Σταθεροί καί ἀποφασιστικοί. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

 Σταθεροί καί ἀποφασιστικοί

 Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Πολλοί χριστιανοί διαπιστώνουν ὅτι παρά τίς καλές τους προθέσεις καί τόν ἀγώνα τους δέν ἔχουν πνευματική πρόοδο στή ζωή τους. Μένουν πάντα ἴδιοι καί ἀμετάβλητοι.
Δέν ἐγκαταλείπουν τίς «ἀθῶες» συνήθειες καί δέν ἀποκτοῦν ἀρετές.
Κατά τά ἄλλα εἶναι οἱ τακτικοί καί σταθεροί ἄνθρωποι, πού δέν παραλείπουν τόν ἐκκλησιασμό τους, πού ἀρέσκονται νά ἀκοῦν κηρύγματα καί ὁμιλίες καί θέλουν νά ἐπικοινωνοῦν μέ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χριστιανικά ἐνδιαφέροντα καί εἶναι «δικοί τους».
Ἐνδεχομένως νά ἔχουν καί τόν ἴδιο πνευματικό.

Ἀκολουθοῦντες τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἀκολουθοῦντες τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι μιὰ ἀδιάκοπη πορεία στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μιὰ πορεία μὲ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ ἀρκετὸ κόπο. Παράλληλα εἶναι καὶ εὐχάριστη διαδρομή, ἡ ὁποία διαρκεῖ ὅσο καὶ ἡ ἐπίγεια ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Τὸ τέρμα εἶναι πάντα μακριά. Ὁ πιστὸς ὅμως διανύει ἀποστάσεις, χωρὶς νὰ ἀποκάμνει, γιατὶ ἔχει τὴν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας χαρᾶς. Ὅλα αὐτὰ δὲν φαίνονται οὔτε καὶ ἀποκαλύπτονται. Ὁ κίνδυνος τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι μεγάλος καὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται ἀνάλογα.
Ἐὰν ἤθελα νὰ δώσω ἕνα ὄνομα στὴν πνευματικὴ αὐτὴ πορεία, θὰ ἦταν ταπείνωσης, γιατὶ μόνο μὲ αὐτὸ τὸ σπουδαῖο ἐξοπλισμὸ τῆς ταπείνωσης, μπορεῖ νὰ βαδίσει κανεὶς πρὸς τὸν Θεό, ἔχοντας πάντα τὴ συναίσθηση ὅτι τίποτα δὲν εἶναι δικό του, οὔτε καὶ ὁ βηματισμός του σ᾽ αὐτὸ τὸ δρόμο.
Ἀντίθετα, ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει αὐτὴ τὴν πορεία, γιατὶ δὲν ἔχει ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς του τὴν προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀντικειμενικὴ δυσκολία του εἶναι ὅτι ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ κάθε πνευματικὸ καὶ μελλοντικό. Ἡ ἐλπίδα νὰ κάνει μεταστροφὴ εἶναι πολὺ μικρή, γιατὶ τὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι πολυπλόκαμο καὶ δυσθεράπευτο.

Περί ταπεινώσεως. Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Περί ταπεινώσεως

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Περάσαμε το ήμισυ της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το στάδιο δηλαδή αυτό της άγωνιστικότητος, και τώρα βαδίζομε προς το τέρμα, οπόταν και θα συναντήσωμε την πραγματική προσκύνηση των Αγίων εορτών, πού τόση σημασία έχουν για ‘μάς.
Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω τον ώραίον εκείνον στίχο από τους οίκους της Δεσποίνης μας Θεοτόκου, πού λέει το έξης: «Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς, χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων όφθαλμοίς». Αν θυμάστε, το θέμα της αναγνώσεως της τράπεζας το μεσημέρι, ήτο περί ταπεινοφροσύνης.
Άκριβώς αυτό πού μας απασχολεί. Διότι αν και η ταπεινοφροσύνη είναι γενικό καθήκον κάθε χριστιανού, ειδικά για τον μοναχό είναι στόχος και σκοπός. Γι’ αυτό και το σχήμα, η αμφίεση, η κατοίκιση, η διατροφή, η συμπεριφορά και γενικά όλη του η θέση είς τούτο αποσκοπεί, στο ταπεινό φρόνημα. Όπως άλλοτε ερμηνεύσαμε με λεπτομέρεια, το ταπεινό φρόνημα δεν είναι τίποτε τυχαίο, όπως παραδείγματος χάριν εξασκεί κάποιος μια αρετή για να αναχαιτήση η ανατρέψη την αντίστοιχη κακία.
 Το θέμα της ταπεινώσεως δεν μπορούμε να το περιγράψωμεν, έφ’ όσον δεν μπόρεσαν νά το περιγράψουν κορυφαίοι Πατέρες. Άλλά άμυδρώς αναφέρομε ελάχιστα ψήγματα, πού να μπορέσουν αυτά τα λίγα να μας βοηθήσουν στον στόχο αυτό. Ο μοναχός πού θα χάση το νόημα της ταπεινοφροσύνης, αμφιβάλλω αν θα επιτύχη τον σκοπό του.
Τώρα όμως εκείνο το ελάχιστο θα όναφέρωμε, ξεκινώντας από την προσωπικότητα του Δεσπότου μας Χριστού, ο όποιος «κλίνας ουρανούς κατέβη, έκένωσεν εαυτόν και φόρεσε την ήμετέραν φύσιν», όντας «ο λόγος του Θεού», στον όποιον «εδόθη πάσα εξουσία έν ούρανω και επί γής».

«SERVUS SERVORUM DEI». Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη

«SERVUS SERVORUM DEI»

 Μιχαὴλ Μιχαηλίδη Θεολόγου

Τί σημαίνουν οἱ πιό πάνω λατινικές λέξεις καί ποιά ἡ ἐννοιολογική τους σημασία; Σέ μετάφραση στά ἑλληνικά, σημαίνουν: "Δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ". Αὐτοχαρακτηρισμός τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδή, (εἶμαι) "δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ". Εἶμαι δοῦλος τῶν συνανθρώπων μου.
Σκοπός τῆς ζωῆς μου, εἶναι ἡ διακονία καί ὑπηρεσία τῶν ἀνθρώπων. Αὐτός ὁ ἐντυπωσιακός καί σύντομος λόγος, ἀνήκει στόν ἑκάστοτε Πάπα τῆς Ρώμης.
Αἱρετικοί, βέβαια, εἶναι οἱ παπικοί,ἀλλ᾽ ὁ λόγος αὐτός δέν ἀφορᾶ τό δόγμα, ἀλλά τό χριστιανικό ἦθος καί τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα.
Τά σκῆπτρα τοῦ μεγαλείου τά ἔχει ἡ ταπείνωση. Ἐάν "ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν", τότε τήν χάρι τοῦ μεγαλείου, τήν ἔχει ἡ ταπείνωση. Ἐάν ὁ ἐγωϊσμός εἶναι ἡ ρίζα ὅλων τῶν κακῶν καί τῶν κακιῶν, ἡ ταπείνωση εἶναι πηγή καί ρίζα καί μητέρα ὅλων τῶν ἀρετῶν.Κι αὐτή ἡ ἀγάπη - ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν - μητέρα ἔχει τήν ταπείνωση. Ἀλλά τό κύριο θέμα τῆς σημερινῆς μας "παρέμβασης", δέν εἶναι ἡ ταπείνωση, ἀλλ᾽ ἡ ταπεινολογία!

Περί ταπεινώσεως. Μέρος Γ'. Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

Περί ταπεινώσεως. Μέρος Γ'

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας
 Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

 8.  Πραότητα σημαίνει να έχεις μια καρδιά ταπεινή και ειρηνική. Τα παιδιά είναι πράα. Γι’ αυτό και ο Κύριος λέει, «Αν δεν γίνεται σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών» (βλ. Ματθ. 18,3). Ένας υπερήφανος άνθρωπος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένους¨  όλα τον ενοχλούν κι ακολουθεί το δικό του θέλημα. Πρέπει να δείχνουμε υπακοή στο θέλημα του Θεού για να μάθουμε την ταπεινοφροσύνη και την πραότητα, όσο είμαστε ακόμα σ’ αυτή εδώ τη ζωή, όσο υπάρχει ακόμα καιρός. Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη, δεν σκέφτεται τον εαυτό της αλλά τους άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο.
9. Οι Άγιοι πατέρες λένε ότι όποιος γεννήθηκε πράος, έχει ήδη δεχθεί την ανταμοιβή του, αλλά η ανταμοιβή του αυτή δεν θα είναι το ίδιο μεγάλη με εκείνη που θα δεχθεί όποιος γεννήθηκε αψίμυθος, αλλά εντούτοις διδάχτηκε την πραότητα μέσα από την ταπεινοφροσύνη. Ένας τέτοιος άνθρωπος θα δεχτεί πράγματι τεράστια ανταμοιβή.
10. Ερώτηση: Πώς μπορούμε να εκλαμβάνουμε την κτιστή ύλη ως καλύτερη από μας, δεδομένου ότι ο Θεός μας προίκισε με ένα λογικό νου και μας ονόμασε υιούς του;
 Απάντηση: Αν θέλεις να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, με το χέρι στη καρδιά, θα συνειδητοποιήσεις ότι πράγματι υπολειπόμαστε από πολλά κτιστά όντα. Δες τη μέλισσα με πόση φιλοπονία κοπιάζει!

Περί ταπεινώσεως. Μέρος Β'. Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

Περί ταπεινώσεως. Μέρος Β'

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας
 Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

4. Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Μένουμε έκθαμβοι ενίοτε ενώπιον του μυστηρίου αυτού και αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί το σώμα μας χωρίς να το θέλουμε. Δεν υπάρχει ίδρυμα ή οργανισμός σ’ ολόκληρο τον πλανήτη που να μπορεί να λειτουργήσει όσο τέλεια λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα.
Ο Θεός είναι ένα μυστήριο για κάθε πλάσμα. Ο Θεός είναι μέσα μας, κι αυτός είναι και ο λόγος που κι εμείς είμαστε μυστήριο για μας τους ίδιους. Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς. Είναι πανταχού Παρών, κι ωστόσο ο Ίδιος παραμένει ένα μυστήριο. Ίσως μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, ή να συλλέξουμε κάποια γνώση για Εκείνον από τη φύση, αλλά ως επί το πλείστον περικυκλωνόμαστε από μυστήριο.
Ο πράος και ταπεινός άνθρωπος θα προκόψει στη γνώση.

5. Κοιτάξτε μας: απ’ τη στιγμή που θα αλλάξει η διάθεσή μας, δεν μιλάμε πλέον με ευγένεια στους πλησίον μας, αλλά αντίθετα τους απαντάμε απότομα. Μ’ αυτή τη συμπεριφορά, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Όταν είμαστε δυσαρεστημένοι, ολόκληρη η ατμόσφαιρα τριγύρω μας ξινίζει, κι αρχίζουμε να προσβάλλουμε ο ένας τον άλλο. Ανεξάρτητα από το τι λένε ή κάνουν οι άλλοι σε μας, εμείς πρέπει να είμαστε πράοι και να συγχωρούμε κάθε προσβολή που μας γίνεται.

Περί ταπεινώσεως. Μέρος Α'. Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

 Περί ταπεινώσεως. Μέρος Α'

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας
 Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

1. Είχα μεγάλη λαχτάρα να μάθω πώς είναι η ζωή εκείνων που υπηρετούν τον Θεό με όλη τους την καρδιά. Γι’ αυτό και όταν ήμουν νεότερος, μου άρεσε να ξεφυλλίζω τα έργα των Αγίων Πατέρων και να βλέπω την εσωτερική κατάστασή τους. Αυτοί οι ίδιοι το περιέγραφαν αυτό. Βλέπετε, εμείς ζούμε μονάχα εξωτερικά και βλέπουμε τον χείμαρρο της ζωής να μας προσπερνά. Ωστόσο, η εσωτερική ζωή κάθε ανθρώπου δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Ποθούσα να μάθω για την εσωτερική ζωή εκείνων που είχαν ζήσει βίο τέλειο εδώ στη γη, και που είχαν δοξαστεί από τον Θεό τόσο εδώ όσο και στην αιωνιότητα. Και ήταν τότε που συνειδητοποίησα, όπως εξηγούν οι ίδιοι οι Πατέρες, πως η τελειότητα της χριστιανικής ζωής συνίσταται στην άκρα ταπείνωση.

2. Πρέπει κανείς να κηρύττει όχι από το ορθολογιστικό του μυαλό, αλλά μέσα από την καρδιά του. Μόνο ότι προέρχεται από την καρδιά μπορεί να αγγίξει μια άλλη καρδιά. Δεν πρέπει ποτέ κανείς να επιτίθεται σε κανένα ή να μάχεται κάποιον. Αν ο κήρυκας πρέπει να πει στους ανθρώπους να απέχουν από ένα συγκεκριμένο είδος κακού, πρέπει να το κάνει με πραότητα και ταπείνωση, με φόβο Θεού.

Ἡ ταπείνωσις εἶναι ἡ λύσις τῶν συγχρόνων ἀδιεξόδων μας.

Ἡ ταπείνωσις εἶναι ἡ λύσις τῶν συγχρόνων ἀδιεξόδων μας

 ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ τῆς Ἐκκλησίας μᾶς συμβουλεύουν πὼς ἡ ρίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία. Προφανῶς ἡ αἰτία τῆς σύγχρονης κακοδαιμονίας τοῦ κόσμου εἶναι ἡ νοσηρὴ ἐγωπάθεια.
Ἂς δοῦμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἀσκητικοὺς Πατέρες, τοῦ ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, τί μᾶς συμβουλεύει γιὰ τὴν ταπείνωση, τὸν ἀντίποδα τῆς ἐγωπάθειας: «Στὴν μὲν ταπεινοφροσύνη ἕπεται ἡ ἐγκράτεια καὶ ἡ συστολὴ τῶν αἰσθήσεων, ἡ δὲ κενοδοξία εἶναι ὑπηρέτης μὲν τῆς πορνείας, ἔργο δὲ τῆς ὑπερηφάνειας. Ἡ μὲν ταπεινοφροσύνη μὲ τὴν παντοτινή της συστολὴ καταγίνεται στὴ θεωρία καὶ στολίζει τὴν ψυχὴ μὲ σωφροσύνη, ἡ δὲ κενοδοξία μὲ τὴν ἀκατάπαυστη ταραχὴ καὶ σύγχυση τῶν ἐνθυμήσεων, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν περιέργεια, συνάγει στὴν ψυχὴ μας θησαυροὺς πονηρίας, μολύνει τὴν καρδιά μας.

Γέροντας Λαυρέντιος Σόβρε ἤ ἕνα ὡραῖο μάθημα περί ταπεινοφροσύνης.

 Γέροντας Λαυρέντιος Σόβρε ἤ ἕνα ὡραῖο μάθημα περί ταπεινοφροσύνης.

Ο γέροντας(Λαυρέντιος) επιθυμούσε την ταπεινοφροσύνη με όλη του την ψυχή και επιθυμούσε να τη δει ανθίζοντας και στις καρδιές των υποτακτικών του. Θυμάμαι μια φορά που πήγα στο κελί του και χτύπησα την πόρτα:
• Ποιος είναι;
• Ο π. Μύρων
• Ποιος Μύρων;
Έαν δεν πρόσθετες και τη λέξη ο ¨αμαρτωλός¨ δύσκολα ανοίγε. Το έκανε για να καταλάβω την πραγματική κατάσταση της ψυχής μου.
Αφού έμπαινα πρώτα ταπεινωνόταν ο γέροντας ζητώντας μου να τον ευλογήσω.
• Ευλογείτε π Μύρωνα. Είμαι γεμάτος τεμπελιά. Εσύ είσαι τεμπέλης;
• Είμαι γέροντα
• Δε νομίζω. Εγώ πιστεύω ότι είσαι λίγο.
• Όχι γέροντα, είμαι πολύ τεμπέλης.
• Παιδί μου, να θυμάσαι ότι αυτός που ταπεινώνεται βρίσκει παντού ανάπαυση.
Αυτή η συνήθεια του να θεωρεί τον εαυτό του τεμπέλη, αμαρτωλό κ.α. και να μου ζητάει να τον ευλογήσω, πράγμα που δεν μου ανήκει, μου έδινε να καταλάβω ότι ο γέροντας έψαχνε με οποιοδήποτε τρόπο να μάθουμε ότι ο μόνος δρόμος να γνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας είναι να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια τις αδυναμίες μας.

Περί ταπείνωσης καί εἰρήνης 1o Ἁγίου Σιλουανοῦ. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Περί ταπείνωσης καί εἰρήνης 1o Ἁγίου Σιλουανοῦ

Π. Σάββας 2012-05-12 Περί ταπείνωσης καί εἰρήνης 1o Ἁγίου Σιλουανοῦ

 

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 12-05-2012 (Συνάξη νέων).

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία






hristospanagia3.blogspot.gr 

Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἄνθρωπο, διά τῆς Θείας Χάριτος, ἀπό ὅλα τά πάθη. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἄνθρωπο, διά τῆς Θείας Χάριτος, ἀπό ὅλα τά πάθη

Ἡ προετοιμασία γιά τή Θεία Λειτουργία, τό ὄργωμα τοῦ χωραφιοῦ τῆς καρδίας μας πού εἶναι:

Α) ἡ κακοπάθεια καί Β) ἡ ταπείνωση.
Α) Ἡ κακοπάθεια
Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στήν Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας (Κεφ. Α΄παρ.3)
Κείμενο: «Καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν ἐν τῇ τοῦ σπόρου παραβολῇ. «Ἐξῆλθε γάρ, φησίν, ὁ σπείρων», οὐχ ἵνα ἀρόσῃ τὴν χώραν, ἀλλ᾿ ἵνα «σπείρῃ», ὡς δὴ τῆς ἀρόσεως καὶ πάσης παρασκευῆς παρ᾿ ἡμῶν ὀφειλομένης εἰσενεχθῆναι».
Μετάφραση: «Αὐτό τό φανέρωσε ὁ Θεός στήν παραβολή τοῦ Σπορέως. Διότι λέγει: «Βγῆκε ὀ Σπορεύς», ὄχι γιά νά ὀργώσει τή γῆ, ἀλλά «γιά νά σπείρει» (Ματθ. 13, 3), δείχνοντας ὅτι τό ὄργωμα καί ὅλη ἡ προετοιμασία πρέπει νά ἔχουν γίνει ἀπό ἐμᾶς».

Σχόλιο-Διδαχή:  Ὁ Κύριος ἔρχεται στήν Θεία Λειτουργία σάν τόν Εὐλογημένο Σπόρο καί πέφτει-προσφέρεται στήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Κύριος ἐκχέει τήν Χάρη Του καί ὅποιος εἶναι δεκτικός σ’ Αὐτήν, ὅποιος εἶναι χωράφι ὀργωμένο καί περιποιημένο, ὠφελεῖται τά μέγιστα.

Ολοζώντανο περιστατικό αποκτήσεως και απώλειας της ευχής

Διήγηση Γέροντος: «Βοηθοῦσα στὶς ἑτοιμασίες τῆς πανηγύρεως ἑνὸς Κελλιοῦ. Ὁ Γέροντας τοῦ Κελλιοῦ ποὺ ἦταν πολὺ ἐπιτήδειος καὶ γρήγορος, μοῦ ἔλεγε: “Κάνε γρήγορα, φέρε ἐκεῖνο, πήγαινε ἐκεῖ…”. Ἐγὼ δὲν μποροῦσα νὰ ἀντέξω τόση βία, ἀλλὰ τὰ ἔκανα ὅλα μὲ ὑπακοή.
 Ἐκείνη τὴν στιγμή, ποὺ ἔκανα ὅλον αὐτὸ τὸν ἀγώνα νὰ ἑτοιμάσουμε τράπεζα γιὰ σαράντα πατέρες –καὶ τὰ ἔκανα μὲ μεγάλη προθυμία–, μπῆκε ἡ εὐχὴ μέσα μου καὶ ἄρχισε νὰ λέη ἡ καρδιά μου μόνη της τὴν εὐχὴ χωρὶς προσπάθεια. Ὤ, τί ἀγαλλίαση! Δὲν μπορῶ νὰ τὴν περιγράψω.
Ἄρχισε ἡ καρδιά μου νὰ λέη τὴν εὐχὴ καὶ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στόμα μου οὐράνια εὐωδία. Καὶ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ ἔκανα ὑπακοὴ σ’ ἕναν ξένο· δὲν ἦταν Γέροντάς μου. Ἦρθε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ἐπεσκίασε. Αὐτὴν τὴν χάρι τὴν εἶχα γιὰ ἕνα τέταρτο περίπου, ἐνῶ ταυτόχρονα δούλευα, καὶ ὁ Γέροντας τοῦ Κελλιοῦ δὲν κατάλαβε τίποτε. Τότε ἔρχεται ἕνας ἄλλος ἀδελφὸς καὶ μοῦ λέει μὲ λίγο ἀπότομο τρόπο:

Μαθήματα ταπεινώσεως από την Αφρικανική Ήπειρο

Μια θαυμαστή σύναξη

Ήταν απόγευμα Κυριακής στο KOLWEZI μετά  τον Εσπερινό. Τριάντα γυναίκες και είκοσι άνδρες περίμεναν έξω από μία αίθουσα τον υπεύθυνο της Ιεραποστολής για την σύναξη. Ο ιερέας είχε πληροφορηθεί ενωρίτερα ότι παρόμοιες συνάξεις πραγματοποιούνταν κάθε Σάββατο απόγευμα την ώρα του Εσπερινού.
 Θεώρησε το γεγονός αυτό σοβαρό και προτεσταντικής εμπνεύσεως, αισθανόμενος δε την ευθύνη του, τους σύστησε οι συνάξεις αυτές να γίνονται μετά τον Εσπερινό παρουσία ιερέως. Αυτό λοιπόν έγινε εκείνο το απόγευμα.

Μόλις εμφανίστηκε ο Ιερέας, άρχισαν όλοι οι χριστιανοί να ψάλλουν, άλλοι να κραυγάζουν (με τον ιδιάζοντα τρόπο τους) και άλλοι να χτυπούν παλαμάκια, ενώ πολλοί τον έρραιναν με λουλούδια!

Επί τα ίχνη της άκρας ταπεινώσεως τον Αρχιποίμενος Χριστού. Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Η πιο εντυπωσιακή ίσως δοκιμασία στη ζωή του π. Επιφανίου προήλθε εντελώς απροσδόκητα από την τελεσίδικη και αμετάκλητη απόφαση του να διακονήσει μέχρι τέλους της ζωής του, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ως απλούς πρεσβύτερος.

Για να κατανοηθεί σε βάθος η δοκιμασία αυτή του μακαριστού Γέροντα, καθώς και η αποκαλυφθείσα δι’ αυτής άκρα ταπεινοσύνη του, η οποία με την πάροδο του χρόνου θα συμβάλει ολονέν και περισσότερο στην ορθή κατανόηση και άσκηση της ποιμαντικής διακονίας επιβάλλεται η δι’ ολίγων έστω έκθεση των σχετικών με αυτήν απόψεών του.

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος είχε διεισδύσει, με την Χάρη του Θεού, βιωματικώς, σε μέγα βάθος στο μυστήριο της ενσάρκου Οικονομίας για τη σωτηρία του άνθρωπου, η πεμπτουσία της οποίας συνίσταται: 1) εις την άπειρη αγάπη του Ουράνιου Πατέρα, ο Οποίος «ούτω γαρ ηγάπησεν… τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, άλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» και 2) εις την άκρα ταπείνωση του Υιού και Λόγου του Θεού, ο Οποίος· «εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών… και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».

Τό πάθημα τοῦ χωρικοῦ. Ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ

Ὁ ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ (1314-1392) ντυνόταν πάντοτε φτωχικά. Γι’ αὐτό δέν τόν ἀναγνώριζαν οἱ ἐπισκέπτες. Κάποιος χωρικός ἀπό ἕνα μακρινό χωριό ἄκουγε πολλά γιά τόν ὅσιο. Ἐπιθύμησε λοιπόν νά τόν δεῖ. Ἦρθε στή μονή καί ἄρχισε νά ρωτᾶ, ποῦ θά τόν συναντοῦσε. Τοῦ εἶπαν ὅτι βρισκόταν στόν κῆπο. Πῆγε στόν κῆπο καί εἶδε ἕναν ἁπλό μοναχό, ντυμένο μ’ ἕνα ροῦχο γεμάτο μπαλώματα, νά σκάβει τή γῆ. Ὁ χωρικός σκέφτηκε ὅτι τοῦ εἶπαν ψέμματα. Περίμενε νά δεῖ ἕνα λαμπροφορεμένο ἡγούμενο μέσα σέ δόξα καί τιμή. Γύρισε λοιπόν στό μοναστήρι καί ἄρχισε νά παρακαλεῖ:

-    Πέστε μου, ποῦ εἶναι ὁ γέροντας; Ἦρθα ἀπό πολύ μακριά καί θέλω νά τόν δῶ καί νά πάρω τήν εὐχή του.
Οἱ ἀδελφοί τοῦ ἀπάντησαν:
-    Αὐτός πού εἶδες στόν κῆπο εἶναι ὁ ὅσιος πατέρας μας.
Ὁ χωρικός ἔμεινε ἀπαρηγόρητος. Στενοχωρήθηκε τόσο, πού ὅταν ὁ ὅσιος γύρισε ἀπό τόν κῆπο καί μπῆκε στό μοναστήρι, ἔστρεψε ἀλλοῦ τό πρόσωπό του, γιά νά μήν κοιτάξει. «Τόσους κόπους ἔκανα καί ἦρθα ἐδῶ» συλλογιζόταν, «γιά νά δῶ ἕναν ἔνδοξο προφήτη καί τώρα βλέπω ἕνα φτωχό καί κακοντυμένο μοναχό…». Ὁ φωτισμένος ὅσιος διάβασε τούς λογισμούς τοῦ χωρικοῦ καί ὁλόψυχα εὐχαρίστησε τόν Κύριο, γιατί ὅσο ὁ φιλόδοξος χαίρεται στίς τιμές καί στούς ἐπαίνους τόσο ὁ ταπεινός χαίρεται στίς θλίψεις καί στούς ἐξευτελισμούς.

Τό ἠθικό κακό καί ἡ θεάρεστη ταπείνωση. Ὁμιλία Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη

Τό ἠθικό κακό καί ἡ θεάρεστη ταπείνωση

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 6-10-11 (Σύναξη νέων).




Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


Πηγή αρχείου hristospanagia3.blogspot.com
Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

Κακοπάθεια καί ταπείνωση στόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

 

ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ

«Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἀνθρώπο ἀπό ὅλα τά πάθη» διδάσκει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Καί συνεχίζει: Ἡ μέν κακοπάθεια ἀφαιρεῖ τά σωματικά, ἡ δέ ταπείνωση τά ψυχικά πάθη. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι διά μέσου αὐτῶν τῶν μέσων εἵλκυσαν τήν Θεία Χάρη καί καθαρίστηκαν ἀπό κάθε «μολυσμό σαρκός καί πνεύματος». Στή συνέχεια πάλι διά τῆς Θείας Χάρης φωτίστηκαν καί θεώθηκαν. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἔζησε μέ ἄκρα κακοπάθεια καί ταπείνωση δίνοντάς μας τό σωστό πρότυπο ζωῆς γιά νά τό μιμηθοῦμε.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναδείχθηκε ἀληθινά κορυφαῖος μιμητής τοῦ Κυρίου στήν κακοπάθεια καί τήν ταπείνωση.

Ἄς δοῦμε πῶς μιμήθηκε τόν Κύριο καί α) πῶς βίωσε τήν κακοπάθεια :

α₁) Ἀποδέχθηκε μέ χαρά ὅλες τίς ΑΚΟΥΣΙΕΣ θλίψεις (ψυχικές καί σωματικές) πού τοῦ ἔστειλε ὁ Κύριος:

α₂) Μέ ἐνθουσιασμό καί πόθο νά νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν παλαιό ἄνθρωπο ἀναλαμβάνει, ἀναδέχεται  πλῆθος ΕΚΟΥΣΙΕΣ κακοπάθειες σωματικές ἀλλά καί ψυχικές αὐτοπροαίρετα, μιμούμενος τόν Κύριο: νηστεῖες, ἀγρυπνίες, προσευχές, στέρηση σωματικῆς ἀνάπαυσης, ἀκτημοσύνη, ὑπακοή, ἀναχώρηση.

Ἄς μελετήσουμε τό πρῶτο γιά νά κατανοήσουμε καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς κακοπάθειας γιά τήν προσωπική μας κάθαρση:

Ταπείνωση: Τό μεγάλο θεραπευτικό φάρμακο. Ἱερομόναχος Σάββας Αγιορείτης

Ἡ ταπείνωση εἶναι τό μεγάλο μυστικό φάρμακο γιά τήν θεραπεία τῶν διαφόρων λεγομένων «ψυχολογικῶν», ὅπως καί τῆς κατάθλιψης.  

 Εἶναι ἡ ταπείνωση, τό ἀντίθετο τοῦ ἐγωισμοῦ-ὑπερηφανείας γιαυτό καί καταπολεμεῖ τήν Κατάθλιψη ἡ ὁποία ὅπως ἐλέχθη πηγάζει ἀπ’ αὐτά.

Διδάσκει ὁ π. Κλεόπας Ἠλίε- βασιζόμενος στό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Ἀόρατος Πόλεμος- περί ταπεινοφροσύνης  ὅτι πρέπει: 1)Νά μήν ἔχουμε ποτέ ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στόν ἑαυτό μας καί στή δύναμή μας καί  2)Νά ἔχουμε μία τέλεια ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στόν Θεό

Λέγει: «1) Ποτὲ νὰ μὴν ἔχομε ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό μας. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς λέγει:« Ἐπικατάρατος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τάς ἐλπίδας του εἰς ἄλλον ἄνθρωπον καὶ στηρίζει τὴν ἀδυναμίαν του εἰς αὐτόν, ἡ δὲ καρδία του ἔχει ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον». (Ἱερεμ. 17,5)[1]. 

Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας λέγει: «Ἀλλοίμονο σ’ αὐτούς πού θεωροῦν τόν ἑαυτό τους συνετό καί θεωροῦνται ἀπό μόνοι τους ἐπιστήμονες» (5,21)[2] καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς διδάσκει τὰ ἴδια: «Μή θεωρεῖτε τόν ἑαυτό σας σοφό (Ρωμ. 12,16)[3], ἐνῶ ὁ Σολομῶν λέγει: «Μή θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου σοφό ἀπό μόνος σου· νά φοβᾶσαι τόν Θεό καί νά φεύγεις μακρυά ἀπό κάθε κακό» (Παροιμ. 3,7)[4].

Ὅσοι ταπεινώνουν τόν ἑαυτό τους, τούς δοξάζει ὁ Θεός-2 Ὁμιλίες (Μικρός Εὐεργετινός). π.Σάββας Αγιορείτης

Ὁμιλία β΄τοῦ π. Σάββα στίς 10-01-09 .


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς. Δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ).



Ὁμιλία α΄τοῦ π.Σάββα στίς 3-01-09.


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς. Δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ).

http://hristospanagia3.blogspot.com

Ταπείνωση Αγίου Εφραίμ του Σύρου

«…σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει

την αληθινή ταπείνωση είναι αυτά:

Το να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι
αμαρτωλότερος απ’ όλους τους αμαρτωλούς
και δεν έκανε κανένα καλό μπροστά στο Θεό.
Το να μέμφεται τον εαυτό του σε κάθε ευκαιρία
και σε κάθε τόπο και σε κάθε πράξη.
Το να μην κατηγορήσει κάποιον
ούτε να νομίζει ότι υπάρχει πάνω στη γη
κάποιος αισχρότερος απ’ αυτόν ή …αμελέστερος,
αλλά να τους επαινεί
και να τους δοξάζει όλους πάντοτε.
Το να μην κατακρίνει ή να εξευτελίσει
ή να κακολογήσει ποτέ κάποιον.
Το να σιωπά πάντοτε και να μη λέει κάτι
χωρίς εντολή ή επιτακτική ανάγκη
….να μιλά ή να απαντά ατάραχα και ήσυχα και σπάνια
σαν να εξαναγκάζεται και να ντρέπεται να μιλήσει.
Το να μη μετρά τον εαυτό του σε κάτι.
Το να μη φιλονικήσει με κάποιον
…αλλά αν λέει σωστά να λέει και ο ίδιος, ναι.
Αν όμως λέει λαθεμένα, να λέει εσύ ξέρεις!
Το να έχει υπακοή