Βοήθημα ἐξομολογουμένου. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου

Βοήθημα ἐξομολογουμένου

Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, ἔκδοση 9η, 2011 - 190ὴ χιλιάδα

Τὸ φυλλάδιο ποὺ κρατᾶς στὰ χέρια σου, ἀδελφέ μου, ἀποτελεῖ ἕνα ἁπλὸ βοήθημα γιὰ ἐκείνους ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ προσέλθουν στὸ σωστικὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.
Ἡ Ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀναγκαία γιὰ κάθε χριστιανό, ὅσο καὶ τὸ Βάπτισμα. Γιατὶ τὸ Βάπτισμα μᾶς καθαρίζει ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἁμαρτίες μας, ἐνῶ ἡ Ἐξομολόγηση ἀπὸ ὅσες διαπράττουμε μετὰ τὸ Βάπτισμα. Χωρὶς τὸ Βάπτισμα δὲν μποροῦμε να κοινωνήσουμε τὰ ἄχραντα Μυστήρια τοῦ Κυρίου.
Δὲν μποροῦμε ἐπίσης νὰ κοινωνήσουμε, ἂν δὲν ἐξομολογηθοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας, ἀφοῦ αὐτὲς σὰν ἕνα τεῖχος μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό.
Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, ποὺ ἂν μείνει ἀθεράπευτη, ὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο, στὸν αἰώνιο, δηλαδή, χωρισμὸ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν Θεό. Τί κάνουμε ὅταν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα μας; Ἐπισκεπτόμαστε χωρὶς καθυστέρηση τὸ γιατρό, στὸν ὁποῖο ἀποκαλύπτουμε τὶς πληγές μας καὶ περιγράφουμε μὲ ἀκρίβεια ὅλα τὰ συμπτώματά μας.
Ἐκεῖνος τότε μᾶς χορηγεῖ τὰ κατάλληλα φάρμακα καὶ τὶς ἰατρικὲς ὁδηγίες ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ θεραπευθοῦμε.

Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει ὅταν ἀσθενεῖ ἡ ψυχή μας καὶ ποθοῦμε νὰ ἀνακτήσουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία. Προσερχόμαστε στὴν Ἐκκλησία ποὺ εἶναι ἕνα πνευματικὸ θεραπευτήριο.

Γιατί η αμαρτία λέγεται «κλοιός βαρύς». Όποιος δεν φυλάγεται από τα μικρά αμαρτήματα, πέφτει και στα μεγάλα.

Γιατί η αμαρτία λέγεται «κλοιός βαρύς». Όποιος δεν φυλάγεται από τα μικρά αμαρτήματα, πέφτει και στα μεγάλα.

Όπως εκείνος που είναι δεμένος με πολύ βαριά σίδερα, δεν μπορεί να τρέχει όπου θέλει, έτσι κι αυτός που είναι δεμένος με τα άλυτα δεσμά της αμαρτίας, δεν είναι δυνατό ποτέ να τρέχει ελεύθερα στο δρόμο της αρετής και της θεάρεστης βιότης.
 Και τούτο, μολονότι πολλές φορές ο άνθρωπος θέλει να προχωρήσει στο δρόμο αυτό παρακινημένος από την έφεση για το αγαθό, που έσπειρε εξαρχής ο δημιουργός Θεός στη φύση του.
Το ίδιο νόημα έχουν και τα αποστολικά λόγια, ότι «όλα εξαρτώνται από το έλεος του Θεού και όχι από την ανθρώπινη θέληση και προσπάθεια».
Όταν δηλαδή, ο Θεός ελεήσει τον αμαρτωλό άνθρωπο, όταν σπάσει τα άλυτα δεσμά της αμαρτίας του και πάρει από πάνω του τον βαρύ κλοιό της κακίας, τότε αυτός τρέχει ελεύθερα στο δρόμο των αγώνων και των κόπων για την αρετή.
Γιατί η αμαρτία, επειδή αποτελεί μίαν αλαζονική περιφρόνηση του άπειρου Θεού, προξενεί και ένα άπειρο βάρος σε εκείνον που τη διαπράττει. Έτσι τον τραβάει βίαια όχι μόνο στα πάθη της ματαιότητος, αλλά και στου σκοτεινού άδη τα τάρταρα.
Αυτό το βάρος της αμαρτίας θέλοντας να παραστήσει ο Κύριος, έδειξε στον άγιο προφήτη Ζαχαρία το όραμα με τον βαρύ μολυβένιο δίσκο, που περιγράφει στο πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου του: «Βγήκε ο άγγελος που μου μιλούσε και μου είπε πάλι: