Ο Όρος «Μεταπατερικότητα» και οι αμφίσημες τοποθετήσεις του Μητροπολίτου Δημητριάδος
«Ω
Τιμόθεε, την παρακαταθήκην φύλαξον, εκτρεπόμενος τας βεβήλους κενοφωνίας και
αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως, ην τινες επαγγελλόμενοι περί την πίστιν
ηστόχησαν» (Α΄ Τιμοθ. στ΄ 20-21)
Η νέα προσπάθεια του Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτου Δημητριάδος, κ. Ιγνατίου, να «καθησυχάσει», διά μέσου μίας
εγκυκλίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το ποίμνιο της Ι.Μ. Δημητριάδος, σχετικά
με τον όρο «μεταπατερικότητα», και το θόρυβο που προκλήθηκε πανελληνίως, αλλά
και πανορθοδόξως, ύστερα από την αποκαλυπτική ημερίδα της Ι.Μ. Πειραιώς, ήταν
αναμενόμενη, όσο και προβλεπόμενη.
Διά μία εισέτι φορά, ο Σεβασμιώτατος, δεν
απήντησε επί της ουσίας, αλλά προτίμησε να «θολώσει τα νερά», και παραπλανητικά
–κατά την ταπεινή μας άποψη- να αλλοιώσει εννοιολογικά τον όρο
«μεταπατερικότητα», τονίζοντας με έμφαση πως ο συγκεκριμένος όρος «δεν
είναι «αντιπατερική» θεολογία, αλλά θεολογία «μετά», δηλ. μ α ζ ί με τους
Αγίους Πατέρες»!
Είναι όμως
έτσι τα πράγματα, ή ο Μητροπολίτης Δημητριάδος απαξιώνει παντελώς και υποτιμά
τη νοημοσύνη όλων σκοπίμως; Όλοι, και οι
στοιχειώδεις φιλολογικές γνώσεις έχοντες, γνωρίζουν ότι στις περιπτώσεις αυτές
η πρόθεση «μετά» έχει χρονική έννοια και σημαίνει την υπέρβαση, το ξεπέρασμα
κάποιας εποχής, όπως οι όροι μεταποστολική εποχή, μεταβυζαντινή, μετανεωτερική,
μεταχριστιανική κ.α.

