Η μελλοντική φοβερή Κρίση και η τρομερή καταδίκη όσων πεθαίνουν αμετανόητοι.

Η μελλοντική φοβερή Κρίση και η τρομερή καταδίκη όσων πεθαίνουν αμετανόητοι.

Πριν την ένσαρκη οικονομία του Λόγου, ο Κύριος ήταν Θεός οργής και αγανακτήσεως για όσους παρέβαιναν τους ιερούς νόμους του. Πάντοτε εμφανίζονταν στους αμαρτωλούς ως Θεός φοβερός και τρομερός, Θεός ζηλότυπος και σκληρός, Θεός τιμωρητής και εκδικητής.
Τους προπάτορες μας τους εξόριζε από τον παράδεισο, για την παράβασή τους, και τους καταδίκασε σε αιώνιο θάνατο. Τον Κάιν τον τιμώρησε, για το φόνο του αδελφού του Άβελ, τόσο αυστηρά, που σε όλη του τη ζωή περιπλανιόταν στη γη στενάζοντας και τρέμοντας. Τους αμαρτωλούς ανθρώπους της εποχής το Νώε τους αφάνισε ανελέητα με έναν φοβερό κατακλυσμό.
 Τους κατασκευαστές του πύργου Βάβελ, για την υπερηφάνεια τους, τους σκόρπισε με αγανάκτηση σε όλη τη γή. Τους Σοδομίτες, για τη παρά φύση ασέλγειά τους, αλύπητα τους έκαψε, ρίχνοντας πάνω από τον ουρανό πύρινη βροχή. Το Φαραώ για τη απειθειά του, τον έπνιξε με όλα του τα στρατεύματα στην Ερυθρά Θάλασσα.
Τους Ισραηλίτες, όταν παρέβαιναν τις προσταγές Του, τους τιμωρούσε αμέσως με διάφορους τρόπους, ακόμα και με θάνατο. Αλλά γιατί να λέω πολλά; Τόσο αυστηρός και τιμωρητικός ήταν τότε ο Θεός, ώστε για λίγα ξύλα, που σύναξε Εβραίος τη μέρα του Σαββάτου, πρόσταξε να επιβληθεί ποινή θανάτου με λιθοβολισμό.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Η άυλη ψυχή δεν ικανοποιείται παρά μόνο με πνευματική τροφή

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Η άυλη ψυχή δεν ικανοποιείται παρά μόνο με πνευματική τροφή. Ποία είναι αυτή.

Τα αγιοπνευματικά χαρίσματα, που έχει ο πρωτόπλαστος Αδάμ πρίν την παράβαση και τα έχασε ύστερα με την παράβαση, τα παίρνει πάλι ο άνθρωπος την ώρα της πνευματικής του αναγεννήσεως, την ώρα δηλαδή του θείου βαπτίσματος.
Παίρνει σοφία και σύνεση, υγιή θέληση και δύναμη, γνώση και ευσέβεια.
Από αυτά γεννιούνται και αναρίθμητα άλλα, που ονομάζονται και καρποί του Αγίου Πνεύματος. Λέει ο άγιος απόστολος: «Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια».
Όλα αυτά είναι κρυμμένα σαν πλούτος και θησαυρός πολύτιμος μέσα στην ψυχή κάθε ορθόδοξου από τότε που βαπτίστηκε. Και με τον καιρό, όσο ο βαπτισμένος πιστός μεγαλώνει, τα θεόσδοτα χαρίσματα του εκδηλώνονται και αναλάμπουν ανάλογα με τη θερμή και την προθυμία της τηρήσεως των θείων εντολών.
 Όσο μεγαλύτερη αμέλεια και ραθυμία δείχνει στην εργασία των εντολών, τόσο περισσότερο συστέλλονται και ελαττώνονται τα χαρίσματα του.
Αν μάλιστα υποκύψει και στα άλογα πάθη, αν προχωρήσει και σε άνομες πράξεις, τότε τα χαρίσματα εξαφανίζονται ολότελα.
Η αμαρτία σβήνει, όπως ο άνεμος και το νερό σβήνουν το φώς της λαμπάδας. Για αυτό ο άγιος απόστολος λέει: «Μη σβήνετε το Πνεύμα».

Γιατί η αμαρτία λέγεται «κλοιός βαρύς». Όποιος δεν φυλάγεται από τα μικρά αμαρτήματα, πέφτει και στα μεγάλα.

Γιατί η αμαρτία λέγεται «κλοιός βαρύς». Όποιος δεν φυλάγεται από τα μικρά αμαρτήματα, πέφτει και στα μεγάλα.

Όπως εκείνος που είναι δεμένος με πολύ βαριά σίδερα, δεν μπορεί να τρέχει όπου θέλει, έτσι κι αυτός που είναι δεμένος με τα άλυτα δεσμά της αμαρτίας, δεν είναι δυνατό ποτέ να τρέχει ελεύθερα στο δρόμο της αρετής και της θεάρεστης βιότης.
 Και τούτο, μολονότι πολλές φορές ο άνθρωπος θέλει να προχωρήσει στο δρόμο αυτό παρακινημένος από την έφεση για το αγαθό, που έσπειρε εξαρχής ο δημιουργός Θεός στη φύση του.
Το ίδιο νόημα έχουν και τα αποστολικά λόγια, ότι «όλα εξαρτώνται από το έλεος του Θεού και όχι από την ανθρώπινη θέληση και προσπάθεια».
Όταν δηλαδή, ο Θεός ελεήσει τον αμαρτωλό άνθρωπο, όταν σπάσει τα άλυτα δεσμά της αμαρτίας του και πάρει από πάνω του τον βαρύ κλοιό της κακίας, τότε αυτός τρέχει ελεύθερα στο δρόμο των αγώνων και των κόπων για την αρετή.
Γιατί η αμαρτία, επειδή αποτελεί μίαν αλαζονική περιφρόνηση του άπειρου Θεού, προξενεί και ένα άπειρο βάρος σε εκείνον που τη διαπράττει. Έτσι τον τραβάει βίαια όχι μόνο στα πάθη της ματαιότητος, αλλά και στου σκοτεινού άδη τα τάρταρα.
Αυτό το βάρος της αμαρτίας θέλοντας να παραστήσει ο Κύριος, έδειξε στον άγιο προφήτη Ζαχαρία το όραμα με τον βαρύ μολυβένιο δίσκο, που περιγράφει στο πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου του: «Βγήκε ο άγγελος που μου μιλούσε και μου είπε πάλι:

Ο Θεός και οι άγγελοι δεν χαίρονται με τίποτ’ άλλο τόσο, όσο με την ολόψυχη μετάνοια ενός αμαρτωλού ανθρώπου.

Κατανυκτική ερμηνεία τροπαρίων του Μεγάλου Κανόνος του αγίου Ανδρέου Κρήτης από τον  αρχιεπίσκοπο Μύρων Ιωάννη τον Λίνδιο  +1796.

Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη, που κάνει κι αυτούς ακόμα τους αγίους αγγέλους να εκπλήσσονται και να θαυμάζουν υπερβολικά.
Την άπειρη θεία αγάπη είχε στο νου του και ο προφήτης, όταν με θαυμασμό αναβοούσε στο Θεό: «Τι είναι ο άνθρωπος, για να τον θυμάσαι; Και τι είναι του ανθρώπου το γέννημα, για να το φροντίζεις;»(Ψαλμ. 8:5).
Αν, λοιπόν, είχε θέση το πάθος του φθόνου στην άυλη και απαθή φύση των αγίων αγγέλων, αναμφίβολα δεν θα φθονούσαν κανέναν άλλο περισσότερο από τον αμαρτωλό εκείνο, που, μετανοώντας μ’ όλη του την ψυχή και την καρδιά,
προστρέχει στον φιλόστοργο πατέρα του Θεό με θερμά δάκρυα.
Γιατί χαρά μεγάλη και πανηγύρι γίνεται στον ουρανό για την επιστροφή ενός αμαρτωλού, όπως μας βεβαιώνει το ιερό Ευαγγέλιο, και μάλιστα η παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ. 15:11-32).
Ο παραστρατημένος εκείνος νέος είπε απλά μέσα του, «Ας επιστρέψω στον πατέρα μου», και κίνησε αμέσως για το πατρικό του σπίτι. Ήταν ακόμα μακριά, όταν τον είδε ο πατέρας του να έρχεται. Και μην μπορώντας να τον περιμένει, έτρεξε με λαχτάρα να τον προϋπαντήσει, να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει.

Η ψυχή είναι εικόνα του Θεού και το σώμα είναι εικόνα της ψυχής. Οι αλλοιώσεις της ψυχής επηρεάζουν και το σώμα.

Κατανυκτική ερμηνεία τροπαρίων του Μεγάλου Κανόνος του αγίου Ανδρέου Κρήτης από τον  αρχιεπίσκοπο Μύρων Ιωάννη τον Λίνδιο  +1796.

Όπως η λογική και άυλη ψυχή είναι εικόνα του Θεού, έτσι και το υλικό σώμα είναι μιά εικόνα κι ένα ζωντανό άγαλμα της ψυχής. Γι' αυτό οι εσωτερικές μεταβολές των διαθέσεων της ψυχής επιφέρουν αντίστοιχες εξωτερικές αλλοιώσεις στο σώμα.

Όταν λ.χ. η ψυχή χαίρεται, η χαρά της ξεχύνεται και στο σώμα, όταν απεναντίας, λυπάται, η λύπη της απλώνεται και στο σώμα.Οι παρατηρητικοί και έμπειροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν την κατάσταση κάθε ψυχής από την έκφραση του προσώπου και τις κινήσεις του σώματος, στο οποίο κατοικεί.

Όπως λέει ο σοφός Σειράχ, «το γέλιο και το βάδισμα του καθενός διαλαλούν, τι άνθρωπος είναι» (19:30). Κατεξοχήν, βέβαια, οι πνευματικοί άνθρωποι,όσοι είναι ντυμένοι με τον φωτεινό χιτώνα της θείας χάριτος, αξιώνονται να καταλαβαίνουν τα κρυμμένα στην ψυχή μυστήρια.. «Ο άνθρωπος που έχει το Πνεύμα, όλα τα καταλαβαίνει, αυτόν όμως, δεν μπορεί να τον καταλάβει κανένας από κείνους που δεν έχουν το Πνεύμα», γράφει ο απόστολος (Α' Κορ. 2:15).