, ξεκίνησε από το Άγιον Όρος για το Σινά. Ήταν αρκετά προχωρημένος στα χρόνια και με την υγεία κλονισμένη. Σκέθφηκε λοιπόν, ν’ αγόραζε μίαν αναπαυτική Καλύβη στο Όρος για να περνούσε ήσυχα τα τελευταία χρόνια του. Με την προοπτική αυτή έκανε ένα ταξίδι στο Σινά να ζητήσει από τους εκεί πατέρες χρηματική ενίσχυση. Όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Γεμάτος ικανοποίηση ο παπα-Κορνήλιος πήρε το δρόμο της επιστροφής βλέποντας το σχέδιό του να πραγματοποιείται. Η χαρά του όμως μετεβλήθη απότομα σε λύπη: Στο δρόμο της επιστροφής του επετέθησαν ληστές. Του έκλεψαν τα χρήματα και λίγο έλειψε να τον σκοτώσουν. Γύρισε λοιπόν στο Άγιον Όρος σωματικά και ψυχικά ένα ράκος. Η δοκιμασία αυτή τον είχε κυριολεκτικά τσακίσει. Κάποιος έπρεπε να βρεθεί για να στηρίξει τον «συντεθλασμένον κάλαμον». Ο καταλληλότερος ήταν ο γέροντας. Δεν μπόρεσε να επισκεφθεί αμέσως τον αδελφό όταν έμαθε τη συμφορά του γιατί ήταν άρρωστος, πεσμένος στο κρεβάτι. Η αγάπη του όμως του έδωσε κουράγιο, και βρήκε τον τρόπο να πλησιάσει τον πόνο του αδελφού.

Η πλάνη του Καλλιστράτου. Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Η πλάνη του Καλλιστράτου

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς, τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους, και μάλιστα όταν στερείται έμπειρο πνευματικό καθοδηγητή, ικανό να διακρίνει τα «πνεύματα».
   Κάτι τέτοιο συνέβη και στον Αγιοσαββίτη μοναχό π. Καλλίστρατο. Επί σαράντα έτη αγωνιζόταν ασκητικά γεμάτος ένθεο ζήλο τόσο στη Μονή του Αγίου Σάββα, όσο και σε άλλα ερημικά μέρη της Παλαιστίνης, όπως λ.χ. σ’ ένα σπήλαιο στο «Κοράκι» κοντά στο όρος Νεβώ, όπου ενταφιάσθηκε ο Μωϋσής. Παρ’ όλο που είχε σημειώσει νίκες και τρόπαια κατά του αοράτου εχθρού, προς το τέλος της ζωής του υπέπεσε σε πλάνη. Δεχόταν ως θεϊκή την σατανική ενέργεια που τον επισκεπτόταν σε ώρες προσευχής και του έφερνε κάποιο συγκλονισμό στην ύπαρξή του.
   Γινόταν, ας πούμε, η Ακολουθία του Όρθρου, και ξαφνικά έβλεπαν οι άλλοι μοναχοί τον π. Καλλίστρατο να κινείται και να δονείται και να κλονίζεται ολόκληρος. Σε σχετικές συζητήσεις και παρατηρήσεις ήταν έτοιμος να αμυνθεί και να υποστηρίξει πως οι εκδηλώσεις αυτές οφείλονταν σε πλούσια επίσκεψη της θείας Χάριτος. Παρέπεμπε μάλιστα και στο εδάφιο Ιωάν. 11, 33 – «Ιησούς ουν ως είδεν αυτήν (την Μαρίαν, την αδελφή του Λαζάρου) κλαιούσαν και τους συνελθόντας αυτή Ιουδαίους κλαίοντας, ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν».

Διακριτικός. Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

Διακριτικός
 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

    Ο π.Αλύπιος, της Ι. Μονής Ξενοφώντος, διακρινόταν πολύ για τον ζήλο του. Ιδιαίτερα αγαπούσε να βρίσκει ένα ήσυχο μέρος και να προσεύχεται συνεχώς με την «ευχή», δηλαδή το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Κάθε φορά που έλεγε την «ευχή» σκιρτούσε η ψυχή του από ουράνια, ανέκφραστη χαρά.
   Κάποτε όμως τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή. Χωρίς να μπορεί κι ο ίδιος να καταλάβει τι συνέβη, αδυνατούσε να συνεχίσει την «ευχή». Αν δοκίμαζε μια φορά να την πει, αμέσως – φοβερό και ανεξήγητο – άρχιζε να κλονίζεται το σώμα του. «Και το περίεργον και απορίας άξιον – όπως γράφει κάπου ο ίδιος ο γερο-Δανιήλ -  όπου ταραττομένου του σώματός του συνεταράττοντο και όσοι παραπλέυρως αυτού εν τοις στασιδίοις τοις συνεχομένοις απ’ αλλήλων, όλοι ομού μετά των στασιδίων συνεχόρευον οιονεί και συνεταράττοντο. Όταν δε επίσης ηύχετο εν τω κελλίω αυτού, αυτό μετά των παρακειμένων κελλίων, δίκην βεζουβίου εκρήξεως εδονούντο, πράγμα όντι πρωτάκουστον» (Επιστολή προς Γέροντα Καλλίστρατον, 2-4-1911). Εσείετο ο τόπος. Τι γέροντες και Πνευματικοί τον είδαν, τι προσευχές και εξορκισμούς του διάβασαν… Το αποτέλεσμα μηδέν.
   Η υπόθεσις έπαιρνε τραγικές διαστάσεις. Επειδή ο π. Αλύπιος είχε, χρόνια τώρα, γίνει ένα με την ευχή, δεν μπορούσε να την σταματήσει. Έτσι ασυναίσθητα, στο κελλί του, στην Εκκλησία, στο φαγητό, στην εργασία κ.λ.π. επρόσφερε ενδόμυχα τα ιερά λόγια.

Μεγάλο Θαύμα της Αγίας Ζώνης στον μακάριο Γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη

 Θαύμα της Αγίας Ζώνης στον Γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη

Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος αφού πρώτα παρέλαβε τις αποσκευές του από την Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, σκέφθηκε να κατευθυνθή στην αρχαία μονή του Βατοπεδίου. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να φθάση και έπαθε οξεία προσβολή της νεφρίτιδος. Ο «σκόλοψ τη σαρκί» τον εκέντησε αυτή την φορά πολύ οδυνηρά και τον καθήλωσε για εβδομάδες στο κρεββάτι.
Οι Προϊστάμενοι της μονής τον ενοσήλευσαν με περισσή αγάπη. Περισσότερη όμως στοργή του έδειξε ο μεγάλος γιατρός του Όρους, η Θεοτόκος.
Στο Βατοπέδι τιμάται ιδιαίτερα η Παναγία. Το Καθολικό του είναι επ΄ ονόματι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, οι δε θαυματουργές εικόνες της (Βηματάρισσα, Εσφαγμένη, Ελεοβρύτις, Αντιφωνήτρια, Παραμυθία…) φορτωμένες με θαυμαστές ευλαβικές διηγήσεις. Εκεί φυλάσσεται και η θαυματουργός Αγία Ζώνη της Θεοτόκου, που υπήρχε άλλοτε στην Κωνσταντινούπολη «εν τω σεβασμίω Αυτής οίκω, τω όντι εν τοις Χαλκοπρατείοις», στις Βλαχέρνες.