Γράμμα πρός τόν διδάσκαλόν μου. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε. (Τελευταίο)

Γράμμα πρός τόν διδάσκαλόν μου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Σάν μαθητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς μοναχικῆς σχολῆς τῆς μονῆς Τσερνίκας στά χρόνια 1933-1941, ἀνάμεσα στούς φημισμένους καθηγητές εἶχα καί τόν ὁσιολογιώτατον ἱεροδιάκονον Φιρμιλιανόν Μαρίν, καθηγητήν τῆς Βοτανικῆς, Ζωολογίας καί τῆς Γεωγραφίας.

Προικισμένος μέ σπουδαῖα χαρίσματα τοῦ Θεοῦ ὁ ἱεροδιάκονος Φιρμιλιανός καί μελλοντικός μητροπολίτης Ὀλτένιας, ὑπῆρξε μία ἰδιαίτερη προσωπικότης ἐκείνου τοῦ καιροῦ: Ταλαντοῦχος λειτουργός, ἔμπειρος συγγραφεύς καί πολύ ταπεινός. Ὁ ταπεινός Στρατόνικος, ἔτσι ὑπέγραφε στό περιοδικό Πρεντάνια καί στόν καθημερινό τύπο, πού λεγόταν: «Ὁ Λόγος».

Σάν καθηγητής εἶχε κατακτήσει τούς μαθητές του μέ τίς παραδόσεις τῶν μαθημάτων του. Δέν εἶχες ἀνάγκη ἀπό βιβλία. Ἐλάμβανες τό μάθημα ἀπό τίς παραδόσεις του.
Τό ἔτος 1970, ὁ τότε δάσκαλος καί τώρα μητροπολίτης Ὀλτένιας, συμπλήρωσε 50 χρόνια ἁγίας ὑπηρεσίας σάν ἱεροδιάκονος, ἱερεύς καί ἀρχιερεύς καί ἐγώ σάν πρώην μαθητής του τοῦ ἀπευθύνω αὐτήν τήν ἐπιστολή μέ τίς ἑξῆς εὐχές:
Σεβασμιώτατε Δέσποτα,

Ἀναμνήσεις μου ἀπό τήν ἐποχή τῆς δοκιμῆς μου στόν μοναχισμό στήν Ἱερά Μονή Νεάμτσου Ρουμανίας. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἀναμνήσεις μου ἀπό τήν ἐποχή τῆς δοκιμῆς μου στόν μοναχισμό στήν Ἱερά Μονή Νεάμτσου Ρουμανίας

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Κατά τήν περίοδο 1931-1932 ἤμουν σάν δόκιμος στήν ἐκκλησιαστική σχολή τῆς μονῆς Νεάμτς. Μόνο τό ὄνομα εἶχε ἐκκλησιαστική σχολή, διότι οὐσιαστικά ἡ σχολή εἶχε μεταφερθῆ στήν μονή Τσερνίκα, πλησίον τοῦ Βουκουρεστίου, καί ἐδῶ λειτουργοῦσε μόνο μιά σχολή ἱεροψαλτῶν γιά τούς δόκιμους τῆς Μονῆς, περίπου ἑκατό ἄτομα, καί οἱ περισσότεροι νέοι.
Ἡ σχολή λειουργοῦσε στό παλαιό κτίριο, στήν θέσι τοῦ σημερινοῦ θελογικοῦ σεμιναρίου, ὅπου τόν περασμένο αἰῶνα στεγαζόταν γηροκομεῖο καί δίπλα ὑπῆρχε καί στάδιο, κατασκευασμένο ἀπό τόν μεγάλο ἐθνικό ποιητή μας Μιχαήλ Ἐμινέσκου.
Ἔκανα ὑποτακτικός στήν διπλανή σκήτη Βοβιντένια γιά ἕνα χρόνο, στόν π. Παφνούτιο, ὁ ὁποῖος μέ εἶχε στείλει στήν σχολή αὐτή νά μάθω βυζαντινή μουσική, κοντά στόν καθηγητή ἀρχιδιάκονο Γεννάδιο Χοντσίουκ, φημισμένο ψάλτη καί ἀκούραστο λειτουργό.
Κάποια ἡμέρα βγαίνοντας ἀπό τήν πόρτα τῆς σχολῆς στόν δρόμο πού ὁδηγεῖ πρός τό μοναστήρι, ἐκείνη τήν στιγμή περνοῦσε ὁ Γέρο Μαρῖνος μέ τήν καρότσα του δεμένη πίσω στό ἄλογό του, μεταφέροντας στό μοναστήρι τίς ἀποσκευές ἑνός νέου, πού πήγαινε γιά δόκιμος καί εἶχε τά μαλλιά του μποῦκλες καί περπατοῦσε δίπλα στήν καρότσα. Τόν ἐρωτῶ ἐπ᾿εὐκαιρίᾳ:
-Ἀπό ποῦ εἶσαι, ἀδελφέ;

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Ἰουστινιανού. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Ἰουστινιανού

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Μαθαίνοντας ὅτι αὐτό τό ἔτος (2006) ἡ Ὀρθοδοξος Ρουμανική Ἐκκλησία καί ὁ ἑκκλησιαστικός τύπος ἔκαμαν τήν πρέπουσα μνεία στήν συμπλήρωσι 50 ἐτῶν ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ τρίτου πατριάρχου τὴς Ὀρθοδόξου Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἰουστινιανοῦ Μαρίνα καί ἐκεῖνος πού ἔζησε πλησίον του ἤμουν ἐγώ καί ἐθεώρησα καλόν νά σημειώσω μερικά περιστατικά ἐκείνου τοῦ καιροῦ, τά ὁποῖα προστίθενται σάν μία φωτεινή σελίδα στήν προσωπικότητα τοῦ ἀξίου αὐτοῦ πατριάρχου.
Τό ἔτος 1961, εὑρισκόμουν στήν κοινότητα Μπροστένι, τοῦ νομοῦ Σουτσεάβα σέ μία ἀδελφή μου, ὅπου εἶχα ἐγκατασταθῆ, μετά τήν βιαία ἐκδίωξί μας ἀπό τήν μονή Σλάτινα, ἀπό τό κομμουνιστικό καθεστώς τό 1959.
Μία νύκτα ἀργά κτύπησε τήν πόρτα μου ἕνας ἀπροσδόκητος διαβάτης: ὁ ἐπίσκοπος Παῦλος Serpe. Ἀφοῦ συνταξιοδοτήθηκε σάν  βοηθός ἐπίσκοπος τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Οὐγγροβλαχίας, μετά  καθηγητής καί διευθυντής τοῦ μοναχικοῦ σεμιναρίου τῆς μονῆς Νεάμτς, καί τώρα ἦταν ἡγούμενος τοῦ πατριαρχικοῦ παρεκκλησίου τῆς πόλεως Κούρτεα, τοῦ νομοῦ Ἄρντζες.

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Νικοδήμου. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Νικοδήμου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Στό περιοδικό «Ἀγγελιοφόρος τῆς Ὀρθοδοξίας» νούμερο 128 ἀπό 16-31 Ἰανουαρίου τοῦ 1995, σελίδα 4 στό ἄρθρο: Διάλογος μέ τόν π. Γαλέριο γιά τόν πατριάρχη τῆς Ρουμανίας», ὁ π. Κωνσταντῖνος Κόμαν θέτει τήν ἑπόμενη ἐρώτησι-πρόκλησι: «Νά πῆτε κάτι γιά τήν κομμουνιστική ἐπανάστασι καί τόν πατριάρχη Νικόδημο;» Ἀλλά ἡ ἀπάντησις ἐξουδετερώνει τήν ἐρώτησι.
Ἡ ἐρώτησις τοῦ π. Κόμαν εἶναι φυσική καί δικαιολογημένη δεδομένου ὅτι στόν καιρό τοῦ πατριάρχου  Νικοδήμου ἡ Χώρα μας εἰσῆλθε στήν κομμουνιστική ἐποχή, στήν μεγάλη δοκιμασία τοῦ ρουμανικοῦ λαοῦ. Ἦταν πολύ γνωστές οἱ ἑπόμενες φάσεις στήν γειτονική χώρα Ρωσσία καί γι᾿ αὐτό ὁ λαός καί ἡ Ἐκκλησία μας ἔβλεπαν μέ πολύ ἐνδιαφέρον τό μέλλον τί θά γίνη: «Τί θά συμβῆ ἄρα γε; Καί, καθώς γνωρίζουμε, ἔφερε τό καθεστώς αὐτό πολλές καί φοβερές δοκιμασίες.
Ἐκεῖνο τό  καιρό, ὁ ὑπογεγραμμένος ἤμουν ὑπάλληλος τῆς Γραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί γιά ἕνα καιρό ἀποσπασμένος στήν γραμματεία τοῦ πατριάρχου Νικοδήμου, δεδομένου ὅτι ὁ γραμματεύς του, ἀρχιμ. Μελχισεδέκ Δημητρίου εἶχε ἐκλεγῆ ἡγούμενος τῆς μονῆς Νεάμτσου. Μ᾿ αὐτή τήν κατάστασι εἶχα τήν εὐκαιρία νά εἶμαι ἄμεσος μάρτυς μερικῶν γεγονότων, τά ὁποῖα κατοπτρίζουν πλήρως τήν θέσι τοῦ πατριάρχου Νικοδήμου ἀπέναντι στήν νέα ἀθεϊστική κυριαρχία κι ἀπό τήν ὁποία ἀναφέρω τά ἑξῆς κατωτέρω:

Λόγος γιά τήν νηστεία. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Λόγος γιά τήν νηστεία

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Σέ κάθε καιρό ἡ νηστεία εἶναι ὠφέλιμη γι᾿ αὐτούς πού θέλουν νά τήν κρατήσουν, μᾶς λέγει τό Τριώδιο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει σέ λόγο του γιά τό Πάσχα: «Ἐπέρασε ὁ καιρός τῆς νηστείας, ἀλλά δέν ἐπέρασε καί ἡ ἀνάγκη τῆς νηστείας».
Πάντοτε συνεπῶς, ἀλλά ἰδιαίτερα τώρα πού ἡ νηστεία ἤδη στήν Ἐκκλησία μας ἐφαρμόζεται, εἶναι κατάλληλος ὁ καιρός νά σταματήσουμε ἐπάνω σ᾿ αὐτή τήν ἀρετή.
Ἐνθυμοῦμαι ἀπό τήν παιδική μου ἡλικία μέ πόση εὐλάβεια κρατοῦσαν οἱ χριαστιανοί τότε τήν  νηστεία! Δέν ἐξαιρεῖτο κανείς ἀπό τήν  νηστεία, οὔτε ἀκόμη καί στήν περίπτωσι ἀσθενείας, οὔτε γιά τά μικρά παιδιά καί ὅλοι τήν κρατούσαμε μέ σοβαρότητα. Τήν Ἁγία καί Μεγάλη Νηστεία τήν ἐπερίμεναν οἱ ἄνθρωποι σάν ἕνα μεγάλο γεγονός. Ὑπῆρχαν συγκεκριμένα μαγειρικά σκεύη γιά τήν μεγάλη Νηστεία. Καί μέ πόση λαχτάρα περιμέναμε κατόπιν τό Ἅγιο Πάσχα! Ὁ Κύριός μας ἐνήστευσε στήν ἔρημο 40 ἡμέρες γιά τίς ἁμαρτίες μας κι ἐμεῖς νά μή νηστεύουμε; Εἶναι μεγάλη ἁμαρτία ἡ καταπάτησις τῆς νηστείας. Ἔτσι ἔλεγαν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί παλαιότερα.

Ἡ ὁδός τῆς εἰρήνης. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ ὁδός τῆς εἰρήνης

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Τό 1986 καθιερώθηκε ἀπό τόν Ὀργανισμό Ἡνωμένων Ἐθνῶν σάν «ἔτος τῆς εἰρήνης». Ὁπότε εἶναι φυσικό ἡ ἀνθρωπότης νά δώση ἰδιαίτερη προσοχή στήν εἰρήνη. Συγκλήθηκαν πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά συνέδρια γιά τήν εἰρήνη, ἔγιναν  προτάσεις καί ἐλήφθησαν σχετικές ἀποφάσεις γι᾿ αὐτό τόν σκοπό. Μερικές χῶρες ἐξέδωκαν σειρά ταχυδρομικῶν γραμματοσήμων γιά τό ἔτος τῆς εἰρήνης, προτάθηκε ἀκόμη νά γίνη μία σύναξις γιά τήν εἰρήνη ὅλων τῶν χριστιανῶν τοῦ κόσμου, ὑπό τήν προεδρία τοῦ πάπα τῆς Ρώμης.
Ἄρα γε θά φθάση ἡ ἀνθρωπότης στήν πολυπόθητη εἰρήνη, τήν ὁποίαν θέλει νά ἑορτάση τώρα σ᾿ αὐτό τό ἔτος τῆς εἰρήνης;
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προσεύχεται διά μέσου τῶν αἰώνων: «Ὑπέρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης, ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου...». Οἱ πρῶτες καί οἱ τελευταῖες σελίδες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου ὁμιλοῦν γιά τήν εἰρήνη. Ὁ Σωτήρας μας Χριστός δοξάσθηκε ἀπό τούς Προφῆτες σάν «ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης», τῆς «ἄνευ συνόρων εἰρήνης» (Ἡσαΐας). Στήν γέννησί Του οἱ ἄγγελοι ἔψαλλαν «...καί ἐπί γῆς εἰρήνη...», ἐνῶ μετά τήν ἀνάστασι καί πρίν ἀπό τήν ἀνάληψί Του στόν Πατέρα, Αὐτός μᾶς εὐλογοῦσε λέγοντας: «Εἰρήνη πᾶσι» «εἰρήνη τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν», καί  μᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι θά μένη μαζί μας μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.

Οἱ παλαιοί μοναχικοί κανονισμοί. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Οἱ παλαιοί μοναχικοί κανονισμοί

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ μοναχισμός εἶναι ἀρχαῖος, ὅπως καί ἡ Ἐκκλησία καί ἔχει τόν ἴδιο Θεμελιωτή, τόν Κύριο καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἀκολουθώντας τά ἴχνη τοῦ θείου Θεμελιωτοῦ, τήν πτωχεία Του, ἀφοῦ ἐπτώχευσε γιά ἐμᾶς (Β΄Κορ.8,9), τήν τελεία ὑπακοή Του στόν Οὐράνιο Πατέρα (Φιλιπ.2,8) καί τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς Του, ἔγιναν καί γιά ἐμᾶς οἱ βασικοί νόμοι οἱ τρεῖς μεγάλες ὑποσχέσεις μας ἐνώπιόν Του.
Κάποτε, μέ τήν ἐξάπλωσι τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μοναχισμός ἔγινε ἕνας μόνιμος πνευματικός θεσμός καί ἀναγκαῖος γιά τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ὑπηρέτησε μέ τόση ἀφοσίωσι καί ἐμπειρία, ὥστε τοῦ ἔδωσε καί τό πηδάλιο νά τήν κυβερνᾶ καί τήν κατηύθυνε ὁ μοναχισμός (ἐκπρόσωποί του) μέ ἱκανότητα παρά ἀπό τόν ὅποιονδήποτε.
Ὁ ρουμανικός μοναχισμός μπορεῖ νά ὑπερηφανεύεται λόγῳ τῆς ἀρχαιότητος καί τῆς ἐκπροσωπήσεώς του ἀπό τούς ἁγίους Ἰωάννη τόν Κασσιανό, τόν Γερμανό, τόν Διονύσιο τόν ταπεινό καί ἀπό πλῆθος ἐναρέτων μοναχῶν καί ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι διά μέσου τῶν αἰώνων ἦταν μία ἄσβεστη κανδήλα προσευχῆς πρός τόν Θεό, ὑπόδειγμα ἁγιότητος καί πνευματικῆς καθοδηγήσεως τῶν λαῶν σέ πικράς περιόδους.
Γι᾿ αὐτό, ἡ ἀθεϊστική ἐξουσία, ἄφησε λυπηρές ἀναμνήσεις στόν αἰῶνα μας, μέ τό νά προκαλεῖ πόλεμο ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, ἔχοντας πρωταρχικό στόχο τόν μοναχισμό.

Γιά τήν μοναχική ὑπακοή. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Γιά τήν μοναχική ὑπακοή

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἡ ὑπακοή εἶναι παγκόσμια θεϊκή καί αἰώνια ἀρετή. Μόνον ὁ Θεός εἶναι Αὐτόνομος καί δέν ἐξαρτᾶται ἀπό κανέναν. Ὅλη ἡ δημιουργία, ὁρατή καί ἀόρατη, ὑλική καί πνευματική πλάσθηκε ἀπό τόν Θεό μ᾿ ἕνα συγκεκριμένο σκοπό καί προικισμένη μέ ἰδιότητες, πού νά μποροῦν νά πραγματοποιοῦν αὐτόν τόν σκοπό.
Ἔτσι, ὅλη ἡ κτίσις ὑπακούει Αὐτόν καί πάντα τά ὄντα ἐκπληρώνουν τίς ἐντολές Του.
Ἡ λογική κτίσις, ἄγγελοι καί ἄνθρωποι, προικισμένη μέ προσωπική ἐλευθερία, μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τήν ὑπακοή πού ἔβαλε στήν κόσμο ὁ Δημιουργός Θεός, ἀλλά αὐτή ἡ ἄρνησις, ἡ ἀνυπακοή σημαίνει ἄρνησι τοῦ προσωπικοῦ σκοποῦ καί εἶναι ἐναντίον τοῦ Πλάστου καί Δεσπότου. Αὐτές οἱ δύο ἀνυπακοές τῆς δημιουργίας, ἦταν καταστρεπτικές γι᾿ αὐτήν. Οἱ παρήκοοι ἄγγελοι ἔπεσαν ἀπό τήν οὐράνια δόξα καί ἔγιναν σκοτεινοί δαίμονες, ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν εὐδαιμονία τοῦ παραδείσου ἐπέστρεψε στήν γῆ ἀπό τήν ὁποία προῆλθε καί ἄλλαξε ὅλη ἡ πορεία τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος. Γι ᾿ αὐτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔμεινε ὑπάκουος στόν Οὐράνιο Πατέρα μέχρι θανάτου, γιά νά θεραπεύση τήν παρακοή τῶν πρώτων ἀνθρώπων.

Ἀπό τήν ζωή μερικῶν ταπεινῶν μοναχῶν. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἀπό τήν ζωή μερικῶν ταπεινῶν μοναχῶν

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἐλᾶτε νά ἰδῆτε τό μαρτύριο αὐτῶν τῶν μικρῶν ξένων, ἔλεγε ὁ ὅσιος Μακάριος ὁ Μέγας, ὅταν ἐρχόταν κάποιος ἀπό τούς πατέρας πρός αὐτόν καί τοῦ ἔδειχνε τό κελλί τῶν δύο ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι μέ τήν σιωπή καί τήν βαθειά ταπείνωσι εἴχαν φθάσει σέ μεγάλα πνευματικά μέτρα.
Τόσο ἀπό τήν ζωή τοῦ μεγάλου ἀσκητοῦ Μακαρίου, ὅσο καί ἀπό τήν ζωή τοῦ ὁσίου Παφνουτίου, γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύπτει σ᾿ αὐτούς ὅτι ἁπλοῖ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου: δύο γυναῖκες ἀπό ἕνα χωριό, ἕνας ἔμπορος καί ἕνας ψάλτης ἦταν προοδευμένοι πνευματικά, ὅπως καί αὐτοί.
Ἀπό τότε πού ξεχύθηκε στόν κόσμο τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀδιάκοπα ἐργάζεται μέ τίς θαυμαστές του δυνάμεις, πού ἐπιτελοῦνται ἀπό τούς πρώην ἀλιεῖς Ἀποστόλους καί ἁπλοῦς θεολόγους ἀνθρώπους, τούς ὡραίους καρπούς: τήν ἀγάπη, τήν χαρά, τήν εἰρήνη κλπ.
Καί, ὅπως ὁ ἀριθμός τῶν ἀγνώστων ἁγίων εἶναι πολύ μεγαλύτερος αὐτῶν πού γράφοντα στά συναξάρια καί τιμῶνται μέ ἀκολουθίες, ἔτσι καί ὁ ἀριθμός τῶν ἀληθινά ταπεινῶν καί ἀγνώστων εἶναι πολύ μεγαλύτερος ἀπ᾿ ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προβάλλονται ἐνώπιόν μας μέ τήν ζωή καί τά ἰδιαίτερα χαρίσματά τους.
Τούς συναντᾶς ἐξ ἴσου ἀνάμεσα στούς ἁπλοῦς χριστιανούς τοῦ κόσμου, καθώς καί στήν μοναχική ζωή. Στά ὅσα ἀκολουθοῦν θά ἀνααφερθῶ σέ μερικούς ἀγωνιστάς μοναστηριῶν,τούς ὁποίους εἶχα τήν εὐλογημένη εὐκαιρία νά τούς συναντήσω καί γνωρίσω σ᾿ αὐτή τήν ζωή καί ἀπό τό παράδειγμα τους πολύ ὠφελήθηκα.

Ὁ Μεγαλόσχημος Ἱερομόναχος Δανιήλ. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ Μεγαλόσχημος Ἱερομόναχος Δανιήλ

  Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὅταν ἐφόρεσε τά μοναχικά ἐνδύματα ἦταν μεσήλικας, ἀλλά στήν ψυχή καί στά ἔργα ἦταν μοναχός πρίν ἀπό πολύ καιρό. Τόν εἶχε προικίσει ὁ Θεός μέ τό τάλαντο τῆς διακρίσεως τό ὁποῖον καί ἐπολλαπλασίασε ὡς πιστός καί φρόνιμος ὑπηρέτης. Ἦταν συγγραφεύς, ποιητής καί ἐραστής ὅλων τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν.
 Τιμοῦσε μέ πολλή εὐλάβεια τίς παλαιές εἰκόνες καί τά ὡραῖα φιλοκαλικά κείμενα ἦταν γι᾿ αὐτόν καθημερινή τροφή καί ἀναγκαία πηγή πνευματικῆς διδασκαλίας. Πάντοτε τόν ἔβλεπες μέ ἕνα βιβλίο στό χέρι ἤ μέ τό μολύβι νά σκέπτεται καί νά γράφη.
Πάντοτε εἶχε ἕτοιμο ἕνα λόγο πνευματικό στό στόμα του νά μεταδώση στούς ἄλλους. «Ὁ λόγος, ἔλεγε, πρέπει νά εἶναι δημιουργός, ὅπως ὁ Θεῖος Λόγος. Νά εἶναι ἕνας βυθός τῆς σοφίας». Ἔγραψε πολλούς τόμους ποιημάτων μέ πνευματικό περιεχόμενο καί τούς Χαιρετισμούς τοῦ Ὁσίου Δημητρίου τοῦ Μπασαράμπη, τοῦ ὁποίου τό Λείψανο ἔχει θησαυρισθῆ ἄφθαρτο στόν καθεδρικό ναό τοῦ Βουκουρεστίου.

Ἡ διαθήκη τοῦ κτίτορος τῆς ρουμάνικης σκήτης Ὁσίου γέροντος Νήφωνος Ἱερομονάχου. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἡ διαθήκη τοῦ κτίτορος τῆς ρουμάνικης σκήτης Ὁσίου γέροντος Νήφωνος Ἱερομονάχου

  Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Ἐγώ ὁ ὑπογεγραμμένος Νήφων Μεγαλόσχημος ἱερομόναχος, βλέποντας τόν ἑαυτό μου πολύ ἀδύνατον, λόγῳ τῶν γηρατειῶν καί εὑρισκόμενον πλησίον τοῦ θανάτου, ἐπειδή δέν γνωρίζω οὔτε τήν ἡμέρα, οὔτε τήν ὥρα στήν ὁποία θά μέ καλέση ὁ Δίκαιος Κριτής ν᾿ ἀπολογηθῶ γιά τίς ἁμαρτίες μου, ἐθεώρησα ὡς πατρικό μου καθῆκον νά ἀφήσω σ᾿ἐσᾶς, τά πνευματικά μου παιδιά, αὐτούς τούς ὀλίγους λόγους καί τελευταῖα νά σᾶς παρακαλέσω νά μνημονεύετε καί ἐμένα τόν Πνευματικό σας Πατέρα, ἄν καί δέν ἤμουν ἄξιος νά εἶμαι πνευματικός σας ὁδηγός καί διδάσκαλος.
Λοιπόν, ἐγώ, τώρα παιδιά μου, πηγαίνω πρός τόν Δίκαιον Κριτήν, διότι ἤδη ἔφθασε ὁ καιρός τῆς ἐμῆς ἀναχωρήσεως. Ἐνῶ ἐσεῖς, ἐπειδή ἔχετε ἀκόμη καιρό μπροστά σας, πρέπει νά φροντίσετε γιά τίς ψυχές σας, γνωρίζοντας πολύ καλά, ὅτι μετά τήν πάροδο αὐτῆς τῆς ζωῆς, δέν μᾶς ὠφελεῖ πλέον τίποτε ἡ μετάνοια.

Ένα μεγάλο θαύμα στην μονή Νεάμτς βορείου Ρουμανίας.Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ένα μεγάλο θαύμα στην μονή Νεάμτς βορείου Ρουμανίας 

  Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Στόν περίβολο τοῦ μοναστηριοῦ Νεάμτς τῆς Μολδαβίας στήν Ρουμανία, στίς 24-26 Μαΐου 1986 συνέβη τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός:
Στίς 24 Μαΐου 1986 οἱ περαστικοί ἄνθρωποι παρετήρησαν ὅτι τό τσιμεντένιο δάπεδο τοῦ δρομίσκου, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ πρός τήν κεντρική ἐκκλησία τῆς μονῆς, μπροστά ἀπό τά ὑπάρχοντα παλαιά θεμέλια τῆς ἐκκλησίας τῆς μονῆς, ἄρχισε νά σπάζη καί νά «φουσκώνη».
Πρός κατάπληξιν ὅλων ἡ ἀνύψωσις τοῦ ἐδάφους συνεχίσθηκε καί τήν ἑπομένη ἡμέρα, τήν 25ην Μαΐου, ἐνῶ τήν 26ην τό ἔδαφος ἄνοιξε μόνο του καί μέσα ἀπό τήν τάφρο ἐξερχόταν μία ὡραία εὐωδία. Τό γεγονός συνέβη μπροστά στά μάτια πολλῶν μοναχῶν καί ἐπισκεπτῶν, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τό φαινόμενο ἐκστατικοί.
Γνωστοποιήθηκε τό γεγονός στόν ἡγούμενιο τῆς Μονῆς καί στόν Μητροπολίτη τοῦ Ἰασίου. Ἀποφασίσθηκε νά γίνη ἡ ἀνασκαφή. Καθώς ἔσκαβαν, ὅλο καί περισσότερο αἰσθάνοντο πιό δυνατή τήν εὐωδία.
Σέ ἑνάμισυ μέτρο βάθους εὑρέθησαν τά ὁστᾶ (ὁ σκελετός) κίτρινα καί ὡραῖα, τά ὁποῖα ἐξέχεαν παντοῦ εὐωδία καί εἶναι χωρίς ἀμφιβολία τά λείψανα ἑνός Ὁσίου, πού ἔζησε στήν ἀδελφότητα τῆς μονῆς.
Κατασκευάσθηκε βιαστικά ἕνα φέρετρο, ὅπου τοποθετήθηκαν τά Λείψανά του καί μέ τόν χαρμόσυνο ἤχο τῶν καμπάνων μεταφέρθηκαν μέ πομπή καί μέ μεγάλη πνευματική χαρά στήν  κεντρική ἐκκλησία γιά τήν πρέπουσα προσκύνησι καί εὐλογία.
Ἡ εἴδησις διαδόθηκε μέ ταχύτητα ἀστραπῆς καί οἱ ἄνθρωποι ἔτρεχαν στό μοναστήρι νά προσκυνήσουν τόν Ὅσιο.

Ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Μέρος Β'

Ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολή τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Ὅλη ἡ διδασκαλία τοῦ Παλαιοῦ καί Νέου Νόμου περιέχεται σ᾿ αὐτήν.
Εἶναι ἡ αὐθεντικώτερη σφραγίς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ παράδεισος ἐπί τῆς γῆς, εἶναι ἡ μακαριότης τῆς παρούσης καί τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἀντίθετα, ἡ ἔλλειψις αὐτῆς εἶναι ἡ κόλασις καί ὁ ἄδης, διότι κόλασις εἶναι ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου ν᾿ ἀγαπήση τόν Θεό.
«Τί θά ἀνταποδώσουμε στόν Κύριο, ἐρωτᾶ ὁ Μέγας Βασίλειος, γιά τό πλῆθος τῶν δωρεῶν καί εὐεργεσιῶν, τά ὁποῖα ἀδιάκοπα χορηγεῖ στόν κόσμο;
«Ἀγαπήσατε τόν Θεόν», ἀπαντοῦν ὁμοφώνως ὅλοι οἱ Ἅγιοι: «Ἀγαπήσατε τόν Θεόν καί εὑρήσετε χάριν αἰώνιον».
Ἡ πτωχεία, ἡ ταπείνωσις καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι πάνω ἀπ᾿ ὅλα τά θεμέλια τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, τά ὁποῖα ἀγαπᾶ ὁ μοναχός, ὅταν ἀφήνει τόν κόσμο καί ὑπόσχεται μέ ὅρκους νά τά ἐκπληρώση χωρίς παρεκκλίσεις σ᾿ ὁλόκληρη τήν ζωή του. Ὁπότε βλέπουμε ὅτι ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο δέν εἶναι πλέον μία φυγή, ἀλλά μία σταθερά ἀπόφασις ν᾿ ἀκολουθήση, ὅσο ἠμπορεῖ πληρέστερα, τήν ὁδό, τήν ὁποία μᾶς ἄνοιξε ὁ Σωτήρ μας Ἰησοῦς Χριστός μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς Του καί μέ τήν διδασκαλία Του.
Ἀλλά ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο ἔχει ἀκόμη καί μία ἄλλη πλευρά, τήν ὁποία μᾶς τήν δείχνει ἰδιαίτερα ἡ ἀκολουθία τῆς εἰσόδου τοῦ μοναχοῦ στόν μοναχισμό.

Ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Μέρος Α'

Ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἕνας ἱερεύς μιᾶς ἐνορίας ἔγραφε ὅτι «ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό μοναχούς, οἱ ὁποῖοι νά μή φεύγουν ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά νά μένουν σ᾿ αὐτόν γιά νά τόν φωτίζουν καί νά τόν ἁγιάζουν», ἐνῶ ἕνας ὀρθόδοξος ἱεράρχης, δραστήριο μέλος τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἔλεγε ὅτι «ἔφθασε ὁ καιρός νά συμβάλη καί ὁ μοναχισμός στήν Οἰκουμενική Κίνησι, γιά τήν ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν».
Ἔτσι, ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο γιά πολλούς ἀνθρώπους εἶναι ἀκατανόητη καί φαίνεται ὡς μία ἐκτροπή ἀπό τήν ἀληθινή ὁδό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ἐάν ἡ χριστιανική ζωή εἶναι πορεία στά ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη περισσότερο ὁ μοναχισμός εἶναι μία τέτοια πορεία, παρότι ὁ Χριστός δέν ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά ἔζησε μέσα σ᾿ αὐτόν διδάσκοντας τόν λαό μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς του καί μέ τόν θείο του λόγο.
Μέ ἄλλα λόγια ὄχι μόνο στόν κόσμο πρέπει νά μείνη ὁ μοναχός, κατ᾿ αὐτούς, ἀλλά ἀκόμη καί στίς παγκόσμιες ὀργανώσεις, ὅπως εἶναι ἡ Οἰκουμενική Κίνησις, πρέπει ὁ μοναχός τῶν καιρῶν μας νά προσφέρη τήν ὑπηρεσία του!
Μία τετοια ὅμως σκέψις εἶναι τελείως ἀντίθετη πρός τήν μοναχική ζωή, κατά τόν Μέγα Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος λέγει: «Καθώς τά ψάρια, ὅταν βγαίνουν στήν ξηρά, ψοφοῦν, ἔτσι καί οἱ μοναχοί, ὅταν ἐξέρχωνται ἀπό τό κελλί τους ἤ συναναστρέφωνται μέ λαϊκούς, ἐξασθενοῦν πνευματικῶς...». Μέ αὐτό θέλει νά εἰπῆ ὅτι, ὅπως τό φυσκό περιβάλλον τῆς ζωῆς τοῦ ψαριοῦ εἶναι τό νερό, ἀπό τό ὁποῖον, ὅταν ἐξέρχεται, ψοφᾶ, ἔτσι ἀκριβῶς καί ὁ κόσμος εἶναι ἕνα περιβάλλον ζωῆς, στό ὁποῖο ὁ μοναχός δέν μπορεῖ νά ζήση, ἀλλά ἀδυνατίζει καί πεθαίνει.

Πῶς εἶναι δυνατόν....Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Πῶς εἶναι δυνατόν....

  Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Σέ μία ἐκκλησία τῆς Ἱερουσαλήμ  εἶδα μία εἰκόνα τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ ὑπηρέται τῶν ἀρχιερέων κτυποῦν μέ γροθιές στό πρόσωπο τόν Κύριο, ἐνῶ Αὐτός κλίνει τήν κεφαλήν Του, ὡσάν νά θέλη νά προφυλαχθῆ ἀπό τίς γροθιές. Στό Πρόσωπό Του φαίνεται βαθειά ἡ θλῖψις καί ἡ ἀπορία. Δέν μπορεῖ  νά πιστεύση αὐτό πού τοῦ συμβαίνει. «λαός μου, τί ἐποίησά σοι; ἤ τί σοί  παρηνώχλησα; Τούς τυφλούς σου ἐφώτισα, τούς λεπτούς ἐκαθάρισα, τούς νεκρούς σου ἀνέστησα. Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοί ἀνταπέδωκας»(12ον Ἀντίφωνο τῶν Ἁγίων Παθῶν). Πῶς ὑφίσταται μία τέτοια ἀγνωμοσύνη;
Ὤ, ἐάν τό ἔργο αὐτό εἶχε συμβῆ μόνο τότε! Οἱ χριστιανοί ὅμως ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια τώρα κτυποῦν τό Θεῖο Πρόσωπο τοῦ μεγάλου μας Εὐργέτου καί Αὐτός μᾶς ἀντικρύζει μέ λύπη καί ἀπορία.
Εἴμεθα χριστιανοί, φέρουμε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, δοξάζουμε Αὐτόν καί τό Εὐαγγέλιό Του. Αὐτός μᾶς ἀγάπησε τόσο πολύ, ὥστε ἔδωσε καί τήν ζωή Του γιά ἐμᾶς. Καί γι᾿ αὐτό τό ἔργο Του δέν ζητᾶ τίποτε ἄλλο ὡς ἀντάλλαγμα παρά μόνο νά ἔχουμε ἀγάπη μεταξύ μας: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις». (Ἰωάν. 13,35). Καί παρ᾿ ὅλα αὐτά, πόση ἐχθρότης, πόση ἔλλειψις ἀγάπης, πόσο μῖσος βασιλεύει ἀνάμεσα στούς σημερινούς χριστιανούς! «Πῶς εἶναι δυνατόν;» μᾶς ἐρωτᾶ ὁ Κύριος μέ ψυχικό πόνο καί κατάπληξι.

Ὅταν ἀνοίγονται Βίβλοι.....Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε.

Ὅταν ἀνοίγονται Βίβλοι.....

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Ὁ θεατής τῶν ἀπορρήτων μυστηρίων ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Θεία Ἀποκάλυψι περί τοῦ τέλους τοῦ κόσμου λέγει: «..καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ἑστῶτας ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν». (20,12). Παλαιότερα ὁ προφήτης Δανιήλ εἶχε ἰδεῖ καί αὐτός ἐν ὁράματι ὅτι «κριτήριον ἐκάθισε, καί βίβλοι ἠνεώχθησαν...» (Δαν.7,10). Τήν Κυριακή τῆς Μελλούσης Κρίσεως πού προηγεῖται τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στό Δοξαστικό τοῦ ἑσπερινοῦ ἀκοῦμε πάλι: «Ὅταν τίθωνται θρόνοι καί ἀνοίγωνται βίβλοι καί Θεός εἰς κρίσιν καθέζηται, ὤ ποῖος φόβος τότε...».
Κατά τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σέ κάθε ἄνθρωπο ὁ Θεός δίνει στό βάπτισμα καί ἕνα φύλακα ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τόν συνοδεύει σ᾿ ὅλη τήν ζωή του. Ταυτόχρονα εὑρίσκονται τριγύρω στόν ἄνθρωπο καί τά ἀκάθαρτα πνεύματα.

Μεταμόρφωσις. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε.

Μεταμόρφωσις

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἶναι θεόπνευστος ἐκεῖνος ὁ λόγος ἑνός ἁγιορείτου μοναχοῦ ὅτι τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πολλοί ἄνθρωποι μετανοοῦν καί γι᾿ αὐτό γίνεται χαρά στόν οὐρανό, ὅπως λέγει ἡ Γραφή (Λουκ.15,17).
Ἡ μετάνοια, κατά τόν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, εἶναι πάντοτε ἀναγκαία γιά ἐκείνους πού ἐπιθυμοῦν νά σωθοῦν.
Εἶναι τό πλοῖο πού μᾶς μεταφέρει ἀπό τήν θάλασσα τῆς ζωῆς πρός τό θεϊκό λιμάνι (Λόγος 72ος), εἶναι ὁ καθημερινός ἀγών τοῦ μοναχοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ ἀδιάκοπη ἄσκησις σ᾿ αὐτό ἀποβλέπει: νά μετανοήση βαθύτερα καί πιό εὐάρεστα στόν Θεό (π. Γεώργιος Καψάνης).
Γι᾿ αὐτό τόν λόγο ὁ μοναχός, ἐκτός ἀπό καλόγερος (καλός-γέρος) καί ἐνσώματος ἄγγελος, εἶναι καί ἄνθρωπος τῆς μετανοίας καί τό ὄρος στό ὁποῖο οἱ μονάζοντες ἔχουν ὡς κύρια ἀσχολία τους τήν μετάνοια, εἶναι σωστό νά τό λέγουν, ἐκτός ἀπό Ἅγιον Ὄρος καί Περιβόλι τῆς Παναγίας καί τό «Ὄρος τῆς Μετανοίας».

Ἡ Καινή Ἐντολή. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε. Μέρος Β'

Ἡ Καινή Ἐντολή  (Ἰωάν.13,34)

Ἡ κλήσις τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἀπό ποῦ ἔρχεται αὐτή ἡ βαθειά μεταβολή, τήν ὁποίαν ἀπεργάζεται ἡ ἀγάπη μεταξύ αὐτῶν πού ἀγαπῶνται;
Δημιουργημένος κατ᾿εἰκόνα καί καθ᾿ὁμοίωσιν Θεοῦ κάθε ἄνθρωπος εἶναι μία μοναδική, ἀνεπανάληπτη ὕπαρξις, μία παρουσία πού δέν ὑπῆρχε μέχρι τώρα, ἀλλά καί πού δέν θά ὑπάρξη ἄλλη στόν κόσμο. Συμβαίνει δέ αὐτό, διότι κάθε ἄνθρωπος ἀντανακλᾶ στήν ὕπαρξί του κατά τρόπο μοναδικό, προσωπικό, τόν Δημιουργό. Κάθε ἄνθρωπος ἀντανακλᾶ μιά μοναδική λάμψι τοῦ κάλλους καί τοῦ πληρώματος τοῦ Θεοῦ. Τό βλέπουμε αὐτό μερικές φορές στά ἀθῶα πρόσωπα τῶν παιδιῶν, στά πρόσωπα τῶν ὁσίων πού καθαρίσθηκαν μέ τά δάκρυα, στά ἀναγεννημένα διά τῶν βασάνων πρόσωπα τῶν μαρτύρων. Μέ τήν θεϊκή εἰκόνα, τήν ὁποία φέρει μέσα του κάθε ἄνθρωπος, κρύβει μέσα του ἕνα ἀτίμητο θησαυρό, ἡ ψυχή του εἶναι πιό ἀκριβή ἀπό ὅ,τι ὁλόκληρος ὁ κόσμος.
Καταλαβαίνουμε ἔτσι πόσο βαθύς εἶναι αὐτός ὁ λόγος τῶν Πατέρων: «Εἶδες ἕναν ἄνθρωπο; Εἶδες τό  Θεόν». Καί καταλαβαίνουμε γιατί ἡ φιλοξενία τιμᾶται τόσο πολύ στίς ὀρθόδοξες χῶρες. Διότι τό νά δεχθῆς τόν ξένο ἀδελφό, ταξιδιώτη ἤ ἄρρωστο, σημαίνει νά δεχθῆς τόν Θεόν: «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». (Ματ.25,40).
Ἀλλά αὐτός ὁ μοναδικός πλοῦτος, τόν ὁποῖον κρύβει ὁ καθένας μέσα στήν ὕπαρξίν του, συνήθως εἶναι ἕνας κρυμμένος θησαυρός, ἄγνωστος καί γιά τούς ἄλλους, ἀλλά πολλές φορές καί γιά τόν ἴδιο τόν κατέχοντα.

Ἡ Καινή Ἐντολή. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε. Μέρος Α'

 Ἡ Καινή Ἐντολή  (Ἰωάν.13,34)

Ἡ κλήσις τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

«Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ἀγάπη», ἔγραφε τό περιοδικό «Ἐφημέριος», ἀριθμ.23-24/1980, σέ μιά ἀφίσσα γιά τήν «ἡμέρα τῆς ἀγάπης», μέ τήν ὁποία προέτρεπε νά γίνωνται ἔργα χριστιανικῆς ἀγάπης χάριν τῶν ὑπερηλίκων, τῶν πτωχῶν καί τῶν ὀρφανῶν.
Κοντά στήν πρακτική της πλευρά ἡ ἀφίσσα ἐξέφραζε μιά μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι δηλαδή ὄχι μόνο τά γηρατειά, οἱ ἄρρωστοι καί γενιικά αὐτοί πού ὑποφέρουν, ἀλλά μά ἀπόλυτα ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ἀγάπη. Ὅπως ἀκριβῶς δέν μποροῦμε νά ζήσουμε χωρίς ἀέρα, τό φῶς καί τήν θερμότητα τοῦ ἡλίου, κατά τόν ἴδιο τρόπο, δέν εἶναι δυνατόν νά ζήση ὁ ἄνθρωπος χωρίς τήν ἀγάπη πάνω στήν γῆ. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ἀγάπη.
Τό γεγονός αὐτό δέν εἶναι ἀνάγκη νά προβληθῆ, τό ζῆ ὁ κάθε ἄνθρωπος στήν προσωπική του ζωή. «Ἡ δύναμις τοῦ ἀγαπᾶν εἶναι φυτευμένη ἀπό τήν ἀρχή μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή» (ἅγ. Νικόλαος Καβάσιλας). Ἡ δύναμις αὐτή ἀποτελεῖ μέρος ἀπό τήν ἴδια τήν σύστασι τῆς ὑπάρξεώς μας, εἶναι ἡ σφραγίδα τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος «ἀγάπη ἐστιν». (Α΄Ἰωάν.4,8).
Στήν π. Διαθήκη ἡ ἀγάπη εὑρίσκεται στήν ἀρχή τοῦ Δεκαλόγου, ἀλλά τήν ἀληθινή εἰκόνα της μᾶς τήν δείχνει ὁ Σωτήρας Χριστός μας, ὅταν σαρκώθηκε ἀπό ἀγάπη γιά ἐμᾶς καί ἀποκαλύφθηκε σ᾿ ἐμᾶς ὡς ἐνσαρκωμένη ἀγάπη.

Ἐν τῷ φωτί τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε. Μέρος Β'

Εν τω Φωτί του Προσώπου του Θεού

Ἡ κλήσις τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἄς δοῦμε καί τούς ἄλλους μαθητές πού ψάρευαν μαζί μέ τόν Πέτρο. Πλησίαζαν στήν ἀκτή στενοχωρημένοι γιατί δέν εἶχαν πιάσει ψάρια ὁλόκληρη τήν νύκτα. Κάποιος πού εὑρισκόταν στήν ἀμμουδιά-αὐτοί δέν ἤξεραν ὅτι ἦταν ὁ Ἰησοῦς (Ἰωάν.21,4)-τούς λέγει νά ρίξουν τά δίκτυα στά δεξιά τοῦ πλοίου καί αὐτοί ρίχνοντάς τα τά ἐτράβηξαν γεμάτα ψάρια. «Ὁ Κύριος ἐστίν», ἐφώναξε ὁ μαθητής, τόν ὁποῖον ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς. Τόν ἐγνὠρισε μέ τούς ὀφθαλμούς τῆς ἀγάπης.
 Ἡ ἀγάπη σάν κάτι, ἀπό τό ὁποῖον δέν ὑπάρχει τίποτε μεγαλύτερο, μᾶς δίνει μιά γνῶσι πιό τέλεια ἀπό ὅ,τι ἡ πίστις ἐπειδή «πᾶς ὁ ἀγαπῶν γινώσκει τόν Θεόν» (Α΄Ἰωάν.4,7), μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης, ἐνῶ ἡ ἁμαρτία, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά τό πάγωμα τῆς ἀγάπης.
Γι᾿ αὐτό, ὅταν ὁ Σωτήρ βάζει πάλι τόν Πέτρο στήν τιμητική θέσι τοῦ Ἀποστόλου, ἀπό τήν ὁποία ἔπεσε μέ τήν ἄρνησι, τότε τόν ἐρωτᾶ γιά τήν ἀγάπη: «Σίμων, Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς με;»(Ἰωάν.21,16).