Απ. Παύλος, ο διδάσκαλος της αγάπης. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Απ. Παύλος, ο διδάσκαλος της αγάπης

Απόκτη­σε την αγάπη του Παύλου και θα έχεις τέλειο το στεφάνι.

(Εγκώμιο στον Άγιο Απόστολο Παύλο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Ομιλία Γ΄.

Ο μακάριος Παύλος δείχνοντας τη δύναμη της ανθρώπι­νης προθυμίας και ότι μπορούμε να πετάξουμε και προς αυτόν τον ουρανό, αφήνοντας τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και τις άλλες δυνάμεις, άλλοτε διά μέσου του εαυτού του μόνο προτρέπει τους πιστούς να γίνονται μιμητές του Χριστού λέγοντας, «Να γίνεστε μιμητές μου, όπως και εγώ του Χριστού», και άλλοτε χωρίς τον εαυτό του ανεβάζει τους πιστούς προς τον ίδιο το Θεό λέγοντας, «Να γίνεστε λοιπόν μιμητές του Θε­ού, σαν τέκνα αγαπητά».
Έπειτα για να δείξει ότι τίποτε δεν κάνει τη μίμηση αυτήν τόσο, όσο το να ζει κανείς για το κοινό καλό και να αποβλέπει προς ό,τι είναι χρήσιμο για τον καθένα, πρόσθεσε· «Να συμπεριφέρεστε με αγάπη». Γι’ αυτό αφού εί­πε, «Να γίνεστε μιμητές μου», αμέσως μιλά για την αγάπη, δεί­χνοντας ότι κυρίως αυτή η αρετή φέρει κοντά στο Θεό.
Γιατί οι άλλες αρετές είναι βέβαια κατώτερες από αυτήν και περιστρέ­φονται όλες γύρω από τους ανθρώπους· όπως ο αγώνας εναντίον της επιθυμίας, ο πόλεμος για τη λαιμαργία, η μάχη προς τη φιλαργυρία, ο αγώνας εναντίον του θυμού. Η αγάπη όμως είναι κοινό γνώρισμα των ανθρώπων και του Θεού.
Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε· «Να προσεύχεστε για εκείνους που σας παρενοχλούν, για να ομοιάσετε προς τον Πατέρα σας, ο οποίος εί­ναι στους ουρανούς».
Αυτό λοιπόν και ο Παύλος γνωρίζοντας ότι είναι το κυριότερο από τα αγαθά, το εφάρμοσε με πολλή προσοχή. Κανένας δεν αγάπησε τόσο τους εχθρούς του, κανένας δεν ευεργέτησε τόσο εκείνους που τον επιβουλεύονταν, κανένας δεν έπαθε τόσα για χάρη εκείνων που τον είχαν λυπήσει.

Ἠθικά κεφάλαια ἀπό τήν Α΄πρός Κορ. ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἠθικά κεφάλαια ἀπό τήν Α΄πρός Κορ. ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

 (3ον) 6. Ἡ μωρία πού ὁδηγεῖ στήν πραγματική σοφία Στήν Ἐκκλησία ὑπάρχουν οἱ κατά κόσμον σοφοί, ἀλλά καί οἱ κατά Θεόν σοφοί. Οἱ πρῶτοι συνήθως περιφρονοῦν τούς δεύτερους, γιατί ἔχουν περί πολλοῦ τίς ἐπιστημονικές γνώσεις καί τήν ἀξία τῶν πτυχίων, αὐτά δηλαδή πού στεροῦνται οἱ κατά Θεόν σοφοί.
Δημιουργοῦν τήν αἴσθηση στούς πολλούς ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι θέμα γνώσεως, τήν ὁποία οἱ ἴδιοι ἔχουν ἀφοῦ μελετοῦν εἰς βάθος καί πλάτος τή θεολογία καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔχουν μέ ἁπλά λόγια τό εἰσιτήριο γιά τόν παράδεισο στά χέρια τους.
Αὐτό εἶναι ψευδαίσθηση, Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, οἱ ταπεινοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἐργάζονται μέ ἄσκηση καί τηροῦν μέ συνέπεια τίς ἐντολές, ἀδιαφορώντας γιά τίς ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν σοφῶν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀναφερόμενος στή ματαιότητα τῆς σοφίας τοῦ κόσμου, ἀλλά καί στήν ὑπέρτατη ἀξία τῆς κατά Θεόν σοφίας, σημειώνει: «Κανένας ἄς μή ξεγελάει τόν ἑαυτό του.
Ὅποιος ἀπό σᾶς νομίζει πώς εἶναι σοφός μέ τά μέτρα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ αἰώνα, ἄς γίνει μωρός, γιά νά γίνει ἔτσι πραγματικά σοφός. Ἐπειδή ὅ,τι ὁ κόσμος αὐτός θεωρεῖ σοφία, στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι μωρία» (γ´ 18-19)

Οι Νεοπαγανιστές και ο Απόστολος Παύλος. Πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Οι Νεοπαγανιστές και ο Απόστολος Παύλος

 Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Βασικό στοιχείο στις διάφορες νεοπαγανιστικές  ομάδες αποτελεί η εμπαθής, απαξιωτική, φανατισμένη και μέχρις ακροτήτων τοποθέτησή τους, απέναντι στο πρόσωπο του Κυρίου, των Προφητών, των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Ο κατ’ εξοχήν όμως Απόστολος, για τον οποίο εκφράζονται με απίστευτη εμπάθεια και φανατισμό είναι ο απ. Παύλος, εναντίον του σεπτού προσώπου του οποίου επιστρατεύονται κάθε είδους φαντασιοκοπήματα, τα οποία κινούνται μεταξύ φανατισμένης εμπάθειας και κακοποίησης των ιστορικών δεδομένων, και φθάνουν μέχρι ιδεοληψίας.

Στην συνέχεια θα παραθέσουμε, ενδεικτικώς, μερικούς μόνο, νεοπαγανιστικούς ισχυρισμούς για τον απ. Παύλο και θα τους σχολιάσουμε με συντομία, για να γίνει αντιληπτό, κατά τρόπο σαφή, το μίσος των σύγχρονων νεοπαγανιστών εναντίον του προσώπου και του έργου του απ. Παύλου.

Κακοπάθεια καί ταπείνωση στόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

 

ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ

«Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἀνθρώπο ἀπό ὅλα τά πάθη» διδάσκει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Καί συνεχίζει: Ἡ μέν κακοπάθεια ἀφαιρεῖ τά σωματικά, ἡ δέ ταπείνωση τά ψυχικά πάθη. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι διά μέσου αὐτῶν τῶν μέσων εἵλκυσαν τήν Θεία Χάρη καί καθαρίστηκαν ἀπό κάθε «μολυσμό σαρκός καί πνεύματος». Στή συνέχεια πάλι διά τῆς Θείας Χάρης φωτίστηκαν καί θεώθηκαν. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἔζησε μέ ἄκρα κακοπάθεια καί ταπείνωση δίνοντάς μας τό σωστό πρότυπο ζωῆς γιά νά τό μιμηθοῦμε.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναδείχθηκε ἀληθινά κορυφαῖος μιμητής τοῦ Κυρίου στήν κακοπάθεια καί τήν ταπείνωση.

Ἄς δοῦμε πῶς μιμήθηκε τόν Κύριο καί α) πῶς βίωσε τήν κακοπάθεια :

α₁) Ἀποδέχθηκε μέ χαρά ὅλες τίς ΑΚΟΥΣΙΕΣ θλίψεις (ψυχικές καί σωματικές) πού τοῦ ἔστειλε ὁ Κύριος:

α₂) Μέ ἐνθουσιασμό καί πόθο νά νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν παλαιό ἄνθρωπο ἀναλαμβάνει, ἀναδέχεται  πλῆθος ΕΚΟΥΣΙΕΣ κακοπάθειες σωματικές ἀλλά καί ψυχικές αὐτοπροαίρετα, μιμούμενος τόν Κύριο: νηστεῖες, ἀγρυπνίες, προσευχές, στέρηση σωματικῆς ἀνάπαυσης, ἀκτημοσύνη, ὑπακοή, ἀναχώρηση.

Ἄς μελετήσουμε τό πρῶτο γιά νά κατανοήσουμε καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς κακοπάθειας γιά τήν προσωπική μας κάθαρση: